Self-loathing @mindslikediamonds - Tumblr Blog

Sleepless Nights

Ma ko, I'm still having sleepless nights. Naalala ko pa lahat kung paano tayo dati. Parang kahapon lang. Nakakalungkot yung thought kung ano yung kinahinatnan natin pero hindi ako nalulungkot. Hindi ko alam kung anong pakiramdam ko ngayon. Parang close to emptiness. Masaya ka na alam ko. Pero ang unfair bakit ikaw lang ang masaya?

I love you.

Lagi nyang minamouth yung "I love you" kapag uuwi na sya at maghihiwalay kami. Pero yung last na pagkikita namin, hindi nya na yun ginawa. Napansin ko yun akala ko nakalimutan nya lang pero talaga palang hindi na nya ako mahal. I should've figured that out. Dapat inunahan ko na sya.

I miss you

I miss you. I miss all the things. Etong apartment na ang naging witness sa binuo nating pagsasama. Naging witness din to sa sakit na naramdaman ko, sa bawat gabi na iniyak ko. Sa bawat attempt na ginawa ko sa buhay ko. Akala ko naibalik ko na lahat ng gamit mo pero may isa pa pala akong nakalimutan. That book. The first gift that you gave. Dapat ko pa ba syang ibalik? Idk. It's May 11. 2 days bago ang supposedly anniversary natin, and nasasaktan pa rin ako na parang kahapon lang ang lahat. Na parang lahat kasalanan ko. Na bakit ako nagpakatanga. Na bakit ko hinintay na masaktan ako ng ganito kahit na nakita ko na ang pwedeng maging result ng sakit. Na kahit inexpect ko na ganito ang sakit, iba pa rin kapag naramdaman ko na. Alam kong hindi ako nagkulang, yun nga lang lahat pala ng binibigay ko ayaw mong tanggapin. Life is just so unfair, I know I did everything to make you happy, ineffort ko yun. Pero meron lang dumating na bago at tinapon mo lahat ng pinagsamahan natin. Why? As much as I want to replace all sadness with bitterness to protect my heart, I can't. It seems like it's an involuntary response of my body to keep telling my heart to hold that promise...to love you.

Yes, I knew it. I did it. 6 years of hell and here I am adding Dr. before my name. Pero hindi dyan nagtatapos ang laban kasi meron pang Board Exam. And I decided not to take the Boards this May, I have to rest my brain for a little while. Ayaw kong sabihin pero oo, isa rin sa reason kung bakit December ako magtatake ng Boards dahil hinangad ko rin magtop at magkaroon ng tarpaulin sa harap ng school ko. After ng Board Exams: My goal is to find a partner kaso as an average/"sakto" lang guy ang hirap. I am living in a society where body shape, skin color, height, and face value are the mean basis. Kasi nga naman wala namang naiin love at first sight sa ugali. Nag-aral akong mabuti para mapansin ng ibang tao, ng mga taong crush ko. At ngayon plano kong magtop sa boards, again, para mapansin. Such pity. Dahil hindi naman ako ganun kagwapuhan para mapansin, I need to work hard. Sa mundong ito bawal ang panget, bawal ang sakto lang. Ang hirap kumilos sa mundong to.

dryyoureyes-startbelieving

Your feelings are valid. You have every right to feel whatever emotion you want. You aren’t being dramatic. You aren’t over exaggerating. You’re feeling. And that’s okay.

(via dryyoureyes-startbelieving)