We laten Bohol achter ons en vliegen met een enorme omweg naar de stad Puerto Princesa op het eiland Palawan. We moeten namelijk eerst overstappen op Manilla, waar de vervolgvlucht ook nog eens 2 uur vertraging heeft. Twee vluchten en ruim 7 uur later komen we moe aan en zoeken we in de brandende zon naar de geboekte shuttle van het hotel. Als we die na 10 minuten zoeken niet hebben gevonden zijn we het beu en besluiten we zelf maar een taxi te nemen. Het hotel is gelukkig heel mooi, waardoor we het foutje van de shuttle snel vergeten zijn. Daarnaast is er een groot zwembad waar we in het licht van de volle maan een dipje in nemen voor we rozig ons bed induiken.
De volgende ochtend komt een busje ons ophalen bij het hotel. We worden met 14 andere (lange) backpackers in het busje gepropt. De chauffeur moet de deur met zijn kont een extra duwtje geven om hem goed te kunnen sluiten. Veerle's benen zijn verstrengeld met die van haar buurman, door het gebrek aan beenruimte moeten zij allebei gedraaid in hun stoelen zitten. Bente probeert misselijkheid te voorkomen door zo goed als ze kan haar ogen op de weg te houden, wat vrij lastig is vanaf de achterste bank. Ruim 2,5 uur sjeest de chauffeur ons met ontzaglijke snelheid over bergwegen.
We komen platgedrukt en groen van misselijkheid aan in Port Barton, een klein dorpje aan de zee. Wegen zijn onverhard, de wind blaast het stof van de straten in je ogen en het is er onbeschrijflijk warm. We nemen een tricicle (de Filipijnse versie van een tuktuk) naar het hotel: Ausan Beach Front Cottages. Het zijn, zoals de naam al doet vermoeden, kleine huisjes aan het strand, waaronder ook 2 boomhutten. Wij slapen in een houten 3-onder-1-kap, zonder airco, mét waaiert.
Nadat we onze spullen hebben geloosd in de kamer kleden we ons snel om en wandelen we naar de zee, een verfrissend duikje kunnen we wel gebruiken. Maar tot onze verbazing ligt het hele strand bezaaid met paarse kwallen! We doen navraag bij de balie van het hotel, waar wordt aangegeven dat het jellyfish season is. Geen dipje voor ons.
De volgende dag staan we vroeg op, want we hebben een tour geboekt! We ontmoeten Bianca en Coco even verder op het strand. Zij is een Nederlandse van onze leeftijd en heeft Coco een half jaar geleden ontmoet tijdens het backpacken. Ze woont inmiddels al een aantal maanden bij zijn ouders in om te testen of hun ware liefde waar genoeg is voor deze verhuizing naar de andere kant van de wereld. Samen hebben ze een bedrijfje opgezet en bieden ze island hopping tours aan die nét wat andere bestemmingen aandoen dan alle andere tours die worden aangeboden op het strand.
We varen de hele dag van eiland naar eiland. Onderweg snorkelen we bij een rif met prachtig gekleurd koraal bewoond door vissen in alle kleuren en maten en bij een ondiep stuk zee waar Veerle een grote schildpad spot! Op een klein eiland wordt een verrukkelijke lunch voor ons gemaakt van verse vis van de barbecue, rijst, groente en fruit. We genieten van de uitzichten, de zee en ons Nederlands/Duits gezelschap op de boot.
De dag erop nemen we vanaf het strand een bootje naar White Beach, een groot strand op 20 minuutjes varen. In de hoge palmbomen hangen rieten hangmatten en wat verderop staan stoelen en tafels onder de schaduw van parasols. We zwemmen, snorkelen, spelen ons lievelingsspel Keer op Keer en drinken verse mangosap tot de zon ondergaat en het tijd is om de boot terug te nemen naar Port Barton.
We genieten van het langzame leven hier, de wonderschone natuur, helderblauwe zee en vriendelijke mensen. Na 3 dagen nemen we weer afscheid van Port Barton en is het al weer tijd voor onze een-na-laatste bestemming van deze reis. Ondanks het lage tempo waar men zich hier mee voortbeweegt vliegt de tijd!
Bohol: Uren aan het strand en dwalen door het binnenland
Dag 60 – 72
Een rijmende titel, klinkt die niet ongelofelijk vrolijk? Vrolijk, dat is ook onze gemoedstoestand, vanaf het eerste moment dat we voet zetten op de Filipijnen. Na een comfortabel vluchtje vanuit Hongkong landen we op 9 maart in Cebu City, de hoofdstad van het eiland Cebu, dat redelijk centraal in de Filipijnse archipel ligt. We nemen een taxi naar het hostel waar we vijf nachten geboekt hebben en stappen uit in een gezellig wijkje met kleine huisjes, veel groen en bloemen en rustige straatjes, in de broeiende zon. Het is even wennen aan de temperatuur, dus we proberen ons tempo behoorlijk omlaag te schroeven bij het settelen in ons kamertje.
We besluiten eerst eens wat onderzoek te doen naar wat we de komende dagen kunnen doen op het eiland en pakken er wat reisgidsjes bij van het hostel. Al snel komen we tot de ontdekking dat strand of enige wateractiviteit er niet in zit hier: Cebu is vrij groot en vanuit de hoofdstad is het minstens een dikke drie uur rijden naar de meest dichtstbijzijnde locatie waar gezwommen en gesnorkeld kan worden. We balen: we hadden ons juist dáár zo op verheugd, na 2 maanden binnenland en veel regen. Een spoedoverleg volgt. We vragen de vriendelijke gastvrouw in het hostel of we onze boeking nog mogen aanpassen, van vijf nachten naar maar één nacht. Ze glimlacht – deze vraag krijgt ze vast vaker, van reizigers die zich tóch niet zo goed hebben ingelezen – en stemt toe.
De volgende ochtend worden we na het ontbijt naar de haven gebracht. Daar vertrekt een veerbootje dat ons naar een ander eiland brengt: Bohol, waar we eigenlijk pas over een aantal dagen heen zouden gaan. Het boottochtje duurt twee uur. We zitten in een binnenruimte met airco en zien door de ramen allerlei tropische eilandjes aan ons voorbij flitsen. Kijk, daar kwamen we voor! We zijn direct blij met onze keuze om te verkassen, want met nog maar een ruime drie weken in het verschiet willen we graag het onderste uit de kan halen en doen waar we zin in hebben.
Als we aankomen in Bohol nemen we een taxi naar BE Grand Resort in Panglao, aan de kust. Die accommodatie hebben we de avond ervoor geboekt, met gebalde vuistjes en twinkels in onze ogen. Want waar we normaliter kiezen voor hostels met zachte prijsjes, hebben we nu besloten onszelf even onbeschaamd te trakteren op luxe. De taxi rijdt een riante oprit op en we naderen een enorm modern gebouw. Als we de aankomsthal in lopen kijken we onze ogen al uit. De hal is gigantisch, overal staan loungebanken en planten, er lopen sjiek geklede receptionisten rond en op de achtergrond speelt een tropisch muziekje. Gniffelend leggen we onze gore backpacks op een glimmend karretje, dat door een medewerker alvast naar onze kamer wordt gereden. We checken in en worden vervolgens ook naar onze kamer gebracht. Of nou ja, kamer, eerder een appartement, met daarin twee kingsize bedden naast elkaar, een bureau, een flatscreen, een minibar, een badkamer met ligbad en regendouche en een balkon met uitzicht op de zee.
De drieënhalve dagen die volgen zijn ronduit genieten geblazen! 's Ochtends schuiven we aan op het terras waar een uitgebreid intercontinentaal ontbijtbuffet wordt geserveerd, waar we echt alles kunnen eten wat ons hongerige hartje begeert. Van pannenkoekjes met honing tot gebakken of gekookte eitjes, van worstjes en bacon tot toast met kaas of jam, vers fruit, salade en zelfs taart en toetjes. Na het ontbijt trekken we direct onze badpakjes aan en nemen we een verfrissende duik in het grote buitenzwembad, of liggen we in de schaduw op een van de vele ligstoelen. In de middag bestellen we een verse mangosmoothie en laten we ons door het gratis shuttlebusje vervoeren naar Alona Beach, zo'n 10 minuten rijden verderop, waar we wandelen, zwemmen of op een terrasje zitten. Om 's avonds weer terug te keren naar het resort en daar eenmaal gedoucht en wel in onze enorme bedden te liggen met de airco aan en een filmpje. We wanen ons werkelijk in de hemel.
Het is dan ook niet gek dat na vier nachten, als het moment van uitchecken aanbreekt, we beiden nogal treurig gestemd zijn. We spenderen nog een aantal uur op Alona Beach en pikken dan onze backpacks op in het resort. De receptioniste regelt een taxi voor ons, die ons naar onze volgende locatie rijdt. Weer heel iets anders: Fox & The Firefly, een eco-hostel in het binnenland van Bohol, een klein uurtje rijden van het resort vandaan en aan de oever van de Loboc rivier. Het is even wennen aan een downgrade in luxe, met enkel een ventilator in onze kamer, een krap tweepersoonsbed en buitendouches met koud water. Maar ook deze plek heeft zijn charme (en heel veel gekko's. Erg geestige diertjes als je het ons vraagt, zeker wanneer ze hun eigen dierennaampje schreeuwen met een stemgeluid van dat van een volwassen manmens.)
De eigenaar is een Belg van een jaar of 40. Hij is een surfer, zien we op foto's bij de receptie, en woont gewoon op het hostelterrein, in een simpel hutje van bamboe. Gasten slapen in zo'n zelfde hutje – van nog iets kleiner formaat dan dat van de Belg, uiteraard – en alle hutjes zijn aan elkaar verbonden met kleine kronkelpaadjes tussen de bomen en bloemen door. In de bomen hangen kleine lichtjes die 's avonds aangaan en boven de receptie is een prachtig buitenrestaurant dat ook dient als gemeenschappelijke ruimte voor gasten. Het hostel biedt ook verschillende SUP-excursies aan (voor wie niet weet wat dat is: SUP staat voor Stand Up Paddling. Je staat op een surfplank, met een peddel waarmee je jezelf vooruit beweegt door het water). Voor die excursies komen elke dag tientallen bezoekers zich melden bij de balie, hostelgasten maar ook dagjesmensen. Goeie business, concluderen we al snel.
De volgende dag huren we twee scooters. We hebben beiden nog nooit op zo'n ding gereden, dus toegegeven: dat vinden we in eerste instantie best even spannend. Gelukkig komen we er al snel achter dat de scooters – het zijn automaatjes – heel makkelijk te besturen wijn, dus zoeven we met kekke helmpjes op naar een tarsier sanctuary. Tarsiers zijn de kleinste aapjes ter wereld, zo groot als je vuist, met enorme ogen en grappige handjes. In het Nederlands noemen we ze ook wel spookdiertjes. De aapjes kunnen alleen in buitenreservaten wonen, want ze zijn niet meer in staat om compleet in het wild te leven, maar als men ze opsluit staan ze erom bekend zelfmoord te plegen. Beetje luguber wel. Gelukkig biedt dit sanctuary de ideale woonplek voor een aantal tarsiers. We lopen een rondje en spotten verschillende slapende aapjes (het zijn nachtdieren) waarvan één zelfs eventjes ontwaakt en ons met zijn grote kijkers aanstaart. Onze harten smelten stantepede.
We springen weer op onze scooters en rijden verder, naar de Chocolate Hills. Een van de dingen waar het eiland Bohol om bekend staat: een heleboel glooiende heuvels van kalksteen, waarop de begroeiing in het droogseizoen bruin kleurt. Van een afstand lijken de heuvels dan van chocola te zijn, vandaar de bijnaam. Helaas zijn ze dat in werkelijkheid niet en kun je er je tandjes dus niet zomaar in zetten. We beklimmen een trap naar een uitzichtpunt waar we, met nog zo'n 50 luidruchtige Koreanen, Chinezen en Instagrammende millenials, een prachtig uitzicht hebben over de heuvels en mooie foto's maken.
De dag erna volgt opnieuw een primeurtje: we besluiten en SUP-tour te boeken. De tour begint om half 7 's avonds, in het donker, en duurt een ruime twee uur. Als het goed is, wordt gezegd, kunnen we aan de rivieroevers vuurvliegjes zien vliegen. In een groep van ongeveer 15 mensen worden we naar de oever geleid waar een opstapplaats is gemaakt, een steiger van bamboe. Daar krijgen we een korte instructie, een zwemvest (dat we met tegenzin aantrekken, die dingen maken het waterleven alleen maar onhandig) en een peddel. Een voor een stappen we vervolgens op een SUP-board. Ongeveer vijf mensen gaan ons voor, die stuk voor stuk op het board stappen en de rivier op glijden alsof ze het elke dag doen. Als Bente aan de beurt is lijkt het vijf seconden lang ook zo soepel te gaan, tot ze haar evenwicht verliest en als een orka het water in dondert. De instructeurs staan op het punt de rivier in te duiken om haar te redden, maar Veerle houdt ze (schaterend) tegen en zegt dat haar gracieuze zus wél erg goed is in zwemmen. Bente worstelt zich terug op haar board en Veerle stapt op het hare. We besluiten vanaf dat moment allebei op onze knieën op het board te blijven zitten en in die houding te peddelen. Gelukkig doorstaan we de twee uur die volgen zonder verdere valpartijen en spotten we inderdaad een heleboel vuurvliegjes. Wat een magisch zicht!
Onze laatste drie nachten op Bohol spenderen we in een hostel bij Alona Beach, die gaan we nu tegemoet. Daarna stappen we voor de 12e keer (!) deze reis het vliegtuig in en vliegen we naar Palawan, in het westen van de Filipijnen.
Na een aantal lange regendagen breekt eindelijk de dag aan dat we van Guilin naar Hongkong vliegen. We kijken er inmiddels al een paar dagen naar uit om van stad te wisselen en hebben goede verhalen gehoord over deze metropool. We landen vroeg in de avond, waardoor we een mooi uitzicht hebben over de verlichte skyline vanuit de bus naar het hostel. Ook de haven waar we langsrijden is indrukwekkend. We maken foto's voor matrozenbroer Sverre van schepen groter dan de Titanic.
De volgende dag gaan we op verkenningstocht met een paraplu in de aanslag, want ook hier komt het met bakken naar beneden. De buien, die elkaar regelmatig opvolgen, zorgen dat de straten blank staan. Tussen de wolkenkrabbers lijkt het avond, zo donker. Het geeft een spannende sfeer, waar we mooie foto's van maken.
Met doorweekte schoenen lunchen we in een van de vele hippe café's waar we weer even moeten wennen aan de prijzen die meer op die van Amsterdam lijken dan goedkoop Azië. We nemen de tijd om via de wifi van het café wat indoor activiteiten op te zoeken en stuiten al snel op een grote bioscoop in een mall vlakbij. We genieten van een mooie film (Ben is Back, met Julia Roberts, tip van de dag!) en lopen daarna wat rond in het winkelcentrum met winkels van de duurste merken. De tram brengt ons naar de Man Mo tempel, een 19e eeuwse Taoïstische tempel waar de god van literatuur en die van krijgskunst geëerd worden. Het is een prachtige tempel met oneindig veel kaarsen en wierook. Het is een oase van rust (op alle Instagrammende Westerlingen na) waar oude Chinezen met een bos wierook tussen hun handen gebeden mompelen voor grote beelden. Het geeft een mooi voorbeeld van hoe divers Hongkong is. Zo loop je in de ochtend tussen de wolkenkrabbers door druk verkeer en zo sta je 's middags in een traditionele tempel van 172 jaar oud. Helemaal zen en met neuzen vol wierook eten we die avond biologische nacho's met verse guacamole in Te Quiero Mucho, een Mexicaans restaurant, voor we ons terugtrekken in het hostel.
De volgende dag vertrekken we op tijd uit het hostel en nemen we de bus naar de Peak Tram. We kopen een kaartje bij het station wat ons tevens toegang geeft tot het viewpoint bovenop Victoria Peak. Samen met nog zo'n 100 andere toeristen gaan we een rode tram in die ons in een hoek van 14 graden omhoog takelt. Het is een bijzonder gevoel, we gaan zo steil omhoog dat we onze buikspieren flink moeten aanspannen om recht te blijven zitten. De tram rijdt tussen wolkenkrabbers door die scheef lijken te staan door de hoek waarin wij omhoog rijden. Na 10 minuutjes bereiken we het upper station, waar we via een hal vol met souvenirs - waar we een vet leuke Hongkong magneet kopen – het gebouw bereiken wat bovenop Victoria Peak staat. Het blijkt niet alleen een viewpoint te zijn, maar een volledige mall met winkels, restaurants en café's. Omdat het hard regent op het moment dat we aankomen drinken we eerst maar een chai latte met een lekkere muffin. Zodra de wolken weg zijn gaan we naar buiten en maken we mooie foto's van het uitzicht over de stad. Het puntje van Sky100, de hoogste wolkenkrabber, verdwijnt in de wolken. Vanuit deze hoogte is goed te zien hoe groot de stad is. Zover we kunnen kijken zien we flats, wolkenkrabbers, de haven, een reuzenrad en de zee. Een vol kwartier mogen we genieten van dit plaatje voor een dikke wolk via de berg omhoog kruipt en ons het uitzicht ontneemt.
We lopen nog wat rond in het gebouw in de hoop op nog een helder moment, maar dat is ons niet gegund. De tram neemt ons weer terug naar beneden, achteruit een berg af is toch wat spannender dan de heenweg! Die middag lopen we een flink stuk door de stad voor we onszelf neerzetten in Oldies, een vintage café verstopt tussen woonhuizen in een klein straatje. We eten het lekkerste maaltje tot nu toe: mashed avocado toast met gepocheerd ei en gerookte zalm, en een pasta met roomsaus, champignons en kip.
Die nacht blijkt het heerlijke maaltje toch niet helemaal kosher geweest te zijn, want Veerle spendeert een aantal koortsige uren om en rond de wc. We besparen jullie lieve lezers de details, want erg smakelijk was het niet. Onze laatste dag blijven we daarom in het hostel en eten we brood met pindakaas om te voorkomen dat een tweede golf zich meldt in het vliegtuig de volgende dag.
Al spenderen we er maar 2 dagen, we hebben enorm genoten van Hongkong en de diversiteit aan mensen, cultuur en activiteiten. Het is een stad waar we zeker nog een keer naar terug willen keren!
We hebben het weer écht niet mee zitten. Als we aankomen in Guilin stortregent het en dat is de zes dagen daarna niet anders. Guilin is een grote stad gelegen aan de Li Rivier en een belangrijk toeristisch gebied in China. Het landschap om de stad heen bestaat uit zo’n 100 tot 200 verschillende karsttorens: alleenstaande bergen waarvan de wanden bijna loodrecht zijn doordat het omliggende kalksteen door water is opgelost. Een uniek zicht en reden voor veel mensen om Guilin en het dichtbij gelegen stadje Yangshuo te bezoeken.
Helaas is van dat unieke landschap weinig zichtbaar door de harde regen en de dichte mist. Een boottochtje over de Li Rivier blijft voor ons daardoor ook uit, evenals een dag fietsen door de bergen en een dag wandelen in Yangshuo. Doordat we vrijwel al onze geplande activiteiten vanwege de weersomstandigheden aflassen, bestaan onze dagen voornamelijk uit wandelen door de stad, melkthee drinken bij Starbucks, spelletjes spelen in ons hostel en restaurantjes uitproberen. We vervelen ons soms gigantisch, maar proberen elkaar er dan aan te herinneren dat ook dát onderdeel is van reizen. We zijn immers niet op vakantie, dat is echt anders.
Voordeel aan noodgedwongen zo langzaam onze dagen doorkomen in Guilin is dat we zo een kijkje in de keuken krijgen van het alledaagse leven van de bewoners van de stad. We brengen dagelijks een bezoekje aan de lokale supermarkt, de kassière begint ons al te herkennen. We struinen door stadsparkjes, kennen de route door het centrum binnen no-time, gaan twee keer uit eten bij dezelfde noodlebar waar twee jonge meisjes (vermoedelijk dochters van de eigenaresse) hun Engels met ons oefenen... Zo’n kijkje in de keuken is zeker ook wat waard, want daardoor voelen we ons steeds sterker verbonden met de bewoners en hun cultuur en het geeft ons tijd om daar onderling onze bevindingen over te bespreken.
Net als in India, maar toch op een heel andere manier, merken we dat China en de Chinezen verschillende kanten hebben. Soms worden onze vooroordelen bevestigd, andere keren worden ze genadeloos onderuit gehaald. Veel Chinezen zijn ontzettend vriendelijk en behulpzaam naar ons toe, ondanks de taalbarrière. Met handen en voeten komen we heel ver (de Fransen kunnen daar nog wat van leren, haha!). Toch merken we ook vaak een soort egoïsme, mensen kunnen heel eigengereid zijn. Niet heel vreemd natuurlijk, je zult tot op bepaalde hoogte wel moeten, in een land dat zo overbevolkt is. Maar het verbaast en irriteert ons soms enorm: het voordringen, het spugen op straat, het kijken van filmpjes in restaurants op vol volume, het schelle schreeuwen, het smakken...
We genieten erg van de steden en al hun voorzieningen. De gemiddelde Chinese stad is modern, heeft leuke hi-tech foefjes (zoals transparante liften), veel auto’s en scooters zijn elektrisch dus er is relatief weinig lawaai op straat, er zijn veel leuke café’s en restaurants, het verkeer is overzichtelijk en de straten schoon. De natuur is erg mooi, wordt goed onderhouden, is soms overweldigend en ruig en heel gevarieerd. Van hoge Avatar bergen tot glooiende heuvels en van lieflijke meertjes tot watervallen.
Over het algemeen voelen we ons veilig en thuis in China, maar er zijn ook momenten waarop we eraan herinnerd worden dat sommige dingen hier écht heel anders zijn dan bij ons. Als we kinderen zien poseren voor staatsportretten van Mao Zedong. Als we weer een dagdeel niet kunnen WhatsAppen omdat de VPN niet meewerkt; die is hier nodig met oog op internetcensuur. Als we horen dat de gemiddelde Chinees werkweken van 70 uur draait. Hoe mooi het land ook is, we voelen ook hoe hárd het is. Dat de lat door en voor Chinezen erg hoog gelegd wordt als het aankomt op studie, werk en ambities. Dat je vrij mag leven, zolang je binnen de kaders blijft die door de overheid worden bepaald en bewaakt. Dat je niet jarig bent als je die kaders overschrijdt. Het is allemaal voelbaar en soms plaatsvervangend bedrukkend of zelfs een beetje beangstigend.
Op onze laatste dag in Guilin breekt eindelijk de zon door. We trekken onze wandelschoenen aan en hiken naar een uitzichtpunt in het Chuanshan Park. Vanuit daar kijken we uit over de hele stad én zien we eindelijk de omliggende bergen. Wat is het hier prachtig. Al kent het land een cultuur met veel facetten die wij niet (misschien wel nooit) kunnen begrijpen of bevatten; we hebben hier drie hele mooie en bijzondere weken gehad. We zijn blij dat we China een eerste keer hebben verkend en willen zeker nog eens terugkomen, maar dan in de zomer!
Zhangjiajie National Park: Regenwolken en Chinese cuisine
Dag 42 – 47
Ja, dat is nog eens een pakkende titel hè! “Wat hebben regenwolken en Chinese cuisine met elkaar te maken?” hoor ik je denken. Nou, in Wulingyuan zijn de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Het begon allemaal een week geleden (in mijn melkherbergje), toen we aankwamen in Zhangjiajie, een piepklein dorp aan de rand van het gelijknamige National Park. Dit park staat bekend om haar bijzondere bergen, die ook wel Avatar Mountains worden genoemd. Voor wie de film kent, de bergen lijken dus op die zwevende uit Pandora. Voor de rest: door erosie zijn deze bergen van zandsteen gespleten en zijn het nu losstaande pilaren. We keken er al een tijdje enorm naar uit om dit fenomeen te bewonderen, de plaatjes op internet waren prachtig. Echter bij aankomst was het bewolkt en regende het zachtjes, dus er was niets te zien van die mooie bergen. De weer-app gaf aan dat er de volgende dag wel bewolking zou zijn, maar geen regen.
Vol goede moed openden we de volgende ochtend vroeg de gordijnen van onze mooie hotelkamer om het weer te checken. We wilden graag een ritje maken met de 7 kilometer lange kabelbaan, die je naar de top van Tianmen Mountain brengt. Er was helaas de hele dag nog minder zicht dan de dag ervoor. We besloten dan deze dure kabelbaan maar aan ons voorbij te laten gaan en genoten van een wandelingetje door het dorp. We vonden er een koffietentje waar we Bubble Tea dronken: een Aziatisch drankje van melkthee met gelatine-achtige bolletjes op de bodem van je glas, die via een rietje in je mond belanden en smaak geven zodra je erop bijt. Zeer apart.
We verhuisden de dag erop een dorpje verder, naar Wulingyuan, waar de officiële ingang van het park is. Al tijdens het wandelingetje naar de indrukwekkende ingang van het park – een grote houten pagode met kitcherige achtergrondmuziek, de Efteling is er niets bij – werd ons optimisme op de proef gesteld. Donkere wolken hingen over de toppen van de bergen. Toch stapten we, na 2 entree tickets te hebben gekocht, in de eco-bus die ons naar de Bailong Elevator bracht.
De Bailong Elevator is een 330 meter hoge glazen lift, de hoogste buitenlift ter wereld, die je naar de top van een berg brengt. Vanuit de lift en op het topje van de berg hoor je dan uitzicht hebben over het hele park. Bij de busstop aan de voet van de lift zagen we de topjes van wat lagere Avatar Mountains, die er heel mysterieus uitzagen, zo gehuld in de mist. We kochten vrij prijzige tickets voor een retourtje met de lift met de gedachte dat dit een once-in-a-lifetime ervaring zou gaan worden. Omdat we zo vroeg waren was het nog rustig in het park, dus met nog maar 3 anderen stapten we in de lift en hielden we onze camera's in de aanslag.
De rit naar boven duurde welgeteld 8 seconden, waarvan 2 seconden 'ondergronds'. De overige 6 seconden hadden we uitzicht op een prachtige witte mistbank. We stapten allemaal lachend en een tikkeltje teleurgesteld uit de lift, op het plateau bovenop de berg. Er lag sneeuw op de grond en de blaadjes van de bomen waren gehuld in een laagje ijs. Die 8 seconden naar boven hadden net zo veel graden van de temperatuur afgehaald. Ook vanaf dit uitkijkpunt was er louter mist te zien. Na 5 minuutjes rondlopen was de lol er wel vanaf en wilden we weer terug naar beneden. De controle dame gaf echter aan dat we een enkeltje hadden gekocht (niemand sprak hier Engels), dus dat we “even” naar de busstop 500 meter verderop moesten lopen om nog een ticket naar beneden te kopen. Pissig glibberden we naar de ticketbalie waar we nog eens een dik bedrag betaalden voor een ritje naar beneden, waarvan we wisten dat het zonder uitzicht zou zijn.
De dagen die volgden bleef het weer ons tegenzitten. Elke dag hielden we het weer in de gaten, hopend op wat blauwe lucht. In de tussentijd gingen we maar wat restaurants af en probeerden we fanatiek gerechten die er goed uitzagen op de plaatjes in de menukaart. Alle omschrijvingen waren in het Chinees, dus vaak hadden we geen idee wat we aan het eten waren. Om de beurt namen we de eerste hap uit een gerechtje. Meestal waren we positief: we aten heerlijke pannenkoekjes van rijst die we zelf vulden met varkensvlees, komkommer en bamboe en dipten in een soyasausje, rijstgerechten met vlees en ui, waterspinazie met boontjes, een mix van gekruide kip en garnalen met rijst of een vleespasteitje. Een schaal gevuld met ondefinieerbaar (goor) vlees was een minder succes. Na allebei een hapje moffelden we de overige stukken onder wat andere restjes, in de hoop de keuken niet te beledigen.
We vinden het jammer dat we de schoonheid van het Avatar gebergte gemist hebben. Toch realiseren we ons dat dit soort tegenvallers ook onderdeel zijn van reizen en dat je niet alles kunt controleren, zeker het weer niet. We zien het maar als reden om ooit nog terug te keren! In de tussentijd genieten we van elkaar, de cultuur én de Chinese cuisine!
Beijing: Een ijskoude, onvergetelijke hike over de Chinese muur
Dag 39 – 41
Na een vlucht van ongeveer zeven uur van Kathmandu naar Beijing, met een tussenstop in Guangzhou, landen we op 15 februari in de ochtend in de Chinese hoofdstad. 北京! We zijn doodmoe want hebben een nacht geskipt en niet geslapen in het vliegtuig. Gelukkig wijst de weg naar de metro zich vrij snel en valt het ons alles mee met de oh-zo-verschrikkelijk-beklemmende-drukte waar we vooraf in verschillende blogs voor gewaarschuwd werden. Erger dan de gemiddelde metro in Londen of Parijs is het zeker niet. Daarnaast wordt alles in zowel Chinees als Engels aangegeven en dus staan we binnen drie kwartier netjes zoals gepland op ons eindstation, de metrohalte vlakbij ons hostel.
We overnachten in Leo Hostel, in een leuke en vrij rustige wijk in Beijing. Op onze dorm staan zes stapelbedjes met rondom ieder bedje een gordijnrails, waardoor je je kunt afsluiten van de rest van de kamer en toch nog wat privacy hebt. Heel fijn! We besluiten snel iets te gaan eten bij de MacDonalds om de hoek en duiken daarna direct onze bedden in, zo moe zijn we.
De volgende dag geven we ons op voor een excursie naar de Chinese muur de dag erna, die door het hostel wordt georganiseerd. Die dag genieten we van een lange wandeling door Beijing. Oorspronkelijk is ons plan om de Verboden Stad te bezoeken, maar eenmaal daar blijken de tickets uitverkocht te zijn. We kopen een kaartje voor een park naast de Verboden Stad en slenteren daar wat rond. Daarna nemen we de metro naar het zakencentrum om daar onze wandeling voort te zetten. De strakke wolkenkrabbers glinsteren in de winterlucht.
Het is steenkoud buiten en de lucht glashelder, dus dat leent zich prima voor mooie foto’s. Voor we de metro terug naar ons hostel nemen, drinken we nog even een kopje koffie in een Chinese variant van Starbucks om op te warmen. We hebben het beiden enorm naar ons zin in deze enorme stad. Het heeft zeker zijn authentieke kanten: Chinese bouwkunst, grote gebouwen met aan de gevel staatsportretten van Mao Zedong, rode lampionnen in bomen en lantaarnpalen. Maar over-all heeft de stad een vrij moderne, westerse feel en zijn de inwoners werelds en modebewust. Erg leuk om een keer te zien.
De volgende dag is het zover: onze excursie naar de Chinese muur! We stappen in een busje, samen met nog ongeveer 10 andere gasten uit het hostel. Ongeveer anderhalf uur later worden we afgezet bij een wegrestaurant in Bandaling. Rondom Bandaling zijn verschillende stukken muur te zien en te bewandelen, waarvan een aantal gerestaureerd en erg toeristisch. Het stuk muur dat wij mogen bewandelen is grotendeels niet-gerestaureerd - Ancient Great Wall - en er is geen toerist te bekennen. Een lokale gids sluit zich kort bij ons gezelschap aan en geeft ons een beetje informatie over de geschiedenis van de muur. Bijvoorbeeld dat de muur, als je de oudere delen ook meerekent, zo’n 10.000 km lang is (ruim 20% van de omtrek van de aarde!) en het bouwen ervan zo ongelofelijk veel levens gekost heeft. Dat laatste geeft zo’n wereldwonder toch ook een duister randje, hè.
We krijgen de instructies om te hiken tot het zevende torentje en daarna weer terug te keren naar het wegrestaurant, waar we dan een lunch geserveerd zullen krijgen. De gids blijft achter in het restaurant, onze groep begint dapper aan de hike van zo’n 3 km. Al snel merken we dat onze groepsgenoeten er flink de pas in hebben en als een stel berggeiten de muur bestijgen. Niet veel later zijn ze uit ons zicht verdwenen, wat ons wat opluchting geeft, want een hike als deze loop je liever niet opgejaagd. De trappen zijn steil en deels besneeuwd, gevoelstemperatuur is -10°C en op hogere stukken van de muur razen ijskoude windvlagen langs ons heen. Alle omstandigheden bij elkaar opgeteld maken het een pittige hike waarbij stilstaan en pauzeren een no-go is: simpelweg te koud.
We maken een heleboel foto’s, genieten van het uitzicht en besluiten wanneer we bijna het vijfde torentje hebben bereikt om te keren. Het is mooi geweest. Veerle’s lippen zien blauw, Bente’s longen staan op exploderen. We warmen onszelf op in het wegrestaurant, waar onze groepsgenoten een half uur later ook arriveren. Daar krijgen we een heerlijke Chinese maaltijd voorgeschoteld: rijst met salade, een zoetzure saus met ei en een soyasaus met kip en courgette.
We zijn trots op onszelf en blij dat we dit avontuur aangegaan zijn, want wat was het een onvergetelijke ervaring! En alweer het tweede wereldwonder dat we met eigen ogen mogen bewonderen tijdens deze reis door Azië; we voelen ons bevoorrecht.
Pokhara: Wandelen in de regen en liters Nepali Chai
Dag 30 – 33
In Pokhara spenderen we vier volledige dagen, waarvan het drie dagen regent. Klinkt misschien niet zo feestelijk, maar eigenlijk zijn de weersomstandigheden een van de redenen dat we het erg naar ons zin hebben in dit slaperige stadje in het noorden van Nepal. Als er namelijk iets is dat Pokhara biedt naast een vertrekpunt voor een trekking over het Annapurna Circuit, is het een scala aan winkels, gezellige cafeetjes en restaurants.
Al snel ontwikkelen we een fijn dagritme: ‘s ochtends starten we langzaam op, om ons vervolgens van ons hostel te verplaatsen naar een restaurant en te brunchen. Middagen spenderen we met onze capuchons op, wandelend door het centrum en langs het Fewa Meer. Regelmatig duiken we even een winkeltje in of drinken we een kopje verse Nepali Chai op een overdekt dakterrasje. (Aan die thee zijn we overigens compleet verknocht, dus delen we hieronder met liefde het recept met een ieder die het eens wil uitproberen.)
Aan het eind van de middag keren we weer even terug naar ons hostel, waar een leuke binnentuin aan grenst, om een spelletje te spelen of een wasje te draaien. ‘s Avonds zoeken we een leuk restaurant uit op TripAdvisor om uitgebreid te tafelen. We besluiten de dag vaak met het gezamenlijk kijken van een aflevering Making a Murderer II.
Zo komen we de regenachtige dagen in Pokhara prima door. Het is fijn om weer even ergens te zijn waar veel Westerse gerechten geserveerd worden in restaurants en de infrastructuur grotendeels op toeristen is aangepast. Hoe niet-avontuurlijk het ook klinkt, het geeft wel meer rust dan doorlopend alleen maar nieuwe en onbekende dingen te zien, proeven en ervaren. Daarnaast is Pokhara gewoon een erg vriendelijk en mooi stadje en doet het Fewa Meer ons een beetje denken aan Italië of Slovenië. Alle ingrediënten voor een vakantiestemming, dus.
We verlaten Pokhara op 11 februari en na een 8 uur durende, oncomfortabele busrit arriveren we weer in Kathmandu, waar we onze laatste 3 dagen in Nepal tegemoet gaan. We hebben het enorm naar ons zin gehad in dit land, waar de mensen zo gastvrij zijn en de natuur adembenemend is. Beiden verlaten we het met het voornemen om nog eens terug te komen. Veerle zou graag een keer een trekking willen doen, Bente een helicoptervlucht over de Himalaya. Beiden lijkt ons paragliden hier een fantastische ervaring. En die Bengaalse tijgers moeten we natuurlijk ook nog eens spotten! Dat wordt sparen...
Zoals beloofd volgt hieronder het recept voor Nepali Chai (voor 2 pers).
Instructies
– Verhit het water, de melk, de zwarte thee en de suiker in een pan.
– Laat het tot een kookpunt komen.
– Voeg de kruiden toe en laat het geheel nog 2-3 minuten koken.
– Verminder de hitte en verhit het geheel nog zo’n 5 minuten tot het een volle, lichtbruine kleur krijgt.
– Gebruik een zeefje bij het inschenken in kopjes.
– Voeg evt. nog extra suiker toe.
Vandaag stonden we voor dag en dauw op voor een stevig ontbijt: toast met omelet, gebakken aardappel en thee. Na een kwartier uitbuiken werden we geïntroduceerd aan onze gids en beschermheer. Een klein, vriendelijk ogend meneertje in een kekke kakikleurige rangeroutfit en met in zijn rechterhand een houten stok. Een magere jongen van onze leeftijd – tevens met stok – sloot zich ook bij ons gezelschap aan. Hij zou achter ons lopen en de gids voor ons, zodat we van beide kanten “beschermd” zouden worden.
In de ochtendschemer vertrokken we te voet richting de oever van de East Rapti River, waar we een permit voor een dag in het Chitwan National Park kregen. Aan diezelfde oever lagen een stuk of vijf smalle, houten kajaks. We stapten uiterst lenig in zo'n exemplaar – vlak nadat we zojuist een gigantische krokodil het water in hadden zien glijden – met op de punt een soort gondeliertje. Die voer ons naar de overkant van de rivier, waar ons avontuur begon.
We begonnen de dag met een vier uur durende safari te voet. Dat vond Bente in eerste instantie best spannend, aangezien onze gids en zijn vriend met hun houten stokken de enigen waren die tussen ons en het ganse dierenrijk van Chitwan stonden. Haar angst werd nog geen half uur later werkelijkheid, toen we plotsklaps kabaal uit een dichtbijgelegen veld hoorden opdoemen. Alle vier stonden we even muisstil te luisteren, tot onze gids concludeerde dat het om twee vechtende neushoorns zou gaan en hij ons vriendelijk doch dringend gebood om vlug de uitkijktoren (een houten huisje op palen zo'n tien meter verderop) in te klimmen. Zonder twijfel deden we dat direct. Het moet er erg flexibel uit hebben gezien. Eenmaal boven vertelde de gids ons twee leuke feitjes om te tijd te doden: dat vechtende neushoorns erg agressief zijn en dus alles en iedereen om zich heen kunnen aanvallen én dat ze rennen met een snelheid van 40 km/u. Je begrijpt dat we ons na die informatie niet geheel relaxed voelden toen we de toren weer verlieten en steeds dieper de jungle in wandelden.
Gelukkig bleek later met het neushoorn akkefietje het grootste gevaar van de dag geweken te zijn. Wat volgde was een prachtige wandeling door het park, met de ochtendzon die langzaam opkwam en de bomen en velden oranje kleurde, overal kleine paarse bloemetjes tussen de dorre grashalmen, dauw op de bladeren, tientallen vogels en uiteindelijk dat waar we op hoopten: een grote neushoorn op nog geen 10 meter afstand. Hij graasde wat, keek ons soms recht aan en rende dan een stukje bij ons vandaan, om dat scenario vervolgens een aantal keer te herhalen. Dat rennen zag er overigens érg geestig uit: zo'n log beest dat luid hijgend door de struiken stampte. Het zou helaas onze enige rhino encounter blijven die ochtend, maar desalniettemin genoten we erg van de flora en fauna in het park.
Tegen het middaguur keerden we terug naar onze lodge, waar we een appel- en bananenpannenkoek verorberden. Vanuit daar liepen we met onze gids en een aantal andere toeristen terug naar de rivier, waar we opnieuw een boottochtje naar de overkant maakten, om daar vervolgens in een Jeep te stappen. Zo'n typische safariwagen, met een stuk of 12 stoeltjes en geen dak. Uren lang reden we vervolgens door het park. De rit was opnieuw erg mooi en we konden een stuk dieper de jungle in komen dan vanmorgen te voet. Het landschap om ons heen veranderde voortdurend, van een soort savannegebied naar knalgroen, vruchtbaar regenwoud. Onderweg spotten we neushoorns, olifanten, krokodillen, een beer (op de weg, ha-ha), herten, pauwen en een python. Het enige jammere was dat de mensen in de Jeep die voor ons reed een Bengaalse tijger de weg hadden zien oversteken, waarvoor wij nét te laat arriveerden. Helaas, die blijft voor nu dus op ons dierenverlanglijstje staan. Een reden om nog een keer terug te komen, besloten we. Het was hoe dan ook een dag om nooit te vergeten.
discoholicmusic
pixelskylines
gummygunk
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s