“Ik was als een leeg vel papier”, zeg ik. “Had je dan helemaal geen woorden?”, vraag jij. “Jawel, maar geen zinnen en het heeft heel lang geduurd voordat ik weer zinnen kreeg.” “Wat voor zinnen?”, vraag jij weer. “Zinnen die gaan over het leven, mensen en andere dingen.” We zitten tegenover elkaar aan de keukentafel. “Ik heb u gemist”, zeg ik. Je zwijgt en nu zwijgen we samen. Je hebt mij ook gemist, weet ik. Dat durf je me niet te vertellen, want je hebt geen durf gekregen. De durf, die je mij ook niet gegeven hebt. “Hoe gaat het nu met u?” “Ach, er zijn altijd mensen die het slechter hebben.” Je pakt de pot crème van tafel en wrijft je handen om elkaar heen. Ze maken een fluisterend geluid, jouw eeuwig droge handen. Ik vraag me af wat voor geluk dat is. Gelukkig zijn met de gedachte aan anderen die het slechter hebben dan jij. “Wil je ook thee?”, vraag jij. Ik knik. “Ik ben als een leeg vel papier”, zeg ik. “Maar je hebt toch zinnen gekregen?”, hoor ik vanuit de keuken. “Jawel, maar ik moet opnieuw op zoek, naar de woorden die de zinnen compleet maken. Ik heb een nieuw vocabulaire gekregen, die ik nog uitproberen moet.” “Ik hoop maar dat het uitpakt, zoals jij dat wenst”, zeg je. Ik glimlach even. “Ik zorg wel dat het zo uitpakt, mama. Zoals ik dat wil.” Ik zie je kijken, je vertrouwt het leven niet.
Je zet de thee die je altijd zet. Ik zou niet anders willen. Ondertussen praat je over de winkel die je zo lief hebt. Het zit in je bloed, het vakken vullen, stellingen veranderen, de zuivel die je sinds kort in plaats van het snoepgoed doet. Je spreekt over de mensen die je helpt, door het een en ander weg te geven. De spullen waarvan de ten-minste-houdbaar-tot datum is verstreken. Ik zeg; “u bent een goed mens, mama.” Je kijkt naar beneden. “Ach, ik doe maar gewoon.” Ik vind de woorden echt, die ik tegen je zeg. Je kon niet beter vroeger en je was alleen. Je kijkt op uit jouw gedachten. “Ik denk dat ik te veel Sinterklaasgoed over heb.” Zoals ieder jaar vertel je over wat je in juni al bestellen moet. “Daar kan ik dan zo mee zitten, daar slaap ik hele nachten niet van.” Ik wil je vertellen dat het goed komt en dat je er nu toch niets meer aan kunt veranderen, maar ik weet dat het niet uitmaakt wat ik zeg. Je slaapt sowieso niet echt en piekert veel, zoals over hoe het weer kan zijn in de winter wanneer je de weg op moet (over twee maanden). Je zet de theepot op tafel en schenkt me in. Earl Grey, ochtendthee, die we ook ‘s middags drinken, dronken. Je haalt het zakje er niet uit. Ik kijk naar het water dat langzaam zwarter wordt.
“U bent een volgeschreven vel papier, mama. U bent een vel dat als propje verfrommeld is geraakt.” Ik zie je nadenken over mijn woorden en je zegt, “Ik heb wel elf broers en zussen, die bijna allemaal ouder zijn dan ik. Ik heb me vaak aan moeten passen, om met ze op te kunnen schieten.” Je schenkt me opnieuw bij van de zwart geworden thee. Je laat wat druppels vallen op het plastic tafelkleed. Opeens begrijp ik het beter. Jij wilt zo graag gladgestreken zijn, dat je vouwen en deuken hebt opgelopen om scheuren te vermijden. Jij maakt je klein, kleiner tot dat je niet verder verfrommeld raken kan. Ik pak een rond biscuitje uit de trommel, waarop de naam Maria staat. “Volgeschreven raakt u toch”, zeg ik. Je kijkt me aan en ik kijk naar je terug. In jouw ogen staan tranen, door wat er op jouw papier geschreven staat. “Ik zou willen dat u ook een leeg vel kunt worden. Zodat u uw eigen woorden schrijven kunt.” Je pakt mijn hand van tafel, beiden zijn even koud. Samen blijven we zo even zitten.
Aan de muur hangt Peter. Peter en ik op een witte muur. We kijken allebei verbaasd in de fotocamera. Het is een klein stukje moment vastgelegd. “Hoe is het met Peter?”, vraag ik. Je antwoordt terwijl je een sopje maakt in de keuken. “Goed geloof ik, maar dat weet je bij hem nooit zeker.” Het geluid van de lopende kraan doet pijn aan mijn oren. Jij kunt ook nooit een vlek wegpoetsen zonder daarvoor een hele emmer met sop te maken. Ik bekijk Peter, we zien elkaar zelden. Ik ben eraan gewend geraakt, mensen aan het leven te verliezen. De mensen die ik ken, zie ik zelden en ik ben het meest op mijn gemak met mij en mijn gedachten alleen. “Waarom zoek je hem niet vaker op?” vraag je. “Ik weet het niet”, antwoord ik.
Ik zit bij Peter op de slaapkamer, wanneer papa met mama praten moet. “Gaan jullie maar naar boven”, had ze gezegd. Haar stem had klein geleken. Onderuit gezakt op Peters bed staar ik in het niets en mijn onderlip valt wat naar voren. Peter moet dat gezien hebben, want hij vraagt of ik een spelletje wil doen, maar ik heb geen zin om te verliezen. “Wist je al dat papa de wereld rond gaat varen?”, vraagt Peter en hij kijkt me met wijd open ogen aan. Ik ga wat meer rechtop zitten. “Hij gaat varen op de grote oceaan en de sterren aan de hemel vertellen hem de weg” zegt Peter en vervolgt “Hij meet vanaf de horizon tot aan de sterren. Hij kan de weg maar twee keer per dag uitrekenen, even voordat de zon opkomt en net nadat de zon is ondergegaan.” Ik denk na over zijn verhaal. Ik vind dat heel bijzonder, dat de sterren papa vertellen waar ter wereld hij zich bevindt. De stemmen onder ons worden steeds beter hoorbaar en tussen Peter en mij is het stil geworden zodat we hun woorden kunnen vangen. “Kunnen de sterren papa ook de weg naar huis vertellen?” Besluit ik Peter toch te vragen. “Dat weet ik niet zeker”, antwoord hij. We horen de deur beneden dichtvallen en Peter kijkt op. Hij rent naar beneden en trekt de voordeur open. “Papa, papa”, roept hij de optrekkende auto na, maar papa ziet hem niet. Peter blijft staan in het midden van de straat, totdat hij de achterlichten ziet vervagen in het donker.
Ik probeer mijn handen te warmen aan de halflege kop thee, maar het water is inmiddels koud geworden. “Waar heeft u mijn spullen neergezet?” wil ik weten. We gaan naar boven. Aan de trap trek ik mijn schoenen uit, zoals dat hoort. Het is kouder boven, net zoals vroeger heb je hier de verwarming niet aan gezet. Op de overloop zie ik dat alle deuren vervangen zijn, ook de deur met het gat. “Ik heb het hier wat opgeknapt”, zeg je aarzelend. Ik open de deur en ik bekijk de ruimte. Ik herken deze witte onbeschreven muren niet. Niets in deze kamer herinnert me aan vroeger, behalve de kou. In het midden staat een doos waarin je mijn verleden opgeborgen hebt. Ik betwijfel of ik durf te kijken, terug te kijken. Is het nodig om opnieuw te openen wat ik afgesloten heb? “Ik wil gaan lopen, mama”, zeg ik, “Ik wil mijn stappen groter maken.” Ik zwijg over jouw ogen die ik zie, als ik in de spiegel kijk. Ik ga zitten op de grond en voel de kilte van de vloer in mijn billen optrekken. Mijn gloeiende wangen verraden dat mijn bloed sneller stroomt door mijn lijf. Jij legt jouw hand op mijn schouder en ik leg mijn handen om het karton.
2087
baratheonpilled
dailybridgerton
snowghoul
yousharknotpass
vaporwave
origamiaround
turnnoffyourmind