Liefdeloos

[miranda-dilernee]

[miranda-dilernee]

Je zult het vast herkennen: als je een liedje hoort op de radio komen er spontaan herinneringen naar boven van de tijd dat het liedje veel op de radio te horen was. Je herinnert je wellicht wat je aan het doen was, in welke situatie jij je toen bevond, of dat er een bepaalde gebeurtenis heeft plaatsgevonden. Ik heb dat zelf ook met een aantal liedjes. Vanaf een jaar of 12 begon ik echt muziek te luisteren en op te nemen, toen nog met cassettebandjes. Jaaah… de jaren ’80! Zat ik gespannen te wachten tot mijn favoriete liedje in de Top 40 werd uitgezonden en precies op het moment dat de dj was uitgesproken duwde ik op Record. Vaak was het liedje dan al een aantal tellen bezig, maar dat gaf niet, ik had het liedje toch op een bandje staan en kon het eindeloos luisteren. Toen ik 16 was kwam de muziek-cd uit. Wat een vooruitgang qua geluidskwaliteit, maar opnemen van de radio, dat ging niet meer. Dat was balen! Boven op zolder staat nog steeds een doos met oude cassettebandjes. Ik heb er speciaal mijn oude radio voor bewaard, ook omdat ik daar nog mijn oude pick-up op kan aansluiten voor mijn singletjes en lp’s. De cd is inmiddels achterhaald. Spotify hebben we nu. Voor mijn boek Liefdeloos heb ik een lijst op Spotify samengesteld met liedjes die mij op bepaalde momenten in mijn leven raakten. Of liedjes die heel toepasselijk zijn voor wat ik toen doormaakte. Natuurlijk heb ik in deze lijst ook een favoriete top 3: 1. Op nummer 1 staat Dreamer, van Martin Garrix en Mike Yung: durf te dromen! 2. Op nummer 2 staat Try, van P!nk: het lijkt soms alsof alles je tegenzit, maar toch komt het vaak weer goed als je niet opgeeft. 3. Madonna sluit mijn lijstje met haar nummer The power of goodbye: soms is loslaten de beste keuze. Recent is een nieuw Nederlands nummer uitgekomen, waarvan ik vind dat dit wel echt een plaats in mijn overzicht verdient. Je kunt het waarschijnlijk wel al raden: Meau met Dat heb jij gedaan. Meau verwoordt in dit liedje heel mooi wat een narcist teweegbrengt bij het slachtoffer. Ik heb nog nooit eerder een nummer gehoord dat zó treffend het gevoel van een slachtoffer van narcistisch misbruik weergeeft. Luister en geniet. liefdeloos.com

[miranda-dilernee]

Vorige maand is mijn biografie 'Liefdeloos' uitgekomen, een verhaal over een narcistische moeder en haar sensitieve dochter.

Het heeft 15 jaar geduurd voor ik het boek helemaal af had en het überhaupt dúrfde te publiceren.

Hoe komt het toch dat we het als slachtoffer zo moeilijk vinden om misbruik in welke vorm dan ook naar buiten te brengen? Is het schaamte? Schaamte omdat je niet in staat was om je te verweren? Schaamte omdat je het niet hebt kunnen voorkomen, ook al wou je dat het niet gebeurde? Schuldgevoel omdat je iemand gaat blameren op het moment dat je het naar buiten brengt. Ook al is jou zelf iets aangedaan, je wilt niet persé de dader in diskrediet brengen, je wilt alleen dat het misbruik stopt.

Ik heb bijvoorbeeld het contact met mijn moeder verbroken. Daar wordt in mijn omgeving verschillend op gereageerd. Als ik het probeer uit te leggen, zegt de een dat hij/zij het begrijpt, de ander vindt het een erg rigoreus besluit, want het is toch je moeder die uit je leven bant. Bij de ene reactie voel je begrip en steun en krijg je de behoefte om erover verder te praten. Bij de andere reactie ervaar je juist onbegrip, geen steun en heb je beslist niet de behoefte om er verder over te praten. Integendeel: mijn gedachte was juist: ik zeg er maar niks meer over, want hij/zij begrijpt het toch niet en geeft mij de schuld.

Toen ik vorig jaar tegen vrienden en bekenden zei dat ik bezig was om mijn levensverhaal in een boek te vertellen en het ook nog te publiceren, kreeg ik verbaasde reacties. Nu een aantal mensen het ook daadwerkelijk hebben gelezen, zeiden ze verbaasd: 'goh, dat wist ik helemaal niet van jou, dat jij dat allemaal hebt meegemaakt. Daar heb je nooit iets over verteld'.

Nee, dat klopt inderdaad. Hoe had ik dat dan moeten vertellen? Tussen de soep en de aardappels door? Op een gezellige verjaardag? Tijdens het kerstdiner? Zeker als de reactie is: zo erg zal het toch niet geweest zijn, of: het is toch wel je moeder! Dat maakt het alleen maar moeilijker om er nog iets over te zeggen.

Ik begrijp de slachtoffers van The Voice of Holland wel: waarom ze pas na járen hun verhaal durven te vertellen. Je vertelt zoiets niet zomaar aan een ander met zoveel macht, voordat je zéker weet dat diegene je zal geloven en je begrijpt. Voel je ook maar een heel klein vleugje twijfel, dan vertel je het liever niet. Het laatste wat je wilt is dat je er zélf van wordt beschuldigd dat je het misbruik hebt uitgelokt.

Zoals mijn moeder vroeger tegen mij zei dat ik een vervelend kind was en ik dat klakkeloos geloofde.

Zo eenvoudig is dat.

Wil je meer weten over mijn boek? Kijk dan eens op mijn website: liefdeloos.com.

Foto: Nicole Schmidt - Puur Nicole