Marthijs Veldthuis

Redacteur bij Game & Co, maar schrijft ook voor o.a. Molgraphic en iedereen met een goed idee. Liefhebber van kaneel. Huiself in het Launch Café.

[marthijs]

Star Trek, met 'Warp-speed' naar de eurobak.

[marthijs]

Voor Game & Co speelde ik misschien wel het spel van het jaar. En al was de gameplay puur een kapstok om het verhaal aan op te hangen, man,man, man, wat een game. - Bioschock Infinite

[marthijs]

De Sims 3 Studententijd heeft de hokjesgeest hoog in het vaandel. Studenten huppelen naakt rond op feestjes en er wordt louter sap gedronken. De negende uitbreiding van het simulatiespel voelt echter wel veel meer als een op zichzelfstaande game aan dan de voorgaande uitbreidingen.

Lees de hele review op Game & Co.

[marthijs]

Je kunt het zo zien: genoeg tijd om tussentijds een stofzuiger of veger door de woonkamer te halen.

Uit de review van Ultimate Ninja Storm 3, waarin de tussenfilmpjes langdradig te noemen zijn.

[marthijs]

Heterofiele Mannelijke Kappers

Één keer in het half jaar kom ik op een plek. Een plek die ik in de zelfde vorm haat, als dat de meeste mensen tandartspraktijken haten. De kapper. Daar waar het gewone volk komt en vooral daar waar je ondervraagd wordt over je privéleven alsof je in een kruisverhoor zit. 'Ben je vandaag vrij?' -'Nee, dit is mijn werk, domme trut', dat denk ik dan, dat zeg ik nooit, dat soort dingen lucht ik lekker hier.

Maar ditmaal had ik nergens last van. Geen vrouw aan me haar die, als haar IQ vier punten lager was, geitenbiks zou moeten eten in de lokale kinderboerderij. Nee. Een man van ergens in vijftig, kalend en met een bierbuikje, die heel streng mijn hoofd in de juiste positie plaatste en amper een woord zei. Het enige wat hij tijdens de knipsessie zei was: 'Ik ben geniaal' en 'ben je zo tevreden?'. 

Vanaf vandaag ga ik elk half jaar naar die kapper. Oh en overigens, vanaf vandaag probeer ik ook de eerder genoemde woord-combinaties dagelijks toe te passen.

Ik ben geniaal En Ben je zo tevreden?

[marthijs]

Zesjescultuur

Normaal gesproken als ik een game heb gereviewd voor Game & Co laat ik dat merken op deze blog. Dat in vorm van een citaat en een linkje naar het hele artikel. Dit keer doe ik dat anders, natuurlijk link ik door naar het hele stuk. Kijk hier heb je hem! Maar dat is niet alles, zo werd ik kritisch aangesproken op het cijfer wat ik gaf. Begrijp me niet verkeerd, dat vind ik fijn, dat houdt me scherp.

De game waar ik het over heb is: Aliens: Colonial Marines. Een game met een suf verhaal, graphics uit 2004, stemvolumes die wegvallen en een oliedomme 'Artificial Intelligence' (AI). En ondanks dat alles gaf ik de game een zes min. Dit omdat de hoeveelheid moeite die vanaf het begin in de game is gestoken, belachelijk is te noemen. Sommige game levels lijken rechtstreeks uit de films te komen, tot de details aan toe. Hoe je wapens kan uitbouwen al na gelang je vordert in de game is heel tof gedaan. En soms weet het spel zelfs het gevoel van de films over te brengen. Het lijkt er sterk op dat de game halverwege is afgeraffeld.

En daarom heb ik de game een 6- gegeven. Want voor een 5 en lager, weet ik uit ervaring, heb je niks gedaan. Bij een 6 kan je beter, maar heb je dat gewoon niet gedaan. Aiens: Colonial Marines is een lompe, maar speelbare shooter. Hij kon beter. Veel beter.

Reacties die ik daarop kreeg waren in de trant van: 'Je schrijft voor de uiteindelijke gamer. Een 6 is koopbaar en de game is wel even € 54,99'. Ja ik schrijf voor de uiteindelijke gamer en het spel is geen € 54,99 waard, maar een 6 is niet koopbaar. Een 7 is koopbaar en alleen als je emotioneel iets hebt met de game. Dit omdat de film waarop het spel gebaseerd tof is, of omdat het een vervolg is van een eerdere game welke je heel goed vond. Een 5,8 dat valt binnen de 'zesjescultuur' en als Mark Rutte dat een slecht iets vindt, vind ik dat ook.

PS: Nadat ik de recensie naar mijn hoofdredacteur gestuurd had, kwam ik dit filmpje tegen.

PPS: Voor iedereen die denkt dat ik denk dat je alleen een 5,8 haalt als je beter kan. Dat denk ik niet. Ik weet wel dat Gearbox beter kan.

[marthijs]

Al is het alleen maar voor tijdens een speelafspraakje denken wij dat de game uit eentonigheid na een half uurtje weer uit wordt gezet.

Review van 'Toy Story Mania!'

[marthijs]

Met KERS word niet een rood fruitig bolletje bedoeld. Nee, KERS is een heuse raceterm welke staat voor ‘Kinetic Energy Recovery System’.

F1 Race Stars - Review

[marthijs]

Voor De Sims: Jaargetijden leg je al snel zo’n €40,- neer en wij van Game & Co hebben wel ideeën om dat geld beter te besteden. We kunnen er bijvoorbeeld hout van kopen bij de Gamma en zelf zo’n vette halfpipe in onze achter tuin bouwen.

De Sim 3: Jaargetijden - Review

[marthijs]

Je wordt door je moeder uit huis getrapt en niet veel later mag jij je eigen starterpokémon kiezen

Pokémon Black & White 2 - Review

[marthijs]

Promotiefilmpje gemaakt voor het Launch Café. Dit was een van de producten van mijn stage.

[marthijs]

[marthijs]

[marthijs]

[marthijs]

Like this!

Soms lees je dingen waar je agressief van wordt. De laatste keer dat ik dat had was toen ik een snoeppapiertje vast had, waarop stond en ik citeer: ‘Fruities Fruit. *Bevat geen fruit’.

Tot gister dan. Iemand in de timeline van mijn vriendin klaagde over de: vind-dit-leuk-als-je-ooit-coke-van-een-Rubix-kubus-hebt-gesnoven-cultuur. Wat prima is, de ver-hyve-ing van Facebook is naar, maar net als met alles zal het zichzelf ooit wel oplossen. Neen. Het gene wat me toch echt de impuls gaf om drie kwartier huffend en puffend iemand tot het diepste van zijn bestaan aftebranden, was de onderstaande reactie.

‘Men vindt het leuk om "er ook bij te zijn geweest", het nog te weten. Brengt herinneringen terug en daar kan je dan over opscheppen. Erg gemakzuchtig, want de optie wordt voor je neus gehouden als een wortel aan een touwtje.

Volgende vraag: waarom wind jij je er zo over op? Dit zóu al je zóveelste irritatie moeten zijn als je ook maar enigszins bekend bent met Facebook. Farmville, eeuwige spelletjes, "enable dislike button", en wat heb je nog meer? Maarja. Als je daar niet tegen kan, moet je misschien wat minder tijd op Facebook doorbrengen en/of er wat meer afstand van nemen. Je hóeft er niet van op de kast te springen. Een cynisch traantje wegpinken kan voldoende zijn.

Ik word gek van klagende mensen over Facebook op Facebook. Hoe vind je die? ;-)’

Vind dit leuk als jij je die ene Looney Tunes aflevering herinnert waar die big een wortel aan een touwtje voor Bugs Bunny hield. Maar alle gekheid op het eerder genoemde stokje (met of zonder wortel), het belerende, neerbuigende en geforceerde literaire toontje maakt mij zo kwaad dat ik er bijna een post op Facebook over zou plaatsen. Met als risico dat hij er met het zelfde zijige toontje op reageert.

Nu ken ik hem niet, post ik alleen een link naar mijn blog (die niemand leest) op Facebook en is de kans groter dat alle ‘gekleurde’ mensen opeens paars worden en eindelijk hun naam eer aan doen, dan dat hij hier op wat voor manier ook op reageert, toch maai ik voor de zekerheid toch maar het gras onder zijn voeten weg en schrijf ik zijn reactie voor hem.

‘Zo te merken heb jij last van veel opgekropte woede. Wat me toch doet afvragen waar deze woede vandaan komt? Het kan natuurlijk komen door het feit dat je zo te lezen nog wel eens wat geur-, kleur-, smaakstoffen en suiker binnen krijgt. Er staat namelijk op een zakje ‘Fruities Fruit’ dat het geen fruit bevat, omdat het kunstmatiger is dan mijn persoonlijkheid.

Ja je kan klagen over mensen die klagen over mensen die klagen over mensen die erg hun best doen Facebook kapot te maken, maar wat schiet je er mee op?

Ik denk dat jij je moet afvragen wat je bereikt met al deze agressie. Hoe vind je die? ;-)

Hai hai.’

[marthijs]

I make it rain elastieks on them kids on them streets!

Als ik ooit de investering zal maken  om visitekaartjes aan te schaffen, dan mag ik daar vele titels op zetten. Ja, dat mag ik, het is een vrij land leg je er maar bij neer. Schrijvert, grappenmakert, liefdevol vriendje, chefkok, gamer, dichter, photoshop-prutser, inval-Jezus en bandenplakker. En of die titels dan op feiten of fantasie rusten, dat is niet belangrijk. Hoe dan ook, ik ben nu inmiddels daarboven op al twee weekjes postbode en omdat ik het idee heb dat het één van de meest bizarre beroepen ooit is, heb ik besloten sommige avonturen maar uit te typen.

De afgelopen twee week ben ik opgeleid door vier postbodes die gezamenlijk zo’n 100 jaar ervaring in het ambacht hebben. Scheel, huismoeder, geneticus of kinderhater bij de PTT (/TPG/TNT/PostNL/Anders namelijk…) kan het allemaal. Leerzaam is het sowieso. Zo vragen kinderen nog steeds om elastiekjes, is een brievenbus nooit ‘vol’, is er een kleine kans op een gratis ijsje en is de maatschappij gek geworden. Dat laatste wist ik eigenlijk al, maar dit werd de afgelopen weken toch wel bevestigd. Hoogtepuntje hierin is toch wel een gesprek met een oudere mevrouw.

Mevrouw: ‘Hallo.’ Ik: ‘Hallo.’ Mevrouw: ‘Loop jij deze wijk nu?’ Ik: ‘Ja, mevrouw.’ Mevrouw: ‘Woon je hier dan in de buurt?’ Ik: ‘Naast het Noorderplantsoen, dus dat is best in de buurt.’ Mevrouw: ‘Mijn dochter deed deze wijk ook ziet u, maar die moest helemaal uit Beijum komen.’ Ik: ‘Vervelend is dat.’ Mevrouw: ‘Tot twee jaar terug dan. De politie vond haar recht op in hoek van de kamer, ze had geen zin meer in het leven ziet u. Heeft u daar wel een van gehoord, geen zin meer hebben in het leven?’ Ik: ‘Uh…, ja daar heb ik wel eens van gehoord…’ Mevrouw: ‘Oh, oké, prettig weekend!’

[marthijs]

Volwassen

Toen ik een klein jongetje was dacht ik altijd dat je volwassen was als je jezelf moest scheren. Maar als ik in de spiegel naar mijn puberbaardje kijk, hoor ik het refrein van ‘Teenage Dirtbag’ door mijn hoofd galmen.

Later dacht ik dat zoenen met een ‘vrouw’ me eindelijk volwassen zou laten worden. Echter ging ik de volgende dag nog steeds vrolijk Pokemon spelen op mijn Gameboy, dus die vlieger ging ook niet op. Overtreffende trappen van het zoenen, zoals seks, serieuze verkering en samenwonen hebben mijn liefde voor smurfen ook niet verbannen naar een donker duister stoffig plekje in mijn hoofd. Want laten we eerlijk zijn, dat mijn vriendin praat in haar slaap, dat maakt me aan het giechelen en giechelen is niet zo volwassen. Nee het hoogtepunt komt morgenochtend. Na morgenochtend zal alles anders zijn. Morgen ben ik volwassen. Morgen gaat mijn wekkertje om negen uur en loop ik, nadat ik mijn ochtendurine in de toiletpot heb geloosd, naar de koelkast. Uit die koelkast vis ik dan een leverworst. Maagdelijk nog, met het plasticje er nog omheen. Vervolgens snij ik hem aan en mag ik alleen het kontje. Ik alleen. Morgen!