Ik vertel niet veel mensen dat ik PTSS heb. Het is nogal persoonlijk natuurlijk maar mijn ervaring is ook dat veel mensen het niet echt begrijpen.
Als mensen horen dat je PTSS hebt denken ze vaak; aah wat sneu. Ze zal wel af en toe wat nachtmerries hebben en depressieve buien.
Maar het is zoooooveel meer dan dat.
Ja, ik heb nachtmerries. Sommige periodes zelfs heel veel.
Maar het beperkt zich niet tot de nacht.
Overdag heb ik regelmatig flashbacks en herbelevingen. Heftige flashbacks. Flashbacks die zo reëel en zo echt zijn dat het bijna lijkt alsof ik het moment daadwerkelijk opnieuw beleef. Zo realistisch dat ik mezelf echt moet blijven overtuigen dat ik veilig ben, dat het maar een flashback is. Soms kan ik fysiek de pijn van toen voelen. Geuren, kleuren, alles komt levensecht binnen.
Flashbacks kunnen worden getriggerd door zoveel dingen. Een bepaalde blik, manier van kijken van iemand, die me doet denken aan toen het gebeurde. Een bepaalde geur. Een geluid. Je kan je er niet voor afsluiten.
Naast dit soort dingen zijn er nog de psychische littekens. Het totaal vermorzelde zelfbeeld. De angst en onrust. De problemen op sociaal gebied.
Ergens voelt het zo dubbel. Ik ben al meer dan 10 jaar weg uit die verschrikkelijke situatie. Maar ik leef nog elke dag met de gevolgen. Het voelt zo oneerlijk.
Die hufters lopen vrij buiten, maar ik heb levenslang.
Ik worstel nog elke dag met de littekens van vroeger en de ptss. Soms voel ik me daarin best alleen.
Taboo romance is een genre waar je tegenwoordig vaker over hoort. In veel van deze boeken gaat het niet alleen over liefde, maar ook over (vrijwillige, gedwongen of consentual not consent) seks. Hoewel ik deze boeken zelf niet graag lees, ben ik er wel voorstander van. Vandaag vertel ik je waarom.
Fluisterend in het hol van stilte,waar waarheid glipt achter verse beton-muren,daar leefde jij in schijnvrede,zacht verhuld, gehuld in geheimen van familie-fluister.De woorden die nooit mochten klinken,verweven in angst en loyaliteit,zij schoven jouw pijn in het duister—verloren, maar levend in verborgen verdriet.De stilte was een pact,een mantel om de dader te beschermen,jij, de zwijger,verloren…
Onder een tafel van glaswerden woorden begraven,keurig gevouwen tussen servettenen familiefoto’s waar iedereen lacht.De vrede was van porselein,glanzend, maar met haarscheurendie alleen jij zag.Elke glimlach was een voorzichtig evenwichttussen breken en blijven staan.Ze noemden het liefde,maar het rook naar angsten het klonk als een deur die altijd op slot zat.Jouw stilte was hun schild,en jij…
26-jarige man uit Enkhuizen aangehouden voor misbruik van een minderjarige en bezit grote hoeveelheid kinderporno
Enkhuizen – Deze week werd een 26-jarige man uit Enkhuizen aangehouden op verdenking van seksueel misbruik van een minderjarige jongen en het bezit en het vervaardigen van kinderporno. Op zijn computer en telefoon werd een grote hoeveelheid beeldmateriaal aangetroffen van minderjarige jongens. Vandaag wordt deze verdachte voorgeleid aan de rechter-commissaris.
Honderden slachtoffers, geen…
Memory – Twee gebutste zielen vinden elkaar
Een film over het/ons geheugen. De maker, Michel Franco, vliegt het onderwerp ‘gelaagd’ aan. Uiteindelijk zal zijn film bovendien een love story met hindernissen blijken te zijn.
Zij heet Sylvia, werkt als zorgverlener in de dagopvang van mensen met een geestelijke beperking, bezoekt bijeenkomsten van de AA en is in haar jeugd seksueel misbruikt. De…
GETEKEND VOOR HET LEVEN, EEN POGING HET VERLEDEN TE REINIGEN
In het boek "Getekend voor gesprek" legt schrijver en kunstenaar Bert Hemsteede zijn ziel en zaligheid open en bloot op tafel. Zijn herinnering aan het als kind ondergaan van seksueel misbruik steekt hij niet onder stoelen of banken. Het relaas, een verhaal over zijn eigenste ik, publiceert hij om psychische kwetsbaarheid bespreekbaar te maken. Om anderen ermee te helpen en zichzelf bij zijn herstel tot steun te zijn. "Herstel is voor mij de goede omgang met datgene wat nu eenmaal onherstelbaar is." Aandachtig lees ik zijn teksten en bekijk ik de tekeningen waarover gesproken kan worden. Met enige schroom zet ik mij tot het schrijven van een beschouwing over deze uitgave die in samenwerking met uitgeverij Philip Elchers op tafel ligt. Want hoe kan ik oordelen over wat iemand vanuit zijn gevoel op papier heeft gezet. Daarom laat ik in mijn beschouwing hem regelmatig zelf aan het woord. Het is een emotioneel relaas dat de lezer in het hoofd gaat zitten. Ik kom er maar moeilijk van los.
De uitgave behelst gebundeld werkstukken voorzien van dagboekaantekeningen. Voor zichzelf om uit de impasse van het verleden te komen. Voor mij om het leed en de therapeutische handelingen daarop te begrijpen. Voor de ander die eenzelfde ervaring kan schrijven een steun in de rug te geven.
Als kunstenaar heeft Hemsteede een streepje voor, want hij kan door deze gave naast het verwoorden de kwetsbaarheid verbeelden. Hij kan het misbruik van zich afschrijven door de dader te benoemen. Maar heeft nog meer baat bij het verwerken door het misbruik een gezicht te geven, de dader uit zijn herinnering profiel te geven.
Door de traumatiserende handelingen die een oudere Duitse man, de kennis van de buren, in de jeugdige jaren van Bert heef uitgevoerd raakt hij later met zichzelf in de knoop. Om in de wirwar van gedachten de Bert weer te vinden die hij was heeft hij therapie nodig. Hulp om al pratende uit het harnas van schaamte en schuldgevoel te komen. “Schaamte en schuldgevoel zijn niet hetzelfde. Ik voelde me schuldig over et misbruikt worden. Maar schaamte is iets anders, dat gaat verder. Het gaat niet over iets wat ik deed, maar het gaat over mijn zijn, over wie ik ben.”
De uitgave "Getekend voor gesprek" is de neerslag van gesprekken met hulpverleners. En zijn gedachten over het reinigen van zichzelf door middel van de therapie. Het gaat diep en ik als lezer ga met hem door dalen, ben getuige van zijn moeiten. Want Hemsteede stelt zich wel breekbaar op, maar laat niet het achterste van zijn tong zien. De therapeuten zien wel zijn kleinste zelf, maar voor mij houdt hij zich toch min of meer groot - hoewel ik tussen de regels door lezende hem met één vinger zo kan omdrukken. Aan het eind van het boek, na de beschrijving van de gevolgde therapie beschrijft hij zichzelf. Doet een boekje open over wie hij is en wat hij voelt. Een lange lijst met zinnen die steeds beginnen met he woordje ‘ik’. Ik heb, ik doe, ik ben, ik geef, ik denk. (ik voel niks). De lijst eindigt niet, maar vervaagt. Lijkt dus eindeloos door te gaan, maar vervaagt in de herinnering.
Net voor het midden van het boek laat Hemsteede een pagina egaal zwart. Het is letterlijk de zwarte bladzij van zijn leven. Het verhaal in het boek namelijk vertelt het zijn, althans dat zijn wat door die ander bevlekt is. Zo zitten in de tekeningen en collages meerdere beeldende verwijzingen. Talloze symbolen om het leed omfloerst in uit te drukken. Wanneer het niet uitdrukkelijk en met nadruk realistisch wordt afgebeeld is het trauma minder moeilijk te hanteren. Maar mijmerend over wat hij beeldt en verbeeldt is de herinnering toch meer dan werkelijk en vertelt de voor de beschouwer abstracte tekening boekdelen. Maar aan mij wil hij niet alles kwijt, hoewel Hemsteede naar mijn mening toch al veel laat weten. "De zwarte pagina verbeeldt niet enkel de zwarte bladzijden in mijn leven, maar ook dat ik niet alles laat zien in dit boek. Op een persoonlijke manier opening van zaken geven, betekent voor mij niet dat alles met iedereen gedeeld hoeft te worden."
Bert Hemsteede leidde twee levens. Uit de maatschappelijke kant haalde hij energie, het bracht hem contacten, gaf hem kennis, nieuwe ervaringen en waardering. Maar dat wat hem raakte en wat hij voelde, de schaamte, verborg hij zo diep weg dat hij zichzelf kwijtraakte. Hij werd paranoïde. Beoordeelde elke ruimte en iedere situatie eerst instinctief of deze veilig was. Deze manie maakte hij niet bespreekbaar en deed daarmee zichzelf en zijn naasten tekort, beseft hij zich nu. Dat gescheiden verborgen en publieke leven wil hij middels de therapie met elkaar verbinden. De relatie herstellen tussen de twee identiteiten. De ene krachtig en ambitieus, de andere angstig en schrikkerig. "Mijn psychische kwetsbaarheid blijft. Dát beseffen is óók herstel."
De therapie behelst niet alleen de gesprekken om pijnlijke herinneringen de emotionele lading te laten verliezen, maar ook het tekenen van deze herinneringen - over die verbeelding kan dan ook gesproken worden. Het is een handvat het verleden nog beter te duiden. De kunst die Hemsteede tijdens en door deze sessies maakt is meer dan een therapeutische bezigheid. De werkstukken kunnen ook zelfstandig zonder de verdiepte lading de wereld in. De woorden hoeven de beelden niet te verantwoorden. De beelden kunnen namelijk heel goed voor zichzelf spreken. Wie aandachtig de composities in zich opneemt, ieder detail nauwkeurig bekijkend, prikt gemakkelijk door de schijnbaar abstracte werkelijkheid heen.
De collages en tekeningen zijn soms te waar om waar te nemen. Te echt in voorstelling en betekenis dat ze niet om aan te zien zijn. Het werkt op de emotie, het besef dat er iets goed mis was in het vroege leven van Hemsteede ligt er dik bovenop voor wie door de eerste laag van smerigheid durft heen te kijken. Want gelaagd is het werk van Bert Hemsteede zeker. In fysieke lagen maskeert hij delen, maakt het minder zichtbaar om er zelf mee om te kunnen gaan. Hij laat deze wel zien in het verborgene. Pas wanneer er een extra handeling wordt verricht in het kijkproces is deze bedekking weg te nemen en het onderliggende gevoel aan te boren. Helaas is dit in het boek niet altijd even duidelijk, hoewel Hemsteede de werkstukken wel van meerdere kanten en met de dieperliggende lagen toont.
Hoewel de tekeningen werden gemaakt om tot steun te zijn in de therapie zijn het geen therapeutische werkstukken. Als kunstenaar blijft Bert bij zichzelf. Zijn leven inspireert hem tot scheppen. Dat er onderliggende emoties door en mee boven komen is een effect die de kunst eigen is. In esthetische zin treffen deze het gemoed. Dit werk maakt Bert niet om de schoonheid te dienen, maar om gevoelens in beeld te brengen. En die gevoelens van Hemsteede zijn in dit geval niet mooi of verfijnd, want wat hem in het verleden is overkomen is niet elegant en verre van smaakvol. Maar juist door die smerigheid verschoont de kunstenaar zichzelf. Niet om de handelingen goed te praten, niet om zich te excuseren dat hij een mooie jongen is waarvoor de oude man is gevallen, wel om te laten zien dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is. Wie door de geschetste smeerlapperij heen kijkt doorvoelt de kwetsbaarheid.
De therapie roept weggestopte herinneringen op. Door deze te bespreken en te verbeelden worden ze hanteerbaar. Door ze in deze dagboekvorm te publiceren neemt Bert Hemsteede een grote stap in het verwerkingsproces. Blijft zijn trauma eerst nog binnenskamers en zijn zelfs de familie en naasten niet of nauwelijks op de hoogte, door het boek gaat zijn verhaal de wereld in. Het kan hem maken en breken beseft hij, maar het boek is er vooral om andere slachtoffers van enig misbruik tot steun te zijn. Bert moet veel drempels over, veel deuren openen, meerdere gangen door die hij eigenlijk niet wil betreden. Zo is bijvoorbeeld het noemen van de naam van de dader te intiem, zo persoonlijk dat hij zich ervoor schaamt en er onpasselijk van wordt. "Zijn naam geven voelt bijna nog intiemer dan te vertellen over wat er allemaal gebeurde. Door zijn naam te noemen gaf ik hem als het ware de macht om mijn wereld binnen te komen." Later in het boek beschrijft hij nauwkeurig de handelingen en schrikt van zichzelf. “Blijkbaar kan ik soms makkelijker praten (voel ik minder schaamte) over het beladen verleden, dan over de intieme wonden van het heden.” Een paradoxale bekentenis.
Ook vraagt hij zich af of hij niet medeschuldig is aan wat hem is overkomen. Had hij ervoor kunnen kiezen het niet te willen. Maar kunnen kiezen gaat uit van een vrijheid, en die voelde hij niet. Hij negeerde het besef dat het niet 'goed' is wat hem gebeurde en dat het voor hem schadelijk zou kunnen zijn. Er was geen gevaar, maar wel een dreiging. Hij mocht de handelingen niet openbaar maken, toen. Het moest verborgen blijven, zoiets van een niet uitgesproken afspraak tussen Bert en de man: "ons geheimpje".
Een laatste pleidooi. “Ik heb me niet met hem verbonden gevoeld, behalve in het delen van het geheim. En daarmee bewaarde ik ook zijn geheim en beschermde hem dus ook. Ik heb niets van hem opgestoken, behalve hoe te ondergaan en te zwijgen. Ik heb niets van hem geleerd, behalve dat ik niet opgewassen ben tegenover een ander. Niets heb ik van hem geleerd dat me een beter mens maakte. (…) Het verdriet is een deel van mijn leven geworden, zonder dat het me onderuithaalt en ontregelt.” D uitgave ‘Getekend voor gesprek’ bevat het verhaal wat Hemsteede wilde vertellen. Over hoe het weer goed kwam met Bert.
Getekend voor gesprek. Verslag van een psychotherapie. Bert Hemsteede. Tekst en tekeningen. Uitgeverij Philip Elchers, 2023.
Een nieuwe studie werpt licht op het sterke verband tussen een stoornis in het gebruik van grote hoeveelheden cannabis en psychische aandoeningen, wat wijst op een veel hoger risico dan eerder werd gedacht.Het onderzoek, gebaseerd op gegevens van meer dan zes miljoen Denen, onthult dat personen met een cannabisgebruiksstoornis bijna twee keer zoveel risico lopen om depressies te ontwikkelen en een twee tot drie keer hoger risico op een bipolaire stoornis. Dit geeft aanleiding tot bezorgdheid, aangezien meer landen overwegen om wiet te legaliseren.Het is essentieel om te onthouden dat deze resultaten niet onomstotelijk bewijzen dat cannabisgebruik deze aandoeningen veroorzaakt, aangezien de aard van het onderzoek zelfmedicatie als mogelijke verklaring niet kan uitsluiten.Groot Deens onderzoekDe studie is een van 's werelds grootste in zijn soort en biedt een uitgebreid begrip van gebruiksstoornissen en het verband met psychische stoornissen. De enorme hoeveelheid gegevens maakt de conclusies betrouwbaarder dan eerdere kleinere onderzoeken. In deze studie hebben onderzoekers van de Universiteit van Aarhus en de Universiteit van Kopenhagen gegevens geanalyseerd uit Deense landelijke registers zoals het Nationale Patiëntenregister, het Deense Psychiatrische Centrale Onderzoeksregister en het Deense Register van Farmaceutische Verkoop.Volgens de Deense gezondheidsautoriteit heeft een derde van de Denen onder de 25 jaar marihuana gerookt, wat wijst op een wijdverbreid gebruik onder jongeren. Het onderzoek richt zich echter in de eerste plaats op mensen met een aanzienlijk consumptieniveau. Een van de onderzoekers, Oskar Hougaard Jefsen, benadrukt de noodzaak van meer onderzoek om te begrijpen of cannabis bijzonder schadelijke effecten heeft op bepaalde individuen. Dit begrip zou richting kunnen geven aan beleid en preventiemaatregelen met betrekking tot gebruik en legalisatie.De bevindingen geven aan dat een stoornis in het gebruik het risico op zowel psychotische als niet-psychotische depressie en bipolaire stoornis verhoogt. “Als we rekening houden met verschillen in geslacht, leeftijd, sociaal-economische situatie en familiegeschiedenis, en meer, zien we dat een stoornis in het gebruik van cannabis gepaard gaat met bijna twee keer zoveel risico op het ontwikkelen van depressie en een twee tot drie keer hoger risico op het ontwikkelen van een bipolaire stoornis bij zowel mannen als vrouwen”, zegt Oskar Hougaard Jefsen, een promovendus van de afdeling Klinische Geneeskunde aan de Universiteit van Aarhus.Hij is de hoofdauteur van de studie, die zojuist is gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift JAMA Psychiatry. Volgens de Deense gezondheidsautoriteit heeft een op de drie Denen onder de 25 jaar cannabis gerookt. De nieuwe studie richt zich echter alleen op mensen met een significante consumptie van wiet, zodat ze zijn geregistreerd met een stoornis in het gebruik van middelen - b.v. omdat ze in contact zijn geweest met de verslavingszorg of andere onderdelen van de gezondheidszorg.Meer landen legaliseren cannabisVerschillende studies suggereren dat veelvuldig cannabisgebruik niet onschadelijk is voor de menselijke geestelijke gezondheid. Eerdere studies suggereren bijvoorbeeld dat een stoornis in het gebruik van cannabis het risico op het ontwikkelen van schizofrenie kan verhogen. Maar tot nu toe is het risico op andere psychische stoornissen schaars bestudeerd.“De resultaten bevelen voorzichtigheid aan als het gaat om het gebruik van cannabis. Dit geldt voor mensen met een verhoogd risico op het ontwikkelen van psychische aandoeningen, maar ook voor politici en andere besluitvormers die de mogelijkheden bespreken om cannabis te legaliseren”, zegt onderzoeker Oskar Hougaard Jefsen.Steeds meer landen legaliseren de productie en verkoop van cannabis voor medicinaal en recreatief gebruik. Sinds 2018 kunnen huisartsen in Denemarken recepten uitschrijven voor medicijnen op basis van cannabis voor patiënten als onderdeel van een proefprogramma dat ook bedrijven en particulieren de mogelijkheid geeft om cannabis te produceren voor medicinaal of industrieel gebruik. Jefsen is van mening dat de resultaten van de studie moeten worden overwogen als het gaat om legalisering en controle.“We zouden meer onderzoek moeten doen of er mensen zijn voor wie cannabis bijzonder schadelijk is. Dit zou preventieve maatregelen kunnen versterken”, zegt hij, eraan toevoegend dat er met name behoefte is aan meer kennis over de dosisafhankelijke effecten van cannabisgebruik op de hersenen, cognitie en gedrag, en aan het identificeren van risicofactoren voor de overgang van cannabisgebruiksstoornis naar psychiatrische stoornissen.Geen sluitend bewijsJefsen wijst erop dat, ondanks de aanwijzingen in het onderzoek, het geen sluitend bewijs levert dat cannabis deze psychische stoornissen veroorzaakt. Hij kan bijvoorbeeld niet uitsluiten dat een niet-gediagnosticeerde depressie of bipolaire stoornis ertoe heeft geleid dat sommige mensen in het op register gebaseerde onderzoek een stoornis in het gebruik van cannabis hebben ontwikkeld – d.w.z. de ziekte leidde tot het misbruik en niet andersom (zelfmedicatie). “Maar als we een verhoogd ziekterisico zien – zelfs tien jaar nadat de cannabisgebruiksstoornis is geregistreerd – denk ik niet dat zelfmedicatie de enige verklaring kan zijn. Het lijkt onwaarschijnlijk dat zoveel mensen zo lang niet gediagnosticeerd zouden blijven."“Deense registergegevens bieden ons echt een unieke kans om rekening te houden met veel van de cruciale factoren die van invloed kunnen zijn op de resultaten. “Voor sluitend bewijs zou echter een gerandomiseerde, gecontroleerde studie nodig zijn waarbij een groep mensen grote hoeveelheden cannabis zou moeten roken om te zien of dit hun risico op het ontwikkelen van psychische aandoeningen op de lange termijn zou vergroten. Een dergelijke studie zou natuurlijk onethisch zijn."Bron: neurosciencenews.com (EN)
