De teleurstelling
Hij probeerde de verschillende geluidsfragmenten van elkaar los te koppelen, maar ieder moment dat hij zich op een ambulancesirene focuste werd hij weer afgeleid door een toeterende auto, door de huilende baby van drie hoog, dan weer door het geschreeuw van een stelletje dronken jongeren. De huiskamer was in duisternis gehuld; het enige wat je in de kamer kon uitmaken was het verschil in kleur tussen de witte, gekalkte muur en de verschillende donkere objecten die onmogelijk van elkaar waren te onderscheiden. Van onder een naar beneden getrokken rolpoort stroomden de nachtgeluiden van de grote stad binnen. Hij lag op een uitgeklapte slaapbank in de hoek van de kamer. Joana had hem gevraagd of hij daar wilde slapen en hij had ‘ja’ gezegd, omdat haar Catalaanse huisgenoot erbij was. De Catalaan, een bebrilde en gespierde man van eind twintig, zag er op het eerste gezicht, dankzij zijn handbewegingen en gelaatstrekken, zorgzaam en vriendelijk uit, maar toen hij begon te klagen over de maandag die twee nachten erna weer zou aanbreken, kon hij hem niet meer serieus nemen. Joana had hem door en keek hem boos aan, maar begon gelukkig niet over zijn werkloosheid. Hij was niet voor niets naar Barcelona gekomen, maar wist dat het geen goed idee was zomaar Joana’s kamer binnen te wandelen. Dat kon opgevat worden als een poging tot verkrachting, want wie weet zag ze hem als niets meer dan een vriend. Dat ze liet blijken zijn hoon niet goed te keuren wees daarop, want mensen die zich aangetrokken voelen tot een ander zullen vrijwel nooit negatieve gevoelens tot de persoon in kwestie tonen, wist hij. Aan de andere kant bleven die avond haar felgroene oogjes maar oplichten wanneer ze elkaar aankeken, dacht hij. Hij draaide zich om, zodat hij alleen de gekalkte muur zag. Hij liet zijn handpalm over het geribbelde reliëf van de muur glijden, maar voelde niet de verwachte rilling die over zijn rug zou moeten lopen. Hij draaide zich weer om, wreef met dezelfde handpalm over de bobbel in zijn onderbroek, bleef nog even liggen en gooide in één beweging zijn benen van de slaapbank. Zijn bezwete voeten plakten een beetje aan het hout. Hij stond op en begon, met zijn armen voor zich uit gestoken, tastend naar houvast, te zoeken naar de andere bank in de woonkamer, die een meter of drie van deze moest staan. Het eerste vaste wat zijn hand aanraakte was het veren kussen en toen hij beter om zich heen keek wist hij inderdaad de contouren van de stoffen sofa te ontwaren. Vanaf de rechterarmleuning verplaatste hij zich naar de gang, waar hem geen obstakels meer wachtten. Hij moest daar wel iets beter op zijn sluipmethode letten, want zijn bezwete tenen maakten meer geluid op de betegelde ondergrond. Hij keek even de keuken in, de eerste kamer waar hij langsliep. Het was er een stuk lichter dankzij het grote raam in de keuken, waar een zo goed als volle maan doorheen scheen. Op een houten tafeltje lagen een Spaanse vertaling van Kuifje in Congo en een boek over auto-onderdelen. In de gootsteen stonden borden gestapeld waar eerder die dag nog pasta carbonara van was gegeten en op het aanrecht ernaast glom in het maanlicht het lemmet van een groot vleesmes. Hij glimlachte bij het zien van de huiselijke aankleding. Hij beeldde zich Joana in, die op haar hurken de kamer schoonboende. Hij bewoog zich na een zucht weer verder, langzamer dan voorheen, richting haar kamer. Hij sloop uitstekend langs de badkamer en de opbergkast, maar enkele centimeters van de deur van De Catalaan plakte zijn teen aan een tegel en maakte daarbij een zeer lichamelijk geluid. Hij stond stil, hield zijn adem in, hoorde gerommel uit de kamer komen en snelde op zijn tenen terug de keuken in. Hij bleef hijgend luisteren hoe een deur zachtjes open en dicht ging. Er was een korte tussenpoos en met een andere deur, wat verder op in de gang, hoorde hij hetzelfde gebeuren. Er werd gehoest en kort daarop gesmakt. Kort daarop gefluister en een krakend bed. Er ging een schok door hem heen. Het bed begon na een minuut of tien weer, maar nu ritmisch; eerst kraakte het zo om de twee seconden, maar de tussenpozen werden korter en korter, tot het stopte en weer verder ging. Dit herhaalde zich vier keer en hield op. Een condoom knalde. Met zijn elleboog op het aanrecht leunend, luisterde hij het geluid van de aan-tegels-plakkende voetjes uit. Hij liep ontspannen door de gang en zette zijn oor tegen de badkamerdeur. Met zijn ogen op het glimmende object in zijn hand luisterde hij geboeid naar hoe Joana haar schaamlippen schoonveegde.