nov.

tek başıma, yapayalnız ve sessiz.

[mirenaaka]

kimse anlamamış seni, sen de vazgeçmişsin kendini anlatmaktan ve bu çok kırmış seni, dilini keskinleştirmiş. canın yanmadıkça hiç açmıyorsun kendini, canın yanınca da yakmak istiyorsun her şeyi.

[mirenaaka]

kalbim ağrımaktan ağlıyordu. insanın kalbi ağlar mıydı?

[mirenaaka]

bir bahtı karayım gülmedi yüzüm, neşeli görünür kan ağlar özüm.

[mirenaaka]

ağlamalar ve kaçmalarla varabileceğim yere vardım. sırtımı çaresizliğime dayadım.

[mirenaaka]

bazen hayata, başkalarının yaşamlarını köşelerden izlemek için geldiğimi düşünüyordum. öylece bir duvarın arkasına saklanıp izlemek ve asla sahip olamayacağım şeylerin özlemine seyirci olmak için. hayat benim gibilere özlemlerle doluydu.

[mirenaaka]

keder tek bir duygu değildi, yüz duygunun bir araya gelip karanlık bir kefene sarılmış haliydi.

[mirenaaka]

tütünün acıyla değişildiği ve artık hiçbir şeyle değişilmediği acının.

[mirenaaka]

çığlığındaki sessiz harfler dün gecenin ağırlığıdır damarlarında.

[mirenaaka]

canım yanıyordu. canım kalbimin içinde parçalanıyordu.

[mirenaaka]

okyanusun dibinde nefes alırken, nasıl olur da yüzeyinde ki ateşi arzulardım?

[mirenaaka]

şakakları zonkluyordu her zamanki gibi. uyusa uyuyamıyordu. uyanık kalsa düşünceler beynini kemiriyordu.

[mirenaaka]

nazımı çekecek kimsem yoktu, durup da söylenemedim kimseye.

[mirenaaka]

ben hep tektim, hep yalnızdım, hep bir başımaydım.

[mirenaaka]

bazı duyguları ifade etmek ne kadar zor.

[mirenaaka]

kaç gün oldu bilemiyorum artık. zamanı bir yerlerde kaybettim.

[mirenaaka]

ne diye benim ruhumun ahengini bozdun?

[mirenaaka]

bahtımın yazısını kanla yazdım ben. gönül yarasını kör bıçakla kazdım ben.