Magarica

Biri bana mı seslendi?

[ciceklikontes]

Seviyoruz dedik işte  sorma ne kadar baya çok, aşırı şiddetli, kuvvetli, heybetli artı hiddetli. Kısaca söylersem, su kadar Uzunca, mississippi kadar şirince, pisi pisi kadar elimle gösteriyim mi? nah bak şu kadar ah huma kuşu kadar vah işci maaşı kadar tüh az mı oldu bu kadar? Uzatma işte.. Seviyorum dedim, o kadar. Ah Muhsin Ünlü

[hamambocugu-deactivated20131212]

“Bir gün onu bulacağım ama benim olur mu bilmem.”

[magarica]

Hâlâ bulamamış olmak.

[direngezipark-deactivated201505]

yalnızlıkta son nokta..

[magarica]

Hayata söyleyin bundan sonra gitsin anlamını masallarda arasın...

Didem Madak

[magarica]

Silmek yordu artık...

Bazen kafanda milyonlarca şey vardır ve ne yazacağını bilmezsin. Hepsini kaleme almaktır niyet; ama bir araya getirmek o kadar imkansızdır ki… Bir ucundan tutar yazmaya başlarsın. Silersin… Yazarsın, silersin…. Başka bir uca gidersin, tekrar yazar tekrar silersin. Artık o kadar çok silmişsindir ki, yazmak istediklerinin aslında istemediklerin olduğunun farkına varmaya başlarsın. Hayatında istemediğin ya da kurtulmaya çalıştığın şeylerdir kalemin ucuna gelenler; ama dillendirdikçe büyümesinden korkar, silersin. Korku! Geldi mi laf korkulara. Yüzleşmekten korktuklarını yazar silersin. Biri duyarsa diye korktuklarını evirir çevirir yazar, silersin. Silmekten yorulduğun noktada ise, hepsiyle/herkesle yüzleşme zamanın gelmiş demektir.

[magarica]

Ne yaparsan yap, olmuyor bazan.

Bazen ve bazan arasındaki bir farka takılmıştım. Bir süre kimin hangi şekilde kullandığını gözlemlemeye karar verdim. İdeolojik bir anlamı olduğunu söyleyenler vardı. Bir de Öztürkçeciler. Kulak alışkanlıkları, kullanım şekilleri, derken hayatları incelemek hoşuma gitmeye başladı. Hangisinin doğru olduğuna karar vermek çok zordu. Zira, doğru diye bir şey yoktu. Bazen bazan, bazan bazen oluyordu. Sadece bazı an’larda alışkanlıklarımız, bazı an’larda ise köklerimiz devreye giriyordu.

Aslında bu, hayatımızdan geçen insanlara beslediğimiz duygulara benziyordu. Bazı anlar geliyor, biri için pırpır meydanlarda gezip, pireyi deve yapıp, gözyaşını oluk oluk akıtırken; bazı anlar geldiğinde kalem tükenmiş, kelimeler ifade etmemek için ağızdan geri geri gitmiş, yeni bir nefes alabilmek için bir çare kalmamış gibi o insandan nefret ediyorduk.

Beklentilerin ne denli büyük ya da aslında minicik olduğunu fark etmiyorduk. Zira, kafamız da büyüklük ve küçüklük konusunda oldukça karışık durumda yaşıyorduk.

Aslında, -di’li geçmiş zamana da çok ihtiyaç yok. Ne yaparsak yapalım olmuyor, tutunamıyoruz, yerleşemiyoruz, yer edinemiyoruz bazı hayatlarda. Sanıyorum ki elimize kalan da, her zaman yaşanacak ruhsal karışıklıklara alışmak ve bazan bazen, bazen de bazan demek...

[magarica]

... Sözler vardı içimde işe yaramayan Sözlerle konuştum karanlıkla... Önce söz yoktu kalbimin en doğusunda Sözler... Bir yağlı urgandı acıyı boğmaya yarayan.

Didem Madak

[vousbenisse]

Bu dünyada hiçbir şey göründüğü hatta yaşandığı gibi değil.Her şey hatırlandığı gibi.

[magarica]

Hatırlamak değil mi yarayı da hareyi de yaratan?

[magarica]

Ne çektin be teyzem sen bizden...

Herkesin huzur bulduğu bir yer vardır. Orayı her insanla paylaşamazsın. Anılarının ortak olduğu insanlar bile, nadiren birlikte olursun. Öyle bir huzuru vardır… Son zamanlarda böyle bir yer gelip duruyor aklıma.

Çocuğuz. Hep bir şeylerin sonunu yaşıyoruz ya, o yıllar da ergenliğe adım atmamış sabiler olduğumuzu kabul etmediğimiz son yıllar. Yanımda, mahallenin bıçkın delikanlı kızı var. Tabii benim de ondan altta kalır yanım olmadığını söyleyebiliriz. Badi badi yürüyoruz, kız çocukları neyi yaparsa biz tam tersini yapıyoruz. En büyük zevkimiz, hemen paraleldeki çıkmaz sokaktaki bir evin penceresine, mahallenin erkek çocuklarıyla birlikte yumurta atmak. Pislik olsun diye değil ama, bildiğin intikam. Bir teyze oturuyor o evde, nasıl aksi, çocuklardan nasıl nefret ediyor… anlatamıyoruz kimseye. Bir gün bakkalın önünde bizim bıçkın delikanlı kızımızı bekliyorum. Elimde de bir kutu meyve suyu var, ama bitmiş. Pipeti kemire kemire dibini höpürdetiyorum. Kendimce oyalanıyorum. Bir anda bir baston hissettim, mabadımda. Nasıl bir acı, nasıl bir yanma hissi… Tamam yaramaz bir çocuktum, alışkınım ceza olayına… Ama hiçbir şey yapmazken neden vurulur bir çocuğa? “Ne oluyor laaan!” diye bir yakarışla arkama döndüm. Bizim teyze, bir elinde baston, diğer tarafta koluna girmiş yaşlı bir teyze, kızgın gözlerle bana bakıyor. “Ne vuruyosun ya?” diye vızıldıyorum bu sefer. Teyzeyi duymuşum, mahallede oldukça ünlü cadı karı bu olsa gerek diye düşünüyorum. Mahallede büyüyen her çocuk, cadı karı sıfatını bilir. Bizim mahalleninki de bu teyzemiz. Bir an yaşlı teyzeye bakıyorum, gözleri şaşkın ve bıkkın. Bastonumu geri ver diye kızı yaşındaki “cadı karı”ya bakıyor. Teyze de bıkmış olsa gerek… Yaşlılara hürmetimiz var sonuçta. 9-10 yıllık koskoca hayatımızda, en sevdiğimiz insan dedemiz… Ama bastonu da hak etmedik! Derken sessizliği bozuyor cadı karı, “Pislik yapma höpür hupur! yersin sopayı bas git,” diye hönkürüyor. Biraz televizyondan, biraz mahalledeki abilerimizden gördüğüm şekilde, gözlerimle teyzeyi işaret edip, kafamı sallaya sallaya pis bakışlar atarak uzaklaşıyorum bakkalın önünden. Ucunda bastonu bir kere daha yemek var sonuçta, ama intikam da alınmalı! O bastonu da boşa yememiş olmak lazım diye düşünmeye başlıyorum bakkalın hemen yanındaki apartmanın bahçe taşına oturup. Bizim kızla mahalle ahalisi ufak ufak düşüyor. Her gelene tekrar tekrar, her defasında da bir kelime artırarak olanları anlatıyorum. Her gelen de cadı karıyla ilgili bambaşka bir hikaye anlatıyor. Derken dişe diş kana kan intikam diyor, ne yapsak diye düşünmeye başlıyoruz. Derken her zamanki gibi apartmandan çıkan pala bıyıklı, zayıf, esmer Ali Abi, ağzında sigarasıyla küfürler savurarak dağıtıyor hepimizi. Ali Abi aslında çok kıyak adamdı. Bizi tek tek gördüğünde sıcak bir muhabbeti olur, hatrımızı sorar, uzun zamandır görmediği bir velet varsa, onu merak ettiğini belli ederdi. Ama bir araya geldiğinde bu ufaklıkların nasıl tehlikeli olduğunu çok iyi biliyordu… Aradan birkaç gün geçti. Bizim apartmanın önündeki, içinde oturacak tek bir yer olmayan çardakta toplandık. Bir süre hangi oyunu oynayacağımız üzerine tartıştıktan sonra, birimizden “cadı karı!” diye bir ses yükseldi. Önce herkes irkildi. Fiziksel olmasa da ruhsal bir darbesi var teyzenin, herkes üzerinde… Oradan başka biri yumurta dedi, derken bakkaldan alınan yumurtalarla, 6-7 çocuk teyzenin evine doğru yola koyulduk. Bir üst sokak, Çilek Çıkmazı. Arabalar çıkamıyor, ama ince bir bahçesi var ki, bilen koşarak kaçar. Bir de engelli koşu yolunu kullananlar vardı. O zamanlar boyumuzun iki katı bir duvar. Tırmanmak mümkün değil. Su deposuna tırman, ordan duvara, ordan diğer bahçeye falan filan… Az parçalanmadı dizlerimiz ve dirsekleriniz o yolda… Velhasılı kelam, teyzenin evine geldiyoruz. O ilk yumurtayı atmak öyle bir vicdan istiyormuş ki meğer… Bir tek yumurta atan oldu, çiğ yavrusu gibi dağıldık. Sonra tabi 1 hafta mavra döndü… Hele biz, mahallenin sözde bıçkın delikanlı kızları… Ama 1 gün dalga geçerler, 2 gün dalga geçerler, 3. gün gazımızı alana aşk olsun… Mahallede ıslıkla anlaşırdık, sokağa çıkan bir ıslık öttürürdü ki, koltuktan kimin o ıslığı çaldığını bile bilerek fırlardık. 1 haftanın sonunda iki kız çocuğu, mahallenin erkeklerinden yeterince gaz almış ve birbirini de doldurmuş vaziyette yumurtaları doldurduk poşete. Tam 12 yumurta. Islıkla milleti de topladık, yürüyün diye. Evin önüne geldik, hala dalga geçiyorlar kız çocuğu ne anlar diye… Bir başladık, 1, 2, 3… 12 yumurta bitti. Tabi cadı karı çoktan cama çıkmış, çığlık kıyamet… Ortalıkta da kimse kalmamış, daha 2. yumurtada kaybolmuş goygoycular… Tam 1 hafta mahallede gezememiştik kadının korkusundan! Ama intikamımızı almış, rüştümüzü ispatlamıştık ya… Gerisini siz düşünün, mahalledeki havayı da mavrayı da…

Ne çektin be teyzem sen bizden. Hala o çıkmazdan geçerken evinin önünde durup, nerdeyse 20 sene önce o cama yumurta atan çocukları izliyorum ben…

[magarica]

Olanlar ve Ölenler

Zamansız gelişlerim, yersiz gidişlerim ve olmadık insanlara beslediklerimle varlığımı ispatlıyorum herhalde. Geçmişime dönüp bakmayı pek sevdiğimden olsa gerek, ilişkilerimdeki kırıklıklarımın hepsini elde olmadan tekrarlıyorum. Ama bir cümle var ki, özet niteliği taşıyor bazılarımızın hayatına: Olanla ölene çare yok.

Seviyorsun, başkası oluyor; seviyorsun, sevmiyor; seviyorsun, seviyor ama buralardan gitmeyi daha çok seviyor; seviyorsun, seviyor ama hayat onu sevmiyor, ölüyor…

Bahtsızsak demek ki…

[magarica]

Her yıl biten yılı nefretle gönderiyoruz ve bir yıl daha yaşlanmayı hevesle beklerken onlarca dilek sayıyoruz ya hani... Uzun uzun veda yazısı yazmayacağım bu sefer. Çünkü 2013, tüm boktan haberlerine rağmen bana çok dost kattı. Şimdi de tek dileğim var: 2014'te mutlu olalım olmaz mı?

[fotibenlisoy]

Açığa çıkan yolsuzluklar karşısında büyük bir öfke olduğu açık. Son günlerde sayısız ilde gerçekleşen eylemler bu öfkenin işareti. Tepedeki kavga geniş kitleleri pasifize etmek yerine sokağa çekiyor. Bu, ancak Gezi direnişinin yarattığı siyasal atmosferle açıklanabilecek ciddi bir kazanım....

[magarica]

Yaptığım tek doğru şey en büyük yanlışımdı. Çünkü yanlış kişiyi doğru aşk’la sevmiştim.

Fuzuli

[magarica]

Yaz başında yazdığım yarım kalmış bir yazıya rast geldim. Hissettiklerimiz ne kadar ağırdı ve ne kadar çabuk eridi...

“Uykusuzluk, açlık, yorgunluk ya da kullanılan kimyasalların etkileri değil üzerimdeki, yüzümdeki hal... Birbirimizin yüzüne bakıp, git biraz dinlen diyoruz sık sık. Ancak çok iyi biliyoruz ki, hiçbirimiz yatakta yatarak, uyuyarak dinlenemeyiz. Ruhsal çöküntüler yaşatıyorlar hepimize. 

Maruz kaldığımız fiziksel şiddet, yaşatılan psikolojik şiddetin yanında yere düşen bir kar tanesi gibi kaybolup gidiyor. Gözlerimizi kapattığımızda gördüğümüz kabuslar, bilincimizin nasıl kirletildiğini gösteriyor. Gözaltına alınan arkadaşlarımızın yaşadığı şiddete tanık oldukça, üzerimize yağdırılan gaz bombalarını gördükçe, panik atak geçiren, tomalardan kaçışırken düşüp birbirini ezen insanları gördükçe, başka şehirlerde direnişe destek verirken yaralanan, ölen insanları gördükçe... Bilincimiz kirletiliyor.”

[magarica]

Sahile indiğimizde vıcık vıcık insan görüntüsüne bakarak söylenmeye başladım.

- Ben sana Moda’ya gidelim demiştim, hale bak oturacak yer yok. Şarabı ayakta içeriz artık...

Özge cevap vermiyordu. Zaten ben söylenirken cevap vermemeyi tercih ederdi. 15 yılın öğretmiş olduğu bir davranış olsa gerek...

Ben bile kendime genel olarak katlanamazken, bu kadın bu kadar yıldır bana nasıl katlanıyor diye düşündüm.

- Anlatsana artık...

Kendimize oturacak bir köşe bulup oturduk. Bir anlık suskunluğu fırsat bilip, soruyu yapıştırmıştı. Zayıf yönlerimi, beklentilerimi, asabiyetimi ve tepkilerimi ondan iyi kimse bilemezdi herhalde...

- Ne olacak... Sürekli bir bahane var ortada. İstenmemek boktan bir şey... Adam buluşmak istemiyor. Ben tam vazgeçiyorum, onun dışındaki hayatıma odaklanıyorum, hop! Bir anda yeniden yazıp görüşmek istiyor. Yoruldum. Dengesiz adamlardan, güvenmemekten, yalanlardan yoruldum...

İçten bir kahkaha patlattı.

 - Yaşlanmaya başladığımızı fark ediyor musun? Artık adamlara isyan etmiyoruz, direk hayata isyan ediyoruz.

- O zaten bizimle dalga geçmeyi seviyor. Karma diyorum sana... Birilerinin canını fena yakmışız ve hala görmezden geliyoruz bence.

Biz konuyu sakız gibi uzatıp saçmalarken, şaraplar da dibini görmüştü.

- Kalkalım mı?

- Nereye gideceğiz?

- Eve gitmem gerek, yemeğe Suzan’lar gelecek. Çocuklar da geliyormuş, annem evde ol dedi. Zaten çok özledim çocuklarımı! Kaç haftadır görmüyorum.

- Öf! Her gün 20 çocukla berabersin, hala hevesle çocuklara koşuyorsun. Seninkisi de ne aşkmış arkadaş...

Kalkıp yürümeye başladık. Elime telefonu almış listeyi gözden geçiriyordum. Bir yandan da memnuniyetsiz suratımdan beni kurtarabilecek kişiyi düşünüyordum. Öyle biri elbette yoktu...

Bir anda çalan telefonla irkildim. Gözlerim büyümüştü. Özge’ye telefonu gösterdim.

- AÇSANA!

***Part 2 diyelim, 1'i de hatırlatalım: http://magarica.tumblr.com/post/51141656910

[magarica]

En büyük özelliğim susmam gereken yeri bilmeyip, konuşmam gereken yerde suskunluğa gömülmem. 

[magarica]

İmdat sesinin kulaklarımda anlam bulduğu gece, 17 Ağustos gecesiydi... Nasıl bir güç ile o yataktan zamanında kalkmayı başarmıştım, ya da nasıl bir güç ile o yıkık dökük merdivenlerden trabzanlara tutunarak inmeyi akıl edebilmiştim o yaşımda, bilmiyorum... Apartmandan çıktığımda, onca zaman tanıdığımız o insanların evleri yerinde, yıldızları göreceğimi; o kalktığım sıcak yatağıma bir daha yatamayacağımı düşünmemiştim kalkarken. Ama tüm kaybettiğimiz eş, dost, ahbabımızı bir daha göremeyeceğimizi bilsek, ne o yataklarımıza girerdik, ne de o evlerde yaşardık...

Benim kalkabildiğim o yataktan kalkamayan onlarca insan oldu... Benim kurtulduğum o dolaptan, o duvardan kurtulamayan yüzlerce insan oldu. Hepsininse sorumluları, her zaman olduğu gibi hiçbir ceza almadı...

En acısı ise, halen o ucuz hayatlar olarak gördükleri insan hayatlarını katledecek binalar yapmaya devam ediyorlar... ve sıcak yataklarında, huzurla uyuyorlar...