Manidar Ruh Harekatı

Kendi ellerimle pisirdigim iluzyonlari kendi kendime yemeler. Yok daha neler! Dahasi su aslinda; buranin ne bir manifesto matbaasini andirmasindan, ne de sarkazm corbasi olmasi fikrinden hazetmedim. Soyle diyelim, iyi huylu olmaya calisan bir ruh savunma ve saldiri hatti kuruyorum. Cokca hur kelamlarim ve hurlesmeyi arzulayan sozcuklerden mutevellit. Baslayalim mi?

[manidaruharekati]

İlgilenenler için uyarayım: uzun metin. For those who are interested: long text. Check the comments for English😇—————————————————— Çok kalabalıktır içlerimiz. Kalabalıklar arasında feraha erme isteği evvela bir dürtü gibi belirir. Kendiliğinden görünür olmuş, ete kemiğe bürünmüş gibidir. Kaçış tadı verir. Kontrolsüzdür. Olağanca korkusuyla, terli adrenaliniyle kendini hiç sevdirememiş bir fobi kılığında ve nefes nefese gelir. Bilmeyiz ki feraha ermek, bir panik anından, bir beşeri ihtiyaçtan, klostofobik bir halden doğmuş gibi görunse de, insan kalma yolunda bir nihai gayedir. Doğum sancısı insan olmaktan çok önce başlamıştır. Ruha sirayet edişi, başlangıcını hatırlamadığımız ve ne zaman biteceğini de hiç kestiremediğimiz bir tanışıklık halidir. Tanış olduğumuzu sezdiğimiz an, eylem halini farkettiğimiz ana denk düşer. İçinden dışarıya kucak açan bu ferahlık arayışı; toprak gibi ağır, su gibi akışkan ve bu ikisinin ilişkisi gibi devridaimdir. “Hep yanındayım.” çağımızın gözde bir bahanesi gibi gelir bana hep. Alelade kullandığımı hatırlıyorum bu cümleyi ya da bana sereserpe sarfedildiğini. Bir plaj havlusu gibi oradan oraya, kişiden kişiye, bir zamandan başka zamana amaçsızca sürüklediğimin farkına bile varmadan. Birinin, birşeyin, bir duygunun, bir düşuncenin, zamandan ve mekandan bağımsız yanında olabilme becerisini, ham bir yeteneği, iradeyle işleme ve özenle parlatma haline benzetiyorum. Bu beceri, kendinin gerektiğinde yanında, gerektiğinde içinde ve ya dışında durabilmeyi talep eder. Bir refleks gibi değil, esnetilebilen bir kas, geliştirilebilen bir bağışıklık, güçlendirilen bir sinir sistemi gibi işler sanki. İç dünyanın kalabalıklarını yarıp, benliğin bağının gölgelerinde soluklanmaya cesaret edip, terini soğutmadan bahçeleri ekip biçmeye devam etmeyi şart koşar. “Ne kallavi bir yolculuk bu!” dedirtir, çünkü “Herkes aslında hep seferîdir.” Bu seferki Türkiye yolculuğumun bana hissettirdikleri, düşündürdükleri ve söylettikleri bunlar oldu. Bundandır belki de seyahat etmeyi hep sevmem. 😇 https://www.instagram.com/p/Cm6cR_YMczuWFf0tzfxjC4Vgu6TMYXta9TjJEo0/?igshid=NGJjMDIxMWI=

[manidaruharekati]

Derdime yükümden eksik gelsem Uykumun en derin yerine denk düşerim Orada ne yeşil bardaklar dolar, ne buz testiler kırılır Kimin yolunda ya da neyin yoluna, hiç sorma “Saatleri kurmak gerek” der sonra en aciz yerim “Çünkü uyandıkça babanı hatırla.” Hâlbuki bu dünyadan bir baba daha eksildikçe (Ah be Ferhanların en babası!) Hafızam yedi uykudan ayılır Yok, dedim ya, sorma Sade inceden bir selam çak aynadaki hararetine. https://www.instagram.com/p/CTP3KFtAm45yyc2K7BD6Y3Y1KJFSu7-_xl0yT80/?utm_medium=tumblr

[manidaruharekati]

Who doesn’t love rock-solid stories, right? Not only do I love them, but also won’t refrain myself from sharing them when someone tells it just right. The entire narrative of Ethos (Bir Başkadır in Turkish version) transforms the characters into your very own household! It brings an annoyingly reflective and penetrative array of “aha! moments”; as if they are like your little miserable triumphs. Tiny bits of authentic evidences on some forms of existence and survival, some facsimiles of the past and the present of Turkey… Like the ones its people would either be dying to reveal or very tenacious to hide, both of which is very hard to come across in a Netflix production… This feedback of mine can surely come from a place of relativity and self-perspective, yet, if I may, doesn’t prevent me from saying: watch it! @birbaskadirnetflix #ethos #berkunoya 👏🏻 https://www.instagram.com/p/CHkghIugH7Tqv9CK-sWCcpjQX_2-3TRKijmisc0/?igshid=rm47hahg2l6g

[manidaruharekati]

[manidaruharekati]

https://www.instagram.com/p/B_-dvzZgl6UZgKX-r2l6RnPUG43IZQks2xYjGE0/?igshid=1fm2s6j85pbjt

AMEL DEFTERİ, ÇİÇEKLER & MERAK İLE İLGİLİ KISA BİR DENEME

Geçen hafta aldığım çiçekler tohumlarının sarı kısımlarını bayat bayat döküyor oraya buraya, masamın üzeri güncellenmemiş dünya haritası gibi rahatsız edici. Tayvan’ın bir ucundan sıyırıp kendime bir tabaklık yemek alanı çıkarıyor, Yeni Kaledonya’yla kırıkları süpürüyorum, o derece. Tüm bu küresel dağınıklığın ortasında, hiç üşenmeden derleyip topladığım tek şey o defter. Amatör günahlarım, sürprizden uzak sevaplarım, sıkıcı emellerim, eğlenceli tespitlerim, sağlı sollu karalamalar ve kahve lekeleriyle ciltsiz ama şahsi bir amel defteri.

O defterin uzerinde büyük harflerle YAS yazmasının bir sebebi var elbet. Sormanı yeğlerim. Üzerine düşünmedim hiç, aklıma ilk geleni söylüyorum. Yeni yeni tanıdığım güzel yüzüne ayıp olmasın diye de, noktamı, virgülümü biraz özenle seçiyorum. Bir an için dedim ki kendi kendime, keşke “gölge” kelimesini ilk kullanan ben olsaydım. Yüzündeki merakı gizleyen sebepleri tasvir etmek için daha iyisi yok gibi. O gölgeden hoşlanmadım. Apaçık saçmalasın, yeri yurdu değişsin isterim çünkü ağzın burnun. Bir yersiz kahkaha atarsın mesela, o merak gelir burnunun ucuna kıpkırmızı bir leke gibi yerleşir. Elini ağzına götürürsün usulca, tespit edemezsin yerini. Utanır, bir daha gülersin. Burnundaki kırmızı, dut lekesi gibi morarır, sulanır, kaşınır hevesle. Yüzünün ortasından genleşir aniden, işgal eder kafatasının yüzeyini. Yüzün allak bullakken, kafan kopacak gibiyken, kendini tutamaz, ağzını yarı aralar sorarsın: “Yasta mısın?” Üzülmeni degil, yüzünün tam ortasında, pasparlak, böyle ürkek bir gururla, göz bebeklerine cam gibi vuran o sahici ve keskin merakı yeğlerim. Çünkü yepyeni, sakar ama çok özenlidir o merak. Her gün mesaj atmaz ama yerini ve zamanını şefkatle bekleyen o kısa ve sessiz anlar gibidir. Bak, bunu da amel defterime bir not düşeyim. Bir gün sahiden sorarsan, sessizce gülümserim.

A TINY LITTLE ESSAY ON THE BOOK OF DEEDS, FLOWERS & CURIOSITY

There are plenty of stale yellow seeds spilled all over my table from those flowers I bought last week, the surface of the table looks as annoying as an outdated world map. Picture this, I peel off from the north edge of Taiwan to make room for a dinner for one and I brush off the crumbs with the bushes of New Caledonia. In the midst of this global mess, that notebook is the only thing I keep neat and clean. A very personal paperback book of deeds keeping a record of all my amateur sins, my foregone merits, my boring wishes, my amusing observations, my right and left sketches and of course, some coffee stains.

There is certainly a reason behind the word LAMENT, crafted on the cover of that notebook with capital letters. I haven’t given a single thought about that, I am just saying whatever comes uppermost. Oh, and I am picking my dots and commas very carefully in order not to disgrace your beautiful face I recently get to know. You know what, something has just flashed through my thoughts; if only I would be the very first one in this universe to use the word “shadow”. Since there are no better words to describe the reasons hiding the curiosities on your face. I didn’t like that shadow. I want those lovely eyes and nose and mouth to bugger around, to immigrate freely from their designated coordinates. You guffaw, for instance, while that nasty curiosity locates itself to the tip of your nose like a red stain. It won’t be that long that this stain gracing the temple of your face, the new inhabitant of your nose, becomes purple like a mulberry, it deliquesces and itches with joy. It starts expanding out from the center of your face and occupies the whole facets of your skull. While you are stumped in a skull with a pulled pin, you can’t refrain yourself from asking this slim question: “Do you lament for something?”. Don’t get me wrong, it shouldn’t sadden you. I prefer that shiny, proud, sharp and genuine curiosity that strikes the pupils of your glazed eyes. Because that curiosity, my new friend, is clumsy yet attentive. It doesn’t text you everyday but makes sure it compassionately awaits for the right time and place, like those brief and silent moments. Let me note that metaphor down to my book of deeds! If one day, you ask, for real, I will give you that smile, brief and silent.

[manidaruharekati]

“Dökülür omuzlarından gür kanat sesleri; fakat tam en başından en sonuna keskin ömrünün, korkusuzca salınır gözlerinin telleri. Uçuştular, yok, adeta koştular yeni dallarına, belli. Ustalar, semânın afilli kuşları şimdi.“ ✍🏻 & 📷:Amsterdam, Ekim 2018 #aragüler #hoşçakalusta #nofilter #wordsfortheday | ”Bushy sounds of them wings spilling thou shoulders, all but through the sharp lifespan, strands of them eyes swinging fearlessly. They flit, they merely run towards them new twigs, plain it is. Them masters, now become the ostentatious birds to some celestial ends, azure it is.” https://www.instagram.com/p/BpEJvOsiXFr/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=bk2o403an2a5

[manidaruharekati]

When life gives you words, write a poem. Or just simply praise the ones already written, like this one which was at the back of a funeral card. Contradictory enough, reminds one crucual fact of life: there will always be people who knows that you dont fall, you just dance. #ToonTellegen #eenmeisje (Gent, Belgium)

[manidaruharekati]

Sevmek değil, ‘sevmeler’ esas. Çoğuldan almaya yelteniyorum hep sevmeyi, zira tek bir kişinin devir devir çoğaltabiliyor olduğuna tanık oldum sevmeye dair her şeyi. Anneannem, kapıların bu yakada halâ açık, öbür yakada zaten sonsuzsun. Hangisine mucize diyelim? | Love is not the only answer, real deal is the love multiplied by the eternal extent of lovabilities. I eventually go for the plurals, as I witnessed the fact of one single person being able to multiply everything on the concept of love. My beloved grandma, the doors are still open on this side and you are by far eternal on the other side. Name me, which one of those is considered as a ‘miracle’? #tb #rip

[manidaruharekati]

Daha dün olandan miras edinilebildiğini bilmiyordum... Ağzımın yeni biten dallarından taze düşen her sözle, gözümün eyvallahı çakıp elim-kolumun doğaya direnemediği her bağ bahçe halimle, cenderelerimden arındığıma fena halde inandığım her nefesimle anlaşılamamaya bu kadar yakınlaşmaktan korktuğumu bilmiyordum. İlginçtir, korktukça sözcüklere yakınlaştığıma çoktan aymıştım da, yakınlaştıkça senden korktuğumu, korkudan iliklerimi, komiktir, hatta korkularımı dahi devr-i aleme bağışladığımı; bağışlaya bağışlaya tek ben kaldığımda senden değil, bir tek geriye kalan kendimden korktuğumu bilmiyordum. Daha dündü ibraz ettiğin miras bu korku. Korkuyorum. Reddi miras! Yok, korkmuyorum, sardım 24 saati geriye. Bana kalan tüm mal varlığın dünden olanlara hediye! #Amsterdam, Ağustos 2017 📸: #Parma, #Italya, Haziran 2017 (Parma Cathedral)

[manidaruharekati]

Şu ahir ömrümde tanıdığım en mert kadına, anneanneme...

[manidaruharekati]

"Herkes karmasını helva sanıp ısırıyor gevrek bir ucundan. İlla helva oldugunu (ya da olmadığını-"Ceci n’est pas une pipe"-) kanıtlayacak ya. Oysa ki karmanın ne şekere selam sabahı var ne unla hukuku. Ettiğini bulmak hangi açıdan bakarsan bak iştah nesnesi bir şey de değil ki ey insan, ancak hap diye yutarsın yenildikçe. Terbiye ihtisası bu, çiğneyemessin ki. Ne acemi doyumsuz, ne kansız mirasyedisin be güzel kardeşim!" Paris, Mayıs 2017. 📸x2: Berlin, Mart 2017. #throwback #tb (Berlin, Germany)

[manidaruharekati]

"Oradan bakınca hiç bulanık değil değil mi sularım? Hiç yırtılmaz kafamın üzerini binbir gece saran dikenden teller? Delip geçmez alnımdan yukarı anılarımı, beni herkesten ayıran tek varlığımı, anlarımı... Elininizdeki şişe şişe kibirler siz yutkundukça benim göğsüme acı sıcak batmaz hiç, hiç yakmaz laboratuvar mahsülü sevmemezlikleriniz, kendinize yeteyemeyişleriniz, kendinize gelemeyişleriniz, kendinizden başkasına dua edemeyişleriniz, vesaireleriniz, belkileriniz, hiçleriniz. Tutkularınızı etten duvarlarla sarıp, bacak ya da başka şeylerin boyuna çarpa çarpa denklemini şaşırttınız dostluk ekolojisinin, insan ekosisteminin, duvarsız ülkelerin, sahici korkuların, aşkın ilahi düzeninin ve iyiye yakın duran her şeyin. Azıcık duyarlılık, azıcık açık kulaklar, verileri efendi gibi işleyip altın hasat ürün veren beyinler, sabrı sıhhatten sayan vicdanlar, pasaportsuz gözler ve kandırmacasız kalpler diliyorum beyler bayanlar. Acıtmayın, yormayın, fazla kurcalamayın güzele meyledeni. İnsaflarınızı ucuca bağlayıp salın belinizden aşagıya; kimsenin tutmadığı uçlarını da o çok sevdiğiniz müstakil evlerin bahçelerine, lükse meyletmeye ramak kala içtiğiniz son yudum rakılarınıza, en son kimin sizin için ne yaptığı gerçeğine bağlayın...Gerçi, yine bulanık benim sularım. Aman olsun, sudan sebeplerimden ötürü insaflarınızdan köprü kurup kendinizi kurtarmış olursunuz en kötü. Bu da bu günün en arabeskten pragmatik ipucu olsun. Hadi bakalım." Toulouse, 7 Mart 17'. 📸: Berlin (Gedenkstätte Berliner Mauer)

[manidaruharekati]

Her zihne salt tercüman değil, akli dengesi belgelenmiş çiçek gibi birer mütercim gerek. Çizip kafatasının içinden beyaz kağıda kara kuru eskizleri, sayfalarını günlere bölüp, aylık tomarlar halinde sulara salıvermeyi kolay edebilir mütercim. Belki hepimizin birer tomar denizi olur sonra, fena mı? Birleşiriz mutlak bir yerlerde…|| All minds need their one & only interpreter with documented sanity rather than a sole regular translator. The very own interpreter of each may make it so facile to contemplate the clearest sketches of what is inside in all twisted skulls, put them into pages of days, collate them into monthly scrolls and ditch them all into the waters, how about that? Scrolls of seas we possess, scrolls of streams we coalesce…. #blogoftheday #writingliberates #words #weekendsaway #today #snapshot #accumulated

[manidaruharekati]

Benim acım bana yeter bile diyecek tek bir soluk bile bırakmıyorlar sana değil mi güzel ülkem? Asırlardır göz yumulan ve yumdurulan istismarları; kadınına, çocuğuna, eşcinseline, transeksüeline, işçine, hayvanına, doğana, tarihine, diline, inancına, 'benden değildir' yaftası vurdukları her canlıya yaptıkları zulümleri göz göre göre meşrulaştırarak senin ırzına geçip ağır ağır ölüme terkediyorlar değil mi ah biçare ülkem! Daha da susarsan ülkeliğinden, insanlığından, aldığın nefesten utanırsın biraz, değil mi kayıp ülkem! | Dear Turkey, they don't give you any room anymore to breathe a second and mourne for your losses, do they? They relentlessly rape and crually leave you to die on your own by legitimizing all abuses to your children, your women, your gays, your transexuals, your animals, your nature, your history, your language, your beliefs, your workers, all your living creatures labelled as 'outsiders', don't they? You will be ashamed of your humanity if you remain silent, won't you? #tecavuzinsanliksucudur #tecavuzmesrulastirilamaz #rapeisrape #childabuseinturkey #cocukbedenimedokunma #tecavuzesessizkalma #remainingsilentisacrime

[manidaruharekati]

'Bak yine yolum sana çıktı ey belleğimin en mağdur mahallesi. Evet, bir daha semtine uğramam dediğimi iyice bir bellemiştim de, nasıl desem, velhasıl, tükürdüysem de yalamak yine bana düşer ya hani... Hakikati duymak ister misin? Derim ki, her Allah'ın günü panjurları birbirine bakıp bakıp sızlanan ve tavanlarından her sonbahar aynı teraneleri sızdıran banliyö evlerinin elele verip bu sulak oyunu bozması şart. Kırsınlar tokmağını mahkus sandıkları kaderlerinin, sersinler kapı önlerine bayramlık ağızlarının en sinkaflı yerlerini ve açsınlar dibine kadar pek bir mutaasıp perdelerini! Almanya'daki oğullarını çağırsın hatta tüm hane sahipleri ve cümleten defetsinler devren kiralık komedileri. Demem o ki, hakikatler hiç de sandığın kadar komik değil ey ilk gençliğimin en aşık mahallesi! O yüzden, tez zamanda çağır tüm bildiğin köçekleri, civar mahallelerin Cevriye'lerini, ağzında bakla ıslanmayan kara kuru teyzelerini ve çikolata tenli mürebbiyelerini. Mesela, gecenin bir vakti, tıpkı o deli bekçinin düdüğü gibi, yükselt kırçıllı sesini! Eskiyi yeniye kat, altını üstüne getir onun bunun mevzu dediklerini, kır tüm ağaçlarındaki cevizleri; kaldır ayağa imamını, zangoçunu ve kış uykusundan feragat etmeyen dinsiz dilsiz tüm hayvanlar alemini. Kavganı da, davanı da, kederden kat kat kabaran ve tekerrürden ibaret tarihini de kaldır at, bak ne yakışıklı olacaksın her kışımın en soğuk mahallesi! Sana söz, tüm bunları kotarırsan, o zaman yolu senden geçen herkese seni yeni baştan sevdirecek, senden tüm gidenleri yeniden geri döndüreceğim! Bakarsın emekliliğimde sana bile yerleşirim, kim bilir? "Öldüm de dirildim mi!" dedirtirsin bana gömüldüğüm taşının toprağının altından, ey cennetimin kör cehennem mahallesi!' MAHALLE, Eylül 2016, Toulouse. 📷: #Trunyan, #Kintemani, #Bali, #Endonezya. #tb (Kuburan Trunyan, Kintamani - Bali)

[manidaruharekati]

#BirİkiKelam, geceye yüksek dozda selam! Aşağıda bestesi oradan buradan, #Türkçe sözlü hafif #blogpost, okuyana da okumayana da kokulu öpücüklü selam! | Öfkeyi en uzak bedenlerden kırpıp, en yakın fikirlere yarıçıplak yapıştıran herkesi kendi çıplak gerçeğine çağırma cüretinde bile kendi türküsünü usulca tutturabilen yarı deli bir seyyah olma gayretinde uzunca bir süredir. Elleri cebinde, komür kokan tenha tren garlarına, rastgele yanyana düşmüş kavak gölgelerinin serin yanlarına, büyük şehirlerin ıslak asfaltlarından doğrulan sarı siyah sokak lambalarına, iki katlı betonarmelerin balkon duvarından seken plastik topların ıslak diyarlarına, seksenlik ruhların kavuniçi yüz hatları ve yerçekimine dayanan masrafsız gündüz uykularına doğru yürümekten hiç bıkmayacağını söylemek bile yersiz; çünkü her halinden belli gidişlerinin uslubu, meali, şekli şemali. Anlayamayanınız olacaksa bir gün bir yerde, tam da olduğu yere bıraksın cevval hayat mavralarını, asi çocuk tavırlarını, sağ profilden yakışıklı mağduriyet ve soldan fotojenik sahne hüvviyetlerini. Onun asıl sahnesi yollar, ancak kulislerce makyajını yıkayıp gözünün feri, ellerinin heyecanlı teriyle titreyerek sahneden inebilenlerin yüzüne yüzüne "Al sana ferman, al sana kafa kağıdı, öttür borunu, bizden gitmelerine ve giderken bizi de götürmelerine sonsuz iskân, sualsiz izin, bir salkım da çöpsüz üzüm, bu da son kıyak sana, safi meskân tutmamandan." diyebildiği, iki eli cebinde, ıslığı şarkısı belinde bir meczup. Demiştim ya evvelden, yarı deli işte, varsın böyle bir türkü tuttursun, ister borudan, ister beline doladığı doğrularından, ister iki dudağının arasından. İster manikürsüz parmaklarına dolanan binbir diyar rüzgârından, ister yağmur çamurdan, ister tam da insan olmak kaygısından, kime ne?...

[manidaruharekati]

Ağız dolusu gülebildiğimiz, kapılarımızı herkese açık tutabildiğimiz, her taşa oturup üşümekten ve her insana bakıp sevebilmekten korkmadığımız olurdu bazen... #tb #me #minime #needforglobalinnocence