Wanneer drie dagen Londen voelen als een week vakantie, dan weet je dat de citytrip geslaagd is. Het verlengd Pinksterweekend was voor ons het ideale moment om nog eens het Kanaal over te steken. Intussen was het al twee jaar geleden dat we Londen bezochten, wat voor ons een eeuwigheid is. Voor de geboorte van onze zonen gingen we meestal twee keer per jaar naar Londen. Om maar te zeggen dat het een van onze lievelingssteden is.
De korte vakantie was een cadeau voor Ozark, omdat wij niet aan communie- of lentefeesten doen. Aangezien hij een Bourgondiër is, reserveerden we bij enkele restaurants. Ottolenghi, St John Bread & Wine en Polpo plaatsten we op onze agenda. Toeval of niet, het zijn een voor een restaurants waarbij het sharing-concept centraal staat. Je kiest twee of drie gerechten per persoon en deze deel je dan. Mijn favoriete manier van eten, trouwens.
Perron 9 ¾
Wanneer we in Londen arriveren, nemen we meestal onmiddellijk een metro naar ons hotel. Deze keer hadden we een goede reden om naar buiten te wandelen en het station van King’s Cross binnen te stappen. Het voorbije jaar hebben Baz, mijn man en ik bijna alle boeken van Harry Potter gelezen dus verrasten we hem door naar perron 9 ¾ te wandelen.
Daarna maakten we een korte omweg naar de British Library om de poort te fotograferen voor mijn urban typography-project. En zie, intussen is het mijn populairste foto ooit. (www.instagram.com/urbantypography)
Tijd om onze bagage af te zetten bij het Ace Hotel. Ondanks het hoog hipstergehalte is het er fijn logeren. Op iedere kamer staat een platenspeler, voor onze kinderen een unicum om te zien. We waren wel vergeten dat je vaak moet rechtstaan om de plaat te draaien. J
Enkele meters van ons hotel gingen we lunchen bij Andina, een Peruviaans restaurant waar het kookboek van Martin Morales, Ceviche, uitgestald stond. Mijn eerste kennismaking met de Peruviaanse keuken mag ik geslaagd noemen. Het heeft geen zin om alle gerechten op te sommen maar ik onthou vooral de Bistec Escabechado (check www.instagram.com/mdevrieze voor uitleg bij het juiste gerecht), de pulpo Chancon en de Sascha Inchi Green Beans.
Shoreditch
Tijd om de benen te strekken en de buurt – Shoreditch – al wandelend te verkennen. In de chocoladewinkel van de Mast Brothers kregen we een instant Willy Wonka-gevoel toen we zagen hoe een jonge vrouw de chocolade in gouden wikkels verpakte.
De zonen namen ook even de tijd om de verschillende exemplaren van Shaun the Sheep te knuffelen die - verspreid in de stad - voor het goede doel beschilderd waren.
Via de Millennium Bridge wandelden we naar Tate Modern. De inkomhal geeft me altijd een rustgevend gevoel. Deze keer wilden we niet per se een tentoonstelling zien, maar slenterden we wel even rond op een beurs van grafische kunstboeken. En kon ik een gratis exemplaar meenemen van de fantastische poster van de Nederlandse artiesten Lernert en Sander die 98 soorten rauw voedsel in kubusjes sneden. Leuk om daarna met de kinderen te zien welk eten we herkenden.
Voor onze zonen is de helft van het plezier tijdens een citytrip het openbaar vervoer. Ze doen niets liever dan de metro te nemen of op de bovenste verdieping van de dubbeldekker te zitten en te doen alsof zij de chauffeur zijn.
Zondagavond aten we bij St John Bread & Wine. We hadden er al eens gegeten en deze keer was het opnieuw duimen en vingers aflikken. Hoogtepunten voor mij waren de krab, het ossehart en de lekker warme Madeleines. Heb ik al gezegd dat ik zo blij ben dat mijn kinderen alles lusten?
The Breakfast Club
Tijdens een citytrip ontbijten we niet altijd in ons hotel. In Londen zijn er voldoende leuke plaatsen waar je lekker kunt ontbijten. In The Breakfast Club Hoxton, bijvoorbeeld. Mijn god, ik vrees dat onze ogen groter waren dan onze maag toen we voor iedereen pannenkoeken bestelden (voor mij de zoete, voor de drie mannen een combinatie van pannenkoeken met ham, eieren, spek en bonen) maar we hebben alles netjes opgegeten. Zelfs de dienster keek verbaasd toen ze zag dat er geen kruimel meer op ons bord lag. Maar het was gewoon te lekker.
Voor alles is een eerste keer. The British Museum had ik voorheen nog nooit bezocht. Wat een gebouw. Ik zou uren naar die glazen koepel kunnen kijken. Ook de collectie – de steen van Rosetta, de sarcofagen, de zuilen – sprak tot de verbeelding.
’s Middags was het dan eindelijk zo ver: lunchen bij Ottolenghi. Daar keek Ozark enorm naar uit, want ik heb al een paar keer gerechten van hem gekookt. Hier had je keuze uit drie slaatjes of een hoofdschotel en twee slaatjes. Aangezien we met vier personen waren, konden we elk slaatje op het menu uitproberen. Win! Het was fijn om bepaalde kruiden te proeven die je zelf niet gebruikt omdat ze moeilijk te vinden zijn of omdat het niet loont om ze voor eenmalig gebruik te kopen. De mannen kozen daarna nog een dessert, maar ik kon geen pap meer zeggen. Ik heb wel van alles een hap genomen, vooral de orange and rosemary teacake was ‘to die for’ (foto van de desserts te zien bij www.instagram.com/bazdekerf).
De volgende dag hebben we nog wat geshopt, lekker geluncht bij Polpo en daarna was het tijd om huiswaarts te keren. Een mooier compliment kon ik niet krijgen toen Ozark tijdens het wandelen zei: “Ik heb het gevoel dat ik hier woon.” Mission accomplished in het doorgeven van onze liefde voor Londen.
prguitarman
titsay
jbbartram-illu
gummygunk
andulkaphoto
vaporwave