"czuję się bezsilny, bo wiem jak to jest robić coś i nienawidzić siebie za to" https://www.eklerki.com/2018/03/ranki-na-duszy.html Wracając w to miejsce po dwóch latach jestem świadoma, że po drodze pełnej wszelkich możliwych emocji, rozczarowań, traumy, stracie ojca, problemów, a zarazem kilku wspaniałych i przyjemnych chwil, zgubiłam siebie. Zgubiłam swoje zainteresowania, emocje, upodobania, przyjaciół, rodzinę, cele i wartości - jednym słowem zgubiłam siebie. W trakcie przygotowania do matury wiem, że nie jest to najlepszy moment na rozmyślaniu na swój temat. Jednak jak mam skupić się na jak najlepszych wynikach, kiedy moja codzienność wygląda jak marne egzystowanie w świecie, tylko po to, żeby istnieć, bo nie mogę zniknąć bez żadnych konsekwencji? Codzienna rutyna; budzenie się z trudem, które za każdym razem skutkuje zaspaniem na dwie-trzy pierwsze lekcj; godzinne zbieranie się, żeby zakryć makijażem, ubraniami czy właściwym ułożeniem włosów to, jak bardzo nie mam ochoty żyć; spędzanie w szkole czasu do późnego popołudnia połączone z ogromną ilością kawy, mimo której i tak po powrocie znów odczuwam zmęczenie; spanie na wieczór, budzenie się na kąpiel i ponowne położenie się do łóżk; zasypianie z myślami w głowie: dlaczego nie potrafię cieszyć się z najmniejszych rzeczy? dlaczego nie mogę zebrać się w sobie i zająć się nauką? przecież tak bardzo zawsze kochałaś sztukę, poezję, książki, naukę, piękne notatki, które były dla Ciebie formą relaksu? A w końcu zasypianie. I od początku. Każdego pieprzonego dnia. Codziennie pytam samej siebie: co się z Tobą stało? Nawet w najgorszym czasie w moim życiu potrafiłam uciec w świat literatury, uciec do ćwiczeń, uciec od każdego i zamknąć się w moim własnym świecie, przepełnionym pięknymi słowami, spokojną muzyką, pełnym pastelowych kolorów i spokoju. Teraz? Nie wiem które drzwi do niego prowadziły. Wydaje mi się, że zgubiłam klucz do mojego osobistego sanktuarium. Co gorsze, zgubiłam moje osobiste sanktuarium. Nie potrafię określić co chcę osiągnąć tymi wpisami. Chyba po prostu potrzebuję miejsca na własne myśli, na wyrzucenie ich z głowy, bo zalegają one w niej od długiego czasu: czuję, że eksploduję, jeśli znów nie znajdę w sobie wyciszenia; jeśli znów nie znajdę w sobie miłości do tego, co piękne; jeśli znów nie odzyskam uczuć, które tak łatwo jest stracić i jedyne co można odczuwać to zdenerwowanie i obojętność. Magda, gdzie się ukryłaś?
theartofmadeline
annaxmalina
pixelskylines
jacobvanloon
ellievsbear
stormborns
dededos
origamiaround
