Ben ne çok yorgunum. Gün bu gün. Kazasız belâsız atlatamadım hiçbir şeyi; yüzüm gözüm yara bere, dizlerim kan revan içinde. Nereye gitsem, kaçtığımı orada hazır ve nazır, beni bekler buluyorum. Bir yanımdan kurtulsam diğer yanımdan boğuluyorum. Sağ yandan onarılsam sol yandan yıkılıyorum. Toprak ile hemzemin, sanki ölmüşüm de baş ucumda bekleyen yüzleri üzerime eğilmiş, bir bir seyretmedeyim. Ruhum, bedenim, fikrim, zihnim, cism ü canım yandı. Keder canı geçip kemiğe dayandı. Yönünü yordamını, ne idüp n’eyleyeceğini şaşırmışlara mahsus bir yorgunluğun telâşıyla bir rüyaya razıyım. Razıyım, bir rüya mesafesinde bile olsa her şeyi unuttuğum bir uykuya dalsam. Bir nefes alsam. Bu yapış yapış keder bir an bıraksa yakamı. Unutsam. Şimdi kırk fincan kahve yetmez. Ne alır bu yorgunluğu? Beni ne paklar? Geç açmayan kırmızı sardunya, ıhlamur gölgesi. Hanımeli kokusu. Mühür, göğün kara demiri. Ne lâzım şimdi bana? Ne akıtır bu zehiri? Bir güle uyanmayalı ne çok zaman geçmiş. Kim hatırlatır bir güle su vermeyi? Hangi tabiat beni aslıma döndürebilir? Hangi ağaç kendime getirir? Kim öğretir yeniden o bilgiyi? Yağmurun gökten döküldüğünü, ağacın topraktan büyüdüğünü, bir sürgüne kim hatırlatabilir? Gözüme her şey nasıl kadim görünebilir? Bir çocuk dilinin kesmeyen kelimeleriyle bir halleşen, bir halden anlayan kim bulunur? Kim oyar su mermeri içine çocukluğumun resmini? Kim hatırlatır, bir zamanlar her şey gibi benim kalbim de dosdoğruydu. Kusursuzdu. Masumdu. Şimdi kim kusursuz bir güzellik için yüzümdeki bütün makyajları silmeyi öğretir? Hangi rüzgâr atar mavi bir kolyenin düğümünü? Hangi yağmur çözer bu kör düğümü? Annemin eliydi, derim ben. Saçımdaki tek örgüyü kim yeniden örebilir, her akşam çözebilir? Kim takar çocuk koluma yasemen bileziği? Aklıma güvensem kalbim, kalbime güvensem aklım almaz benim. Hangi yol götürür? Hangi yol, yarı yolda bırakmaz? Kim çetrefil cümlelere yeniden döndürebilir bu dili? Hangi yaramdan sarsarak kendime getirir beni? Bir sandıkta unutulmuş kirazlı hasır şapka. Bahçemde defne fidanı. Hangi dalganın yelelerinden su serpilir üstüme? Hangi ağaç korur, kim siyanet eyler beni? Hangi karayemiş dalı üzerime salar gölgesini? Denizi ilk kez görür gibi. Ayağımı ilk kez toprağa basarmışım gibi. Hangi tacir karar bu merhemi? Kim toplar, kim çıkarır, kim sağlar beni? Hangi gece, yıldız sesleriyle uyutur? Kim yakar servilerin altındaki ateşi? Kim indirir bu yangın yeri üstüne yaz akşamı buğday tarlasının sükûnetini? Kim açar antik şehrin zaman kapısına çakılı, paslı kör kilidi? Kim, kimin üzerinde hakkım kalmışsa helâl ü hoş ettirir? Kim hatırlatır dağ çileğinin dikenini? Hangi kumsal yeniden bir kitabın kapağını açtırır? Hangi dalga sesi, hangi rüzgâr uğultusu, taşıdığım can hatırına onarır beni?
