Maria-Flip-ing-out

μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα

[mariaflip]

Ένα κουνούπι που ταξιδεύει στην αιωνιότητα Ένα σημάδι που το έσβησε ο άνεμος Ένα μύνημα που δεν απαντήθηκε

Ένας καύσωνας 'Ενας κάμματος Ένας θάνατος

Μία ακόμη λείπει σήμερα Μία ακόμη στις πολλές εφέτο -μία, ως επίθεμα

Καμία -είναι η λέξη - πια (!)

Κι απ' όλα τούτα τα γραφόμενα Αυτό που πιο πολύ μετράει Είναι αυτό που δεν ειπώθηκε Έμεινε πίσω από τη γλώσσα Να τραμπουκίζει τη σιωπή Τρομοκρατώντας τον Μορφέα Αυτό που το νυχτερινό αεράκι Δεν κατάφερε να σβήσει Μα συνεργάστηκαν τα δυο τους Για να τεντώσουν την αγωνία Για να μορφώσουν το συναίσθημα σε σώμα Για να ξυπνήσω ξανά και ξανά Μ'ένα πόνο οξύ στο χέρι το δεξί Και μια αγωνία υποβόσκουσα

-μία, ως επίθεμα Καμία -είναι η λέξη- πια

[mariaflip]

Όνειρο

Μια Αμερική που δεν είδα Σ’ένα αμαξακι διθέσιο Αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα Σε λεωφόρους κι εθνικές Οικίες σε παρακμή Σεντόνια όμως καθαρά Από κρεβάτι σε κρεβάτι Μάτια ορθάνοιχτα Άρτεμις, τοξοβολώντας την ανεξαρτησία Το κορμί μου αντίτιμο Ψευδαισθήσεων ασφάλειας

Βουτώ σε άλλα κορμιά Στις παύσεις συλλογίζομαι Αναθεωρώ και σπάω Στον καθρέφτη μια μουτζούρα Από φοβίες γνωστές

Με ξυπνάει η απογοήτευση Με σέρνει απ’ τα μαλλιά Έτη φωτός απ’ το σώμα Θηλιά στο λαιμό ο χρόνος

2017  

[mariaflip]

μείνε ακόμα στο σώμα  όταν απουσιάζει η επαφή νιώσε άκου θυμήσου κραύγασε άσε πίσω το σώμα όταν εδραιωθεί η απουσία τρέμε κλάψε φοβού τρέξε Η ταχύτητα θα κάνει τα δάκρυα σου να πετάξουν. Θα τρέξεις πιο γρήγορα απ’ αυτά. Κουβαλώντας το παλιό. Θα ‘χεις αφήσει τα περιττά στο δρόμο.  Δεν ξέρεις, μα αναρωτιέσαι: Τι θα κρατήσεις απ’ όλα τούτα τα σπαραγματα; Αυταπατάσαι γύρω από συνειδητές επιλογές και ψυχαναγκασμούς. 

Η αλήθεια δεν είναι μία.  Ταξιδεύει με τον καιρό από λιμάνι σε λιμάνι και σιγομουρμουρίζει τραγουδάκια παιδικά.  Η αλήθεια είναι μία. Το κατασκεύασμα που απουκαλούμε χρόνο δεν είναι ατελείωτο. Σταματά μαζί με την ανάσα.  Αγάπα λοιπόν. Χωρίς αύριο και μετά, με ένα πριν ανάλαφρο.  Αγάπα κι ας φαίνεται πως πάει στο βρόντο.  Γιατί το κατασκεύασμα που αποκαλούμε σύμπαν είναι άπειρο.  Αρχίζει εκεί που τελειώνει η λογική.  Αγάπα λοιπόν, αγάπα. 

[mariaflip]

Πόσο καινούριο μα και πόσο οικείο. Όπως η γεύση του τσιγάρου κάθε πρωί, σε διαφωνία με την οδοντόκρεμα ή τον καφέ.  Κάτι που σκέφτηκα χίλιες φορές για να βρεθώ σήμερα εδώ μπροστά του. Ήταν χτες ή ήταν μια χιλιετία; Με φιλοδοξίες κι όνειρα δανεικά.  Μοιάζει αστείο που βρέθηκα εδώ.  Να κολυμπάω σε παλιές συνήθειες, ψάχνοντας νέες λέξεις.  Ασταθές ρίζωμα στην αιωνιότητα της άυλης υπόστασης.

[mariaflip]

Αλλάζουν τα φώτα και η ομορφιά γίνεται προνόμιο αλλά και βάρος. Στέκεται στα κιτρινωπά φύλλα του αστικού δάσους που κινούνται με ύφος μπλαζέ ανάμεσα σε πέτρινους διαδρόμους και σκουπίδια. Μια στιγμή υγρής ικανοποίησης. Μια πληρότητα αρχιτεκτονικής οργασμικότητας. Μια δροσιά στιβαρής νεωτερικότητας. 

[mariaflip]

Η αμηχανία πριν το πρώτο φιλί

Η φρενίτιδα προν απ’ την πρώτη συνάντηση της σάρκας Το σάστισμα πριν την παραδοχή της συναισθηματικής ήττας Η λαχτάρα πριν απ’ το πρώτο σ’αγαπώ

Η οργή πριν την αναγκαιότητα του αποχωρισμού Η φρίκη πριν την συνειδητοποίηση της οριστικής απουσίας Η αηδία πριν τον συμβιβασμό της μοναξιάς

Για να επιστρέφεις πάντα Στη δυσθυμία πριν την πρώτη σταγόνα αίμα Στην αγωνία πριν το πρώτο δάκρυ Και εκ νέου σε τούτη την αμηχανία Μπροστά απ’ την Ακρόπολη Μ’ένα “πεφταστέρι” και 10 ΔΙΑΣ Ν’ αναρωτιέσαι γιατί το συναίσθημα αυτό να’ ναι τόσο γοητευτικό;

[colin-vian]

  Don Nace

[itscolossal]

A Mesmerizing Aerial Timelapse Captures the Undulating Patterns of Sheep Herding Near Haifa

[mariaflip]

Σχεδίασμα Ι

Δεν σ’ ενδιαφέρω Υπάρχω μόνο για να σ’επιβεβαιώνω Δεν μ’ακούς και δυσφορείς Αυτά που για μένα είναι ζωή Για σένα είναι παραμύθια

Δεν με σέβεσαι Τα βιβλία, τα πτυχία, η δουλειά Είναι το πεπρεωμένο της μέτριας γυναίκας Αντί για ράψιμο, μαγείρεμα Τώρα μάστερ και διδακτορικό

Δεν με βλέπεις Φτάνει με τα χαμόγελα Το σεξαπίλ έδωσε βήμα στην ανία Τώρα που βάρυνα Με κοιτάς μα δεν με βλέπεις

Δεν εγώ τώρα γενικά Πεταμένα λεφτά Χρόνος χαμένος Αρρώστια και ταπείνωση Ποιο μυστήριο: μόνο ματαίωση

[mariaflip]

ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ 3

Αυτή η λεπτή γραμμή

Από την αταξία στην ασφυξία

Τρένο τα τσιγάρα

Και καφές χωρίς γάλα

Μάτια που καίνε

Κάτω από άστρα που κλαίνε

Παράλληλη σχάση

Μ’ αυτά που χω χάσει

Ακούω το θυμό μου

Στο πληκτρολόγιο μου

Πού ήσουν εχτές

Που οι ώρες ήτο βαριές;

Ένα τίποτα στο βάθος

Θρηνεί εκ νέου το πάθος

Μαλλιά λαδωμένα

Τα καπούλια πιασμένα

Τα στήθια μου πιάσε

Αλλιώς τέλος πάντων σκάσε

[mariaflip]

Ευτυχείς Αυτόχειρες

Εδώ βρίσκομαι. Μαζί σας. Σ’ ένα κόσμο καμωμένο από σκάνδαλα και θάνατο. Ένα κόσμο σαθρό που τρίζει κάτω απ’ το βάρος του αίματος που τον λούζει ασταμάτητα. Τα πτώματα ξεβράζονται στη Μεσόγειο και τα πληγωμένα παιδιά γίνονται οι τύραννοι του αύριο. Χωρίς αξίες, χωρίς αγάπη, χωρίς κάτι ιερό. Η απουσία του Θεού δεν αντικαταστάθηκε από ίση ποσότητα αγάπης για τον εαυτό και για τον κόσμο. Τουναντίον, έγινε βήμα για ξεπεταχτεί από μέσα μας μια φωτιά που καίει συθέμελα. Δυόμιση χιλιάδες χρόνια πολιτισμού για να κρατήσουμε ζωντανή τη βάρβαρη φωτιά της επιβίωσης. Και ερωτώ: πού βρισκόμαστε τώρα; Πού πάμε;

Αναλαμβάνω την ευθύνη. Αναλαμβάνω την ευθύνη της ύπαρξης μου. Μια βδέλλα που αφαιμάζει έναν πλανήτη, άλλους ανθρώπους. Όσες φορές και να το πω δεν τελειώνει. Η μαύρη τρύπα της ματαιότητας. Η αναμέτρηση. Το κενό. Η διαιώνιση του πόνου, της αδικίας. Δεν ξέρω πώς να ζω αλλιώς. Δεν είμαι επαναστάτρια. Έχω κοκαλώσει. Τι κάνω; Τι κάνουμε; Ποιος είναι ο σκοπός;

[mariaflip]

Επιστολές (X)

Σήμερα πήγα για καφέ στην πλατεία Αλεξάνδρας. Ήπια ντεκαφεινέ και μίλησα στο τηλέφωνο. Δύο τύποι κάθισαν δίπλα μου. Με εκνεύρισαν από την ώρα που κάθισαν. Χάζεψα τη θάλασσα. Μίλησα κι άλλο στο τηλέφωνο κι ύστερα πήρα την τσάντα μου και έφυγα. Στο δρόμο μ’ έπιασε αναγούλα. Είχα ταχυκαρδία. Κρίση πανικού σκέφτηκα. Μου ‘χει ανέβει η πίεση. Μπήκα στο φαρμακείο στον σταθμό του Πειραιά. Πριν μπω εκεί, μπήκα σ’ ένα άλλο. Ο φαρμακοποιός με έδιωξε κακήν κακώς. Ευτυχώς η καλή κυρία μου μέτρησε την πίεση εκεί.

Μια κρίση πανικού. Εκτονώθηκε σταδιακά με πολύ κλάμα κι ένα ντουζ. Ξάπλωσα στο κρεβάτι εξαντλημένη. Προσπαθώ να καταλάβω. Προσπαθώ να αποδεχτώ. Προσπαθώ να θυμηθώ πως δεν κρατάει για πάντα αυτό το συναίσθημα. Αυτός ο πόνος που νιώθω στα σωθικά μου. Δεν κρατάει για πάντα. Μετά κάνω γιόγκα, λίγο λίγο κάθε μέρα. Με αγκαλιάζω, γιατί τώρα δεν με αγκαλιάζει κανείς. Με φιλάω γιατί δεν με φιλάει κανείς. Όλη μέρα τρέμω. Νιώθω το αίμα μου να κυλάει στις φλέβες, νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει, το κεφάλι μου είναι άδειο. Δεν έχω άλλα αποθέματα.

[mariaflip]

Μικρό απόσπασμα διηγήματος

Πρέπει να το πεις σε κάποιον. Βασικά, δεν πρέπει να το πεις σε κανέναν. Για να δούμε τι θα κάνεις τώρα που κρατάς αυτή τη μικρή χειροβομβίδα στα χέρια σου. Μάλλον καλύτερα, τώρα που αποφάσισες – σε μια στιγμή γλυκιάς αυτοκαταστροφικής μανίας – να τραβήξεις την περόνη από τη χειροβομβίδα που μέχρι πρότινος είχες στην τσάντα σου. Δεν σου αρέσει η ηρεμία. Αυτό το έχεις καταλάβει. Σου δημιουργεί ανία ο ίσιος δρόμος, προτιμάς άλλωστε τους επαρχιακούς δρόμους από τις εθνικές οδούς. Και κάπως έτσι, εδώ και ώρα σκέφτεσαι την οδό που έφευγε από το σπίτι της Γιωργίας. Μισή γωνία από το σχολείο σας, ακριβώς πάνω από το πάρκο, συνέχιζε αυτός ο δρόμος που ξαφνικά στένευε και έμοιαζε τόσο ασφυκτικός όταν τελείωνε το πάρκο και τη θέση του έπαιρναν τα σπίτια, μέχρι να φτάσει στο τέλος του μερικές γωνίες παρακάτω, απέναντι από τον προαύλιο χώρο της εκκλησίας. Η οποία εκκλησία είναι ο Άγιος Κοσμάς; Μπορεί. Μοιάζει ταιριαστός ο άγιος. Εκεί πέρασες έξι χρόνια από τη ζωή σου. Να πηγαινοέρχεσαι στο σχολείο, στο σπίτι της Γιωργίας, γιορτές και αργίες, καταλήψεις, χιόνια. Μοναχικοί περίπατοι, αγωνιώδης εφηβεία. Να περπατάς με την καρδιά σου να χτυπά γρήγορα και σταθερά, με τις μαύρες σου σκέψεις να σχηματίζουν ένα μικρό πυκνό σύννεφο πάνω απ’ το κεφάλι σου, με τα βήματα σου να ακολουθούν το μικρό αυτό δρομάκι μέχρι την εκκλησία, κι ύστερα πού; Θυμάσαι; Θυμάσαι πού έστριβες; Δεξιά ή αριστερά; Από εκεί έβγαινες στον μικρό πεζόδρομο με τη παιδική χαρά, μπροστά από το σπίτι της κας Αθανασίας. Ίσως ναι, αυτή να ήταν η διαδρομή. Διέσχιζες την Παγασών, διαρκώς μόνη, οι φίλες σου έμεναν αλλού, ή πάντοτε με κάποιον άλλον έφευγαν. Απέφευγες, η αλήθεια να λέγεται, τα μεγάλα γκρουπ της επιστροφής από το σχολείο. Αυτά που έπαιρναν τη Ρήγα Φεραίου, αγόρια και κορίτσια, με φωνές και πειράγματα, με σασπένς και κουβέντα,  ίντριγκες, σκοπιμότητες και άλλα διάφορα που δεν τα καταλάβαινες και σε έκαναν να αισθάνεσαι άσχημα. Ο αποχαιρετισμός γινότανε στην πόρτα. «Άντε γεια, εγώ θα πάω από πάνω».

[mariaflip]

BOUGADA

Το απογευματινό αεράκι Κυματίζει το σεντόνι, πορτοκαλί Kόντρα στον ήλιο Τόσο μόνο και τόσο ελεύθερο Αστραφτερό και ελαφρώς τσαλακωμένο Δροσίζεται απ’ την ίδια του τη σκιά Σταδιακά δεν θα ναι πια βρεγμένο Θα παταχθεί κατά κράτος η υγρασία

Και μαζί της η μιζέρια

Μακάρι να μ’ έπιανα κι εμένα Δυο μανταλάκια στους γοφούς Διπλωμένη στη μέση Να μην ακουμπάω χάμω Και να με φυσάει το αεράκι Μια μέρα θα ‘ταν αρκετή Να διώξω κι εγώ από πάνω μου τον χειμώνα Να ρουφήξω τη βιταμίνη D που μου λείπει

Και μαζί της λίγο ενθουσιασμό

Θα μπορούσε έτσι κάποια  Να με κοιτά να ανεμίζω Απ’ το απέναντι μπαλκόνι Από το μακρινό φεγγάρι Λευκή σαν την άμμο Καστανή σανν το ξύλο Νωπή ακόμα απ’ το πλύσιμο Να ανεμίζω στον μπλε ουρανό

Και μαζί του να αγναντεύω το καλοκαιράκι

[mariaflip]

μνημονικά τοτέμ

μικρά αντικείμενα  αν ζούσα σε άλλη εποχή θα με έθαβαν μαζί τους αυλακωμένες ξύλινες λαβές θολό από τη χρήση μέταλλο σκονισμένες κόχες σε γυαλισμένα τζάμια ανακαλώ τη θέση τους ανά τα χρόνια τα σπίτια που άλλαξαν δωμάτια που πέρασαν και περνούν τώρα άλλοι ξανά σε νέα οικεία με τα ίδια αντικείμενα σε διαφορετικές θέσεις με καινούριες προσθήκες εκθέματα αναδυόμενα από χάρτινες κούτες παραμένουν όμως αυτά τα μικρά προσεχτικώς τοποθετημένα  χωρίς μια κάποια χρησιμότητα, μα απαραίτητα τα διατρέχω στη θύμηση αποτελούν το σπίτι μου το άχωρο κι άχρονο περιβάλλον  φέρει την ιστορία μου αντικείμενα μάρτυρες, συνένοχοι  αν εξαφανίζονταν, σταδιακά αν στάχτη γίνονταν εν μια νυκτή με τι θα συνδιαλέγονταν οι αναμνήσεις μου;

[mariaflip]

Γράμμα σε έναν μεταναστεύων φίλο

Δεν ήρθα να σε αποχαιρετήσω. Κάπου εκεί ανάμεσα στη δική μου επιστροφή και τη δική σου αναχώρηση βρέθηκα μετέωρη και νευρική, να αναπολώ στο σαλόνι ανάμεσα σε σβησμένα τσιγάρα και σκόνη ημερών τις φορές εκείνες που πλύθηκα, ντύθηκα και βγήκα αμέριμνα σχεδόν για ένα ποτό, αυτό το τελευταίο ποτό πριν την αναχώρηση, πριν την αλλαγή - ανάμεσα σε αδέξια τσουγκρίσματα, βεβιασμένα χαμόγελα κι ένα κόμπο στο λαιμό. Ίσως για σένα αυτό να δείχνει αδιαφορία, για μένα, τώρα πια γνωρίζω, πως είναι αδυναμία. Και δεν το λέω αυτό με περηφάνια, ούτε καν με αυτοπεποίθηση. Το λέω ειλικρινά και εν είδη επεξήγησης, ή και εξομολόγησης, σαν η αποχώρησή σου να είναι η αφορμή για έναν απολογισμό της δικής μου παραμονής και του δικού σου αναπόφευκτου φευγιού. 

Σε θαυμάζω. Για την αφοβία σου, την αφοσίωσή σου, για την ωριμότητα και την ανεμελιά παράλληλα, με τις οποίες αφήνεις πίσω σου όλα αυτά που ξέρεις, για να κάνεις ένα άλμα πάνω από ένα κενό που φαίνεται μεγάλο μα που δεν ξέρεις αν τελικά μπορείς να το καλύψεις. Ίσως να ναι όσο ο διασκελισμός σου, ίσως να ‘ναι χιλιόμετρα, ίσως να ξέρεις να πετάς, κι ίσως να πέσεις, μα είσαι σίγουρη πως θα προσγειωθείς στα πόδια σου, κι αν όχι τζογάρεις, κι αυτό είναι αξιοθαύμαστο.  Ζηλευτό και γενναίο είναι, να αδράχνεις τις ευκαιρίες που σου δίνονται, να αφήνεις πίσω το γνώριμο και να αγκαλιάζεις το ξένο, αυτό που εκτυλίσσεται σε άλλη ζώνη ώρας, με άλλη γλώσσα και σκληρό καπιταλισμό. Γιατί κακά τα ψέματα, μεταναστεύεις. Κυνηγάς το άπιαστο όνειρο της καλύτερης ζωής, των περισσότερων χρημάτων, της μεγαλύτερης ελευθερίας, του απογαλακτισμού. Είναι το νεαρό της ηλικίας σου, η περιέργεια που έχεις έμφυτη, η απόγνωση που έχει ριζώσει στην καρδιά σου. 

Ποιος ξέρει αν εκεί που θα πας θα είναι καλά. Ούτε εσύ γνωρίζεις, ούτε εγώ μπορώ να σου πω. Θα σου πω να προσέχεις. Θα σου πω ότι το ‘χεις και μη φοβάσαι τίποτα. Θα σου πω να ΄χεις τα μάτια σου ανοιχτά και να ακούς τον κόσμο δυο φορές σ’αυτά που λέει, σ’αυτά που κάνει. Θα σου πω να απολαμβάνεις τις στιγμές και να γυρεύεις συνεχώς την ομορφιά, ιδίως όταν το σκοτάδι κατακλύζει την ψυχή σου και η μοναξιά γίνεται αβάσταχτη. Θα σου πω ότι καλοί άνθρωποι υπάρχουν παντού μα είναι λίγοι, έσω επιφυλακτική. Θα σου πω μάθε, στύψε τους εργοδότες σου, αξιοποίησε τους συναδέλφους σου και πάλεψε για τη θέση σου. Κι ύστερα, αφού στα πω όλα αυτά, θα σου πω και να τα ξεχάσεις. Να κάνεις πως δεν τα άκουσες και να κινηθείς όπως εσύ ξερεις και νομίζεις. Γιατί είσαι μια γυναίκα δυνατή και έξυπνη. Ξέρεις, έχεις δει και σ’ έχω δει κι εγώ να βλέπεις. 

Κι αν μέσα σου σκεφτείς “Ποια είσαι εσύ που νομίζεις ότι ξέρεις;” Θα σου απαντήσω, είμαι μια φίλη σου, που ίσως δεν ξέρει, αλλά σε σκέφτεται. Μια φίλη σου που δεν έφυγε ποτέ, μα πάντα φεύγει. Μια φίλη σου που είδε τους φίλους της να φεύγουν, κάποιους για άλλους ουρανούς και κάποιους για γεωγραφικά μήκη και πλάτη ξένα. Μια φίλη σου που ακούει στο τηλέφωνο και στα πληκτρολόγια τα αδιέξοδα και τις επιτυχίες άλλων ανθρώπων που άφησαν τον αττικό ήλιο και το Αιγαίο Πέλαγος για όνειρα και φιλοδοξίες ανυπόστατες σ’ αυτό το χώμα. Είμαι μια φίλη που σε συναισθάνεται και με όλη της την ψυχή σου εύχεται καλό ταξίδι. Κι αν δεν ήρθα να σ’ αποχαιρετήσω συγχώρα με για την αδυναμία μου και να θυμάσαι πως θα ‘μαι εδώ να σε υποδεχτώ όταν με το καλό αποφασίσεις να νιώσεις τον καυτό ήλιο και τη δροσερή θάλασσα, τα τηγανητά καλαμαράκια και τη ζεστασιά ενός ποτού μια καλοκαιρινή νύχτα στο Παγκράτι. 

[mariaflip]

μετριούνται οι κοινωνικές πιέσεις σε Μπαρ;