Μου λείπει να νιώσω ένα έντονο συναίσθημα.
Αυτόν τον κόμπο στο στομάχι όταν κοιτάς τον άλλο να γελάει.
Αυτή την ζάλη όταν σε πλησιάζει αργά και σε φιλάει.
Τα πυροτεχνήματα όταν κάνετε σεξ.
Έναν άνθρωπο που να είναι το σπιτι σου.
Έναν άνθρωπο που νιώθεις ασφάλεια.
Έναν άνθρωπο που είναι εκεί να γεμίζει με «γκλίτερ» τις σκοτεινές σου μέρες.
Έναν άνθρωπο που αγαπάει τις πληγές σου και τις προσέχει, μέχρι να βρεις την δύναμη να τις επουλώσεις.
Έχω βαρεθεί τα χλιαρά πράγματα.
Έχω βαρεθεί να μην αισθάνομαι.
Σίγουρα, περισσότερο έχω βαρεθεί το να απογοητεύομαι.
Γιατί ο κόσμος σταμάτησε να αισθάνεται;
Γιατί σταματήσαμε να δίνουμε το είναι μας;
Γιατί σταματήσαμε να είμαστε αφοσιωμένοι;
Αφοσιωμένοι στους στόχους μας.
Αφοσιωμένοι σε αυτο που αγαπάμε.
Αφοσιωμένοι στους φίλους μας.
Αφοσιωμένοι στον άνθρωπο που μας ανεβάζει τους παλμούς.
Αφοσιωμένοι στα όνειρα μας.
Γιατί τα εφήμερα εχουν κατακλύσει το σύμπαν;
Γιατί όλα γίνανε εντελώς μια «εικόνα»;
Μια φοτοσοπαρισμενη φωτογραφία στα social.
Ένα πήδημα σε κάποιες τουαλέτες.
Ένα sexting με δυο καλότραβηγμένες φωτογραφίες.
Σίγουρα δεν είναι η ζωή που ονειρευόμουν όταν ήμουν μικρή.
Σίγουρα στα 10 και στα 12 που έμπαινα στην εφηβεία, δεν φανταζόμουν αυτά τα ανιαρά πράγματα για τα 25 μου.
Και είμαι σίγουρη ούτε κι εσύ!
romaincrisis
prguitarman
jacobvanloon
germansingergirl
annaxmalina
