Ściana dudnęła po zderzeniu zkomórką. Kawałki telefonu rozsypały się po podłodze. Przez chwilę łaziłem w kółko przez pokój. Koniec z tym! Zarzuciłem palto, owinąłem się szalem. Wyszedłem na podwórze, żegnając domostwo trzaskiem drzwi.
Ja już im pokażę. Ciemiężycielom jednostek, pasibrzuchom przebrzydłym, dudki liczącym bufonom. Gołębie rozlatywały się w panice, gdy stąpałem w burzy gniewu przez planty. Minąłem urząd podatkowy, kierując kroki w stronę miejsca, w którym zamierzałem dać upust mojej frustracji. Powiem im, co myślę, popamiętają mnie.
Pchnąłem wrota przybytku i bez pardonu zawołałem już w wejściu:
-Zosiu, nalej mi, z łaski swojej, Holbę jasną, może być z kegi.
Barmanka w barze Felix Austria otaksowała mnie baczenie. Po chwili jej wzrok zelżał po rozpoznaniu stałego klienta. Zajęła się flegmatycznym przelewaniem trunku do kufla.
- Ciężki dzionek…? – zagaiła, gdy rozdziewałem się z nadmiaru ciepłych ubrań.
-Ano – rozejrzałem się po barze. Stoliki ziały pustką, jeżeli nie liczyć jakiegoś dziadęgi w rogu kontemplującego prawie pustą filiżankę z chyba herbatą.
Barmanka, jakby zadowolona, że nie okazałem się zbyt rozmowny, wróciła do przeglądania zdjęć szczeniaczków na laptopie skrytym pod ladą. Przedwcześnie. Pociągnąłem łyk i zacząłem pluć słowami:
- Kiedyś jeszcze mieli czelność wysyłać złe nowiny po ludzku papierem do rąk własnych, spojrzeć w oczy mogło się listonoszowi, w ramach protestu rachunki zjeść ostentacyjnie przy nim, potargać chociaż. Wiem, że nie on mi je zesłał, ale przynajmniej jaka satysfakcja była, że ktoś zobaczył, zrozumiał, zareagował. Dawniej jeszcze istniała ludzka serdeczność… Poczucie braterstwa.
Pociągnąłem łyk z kufla. Dłuższy.
- A teraz? Abonament wyższy, bo chciałem mieć kilka dodatkowych giga na Internet, Internet też droższy, bo miał być szybszy, ledwie spłacę gaz, już prąd się przypomina, że zalegam dwa miesiące, śmieci drożej, bo paliwo drożej, paliwo wiadomo, przez drogą wodę, bo z czego? No i jeszcze czynsz, droższy, bo tak.
- I żeby od tego uciec można? Gdzie tam. Zostawisz im numer, już jesteś naznaczony. Smsy z rachunkami wysyłają, maile! Nawet Twittera boję się sprawdzać, bo nuż wtłitują mi tam wysokość odsetek. Tak mnie to oburzyło, że walnąłem smartfonem w diabły – dopiero teraz naszła mnie refleksja, o niskiej rozwadze mojego czynu. A nic to, za dwa tygodnie odnawiam umowę, może wezmę z większym wyświetlaczem – Jak tu żyć? W tym państwie? W tym mieście?
- Myślę, że mogę na to zaradzić, synu.
To dziadyga, co w kącie siedział, przemówił do mnie. Przyjrzałem się mu. Czacha łysa, bokobrody siwe na twarzy, z ubioru schludny, na palcu sygnet mu błyszczy. Jednym słowem – podstarzały aktor. Zdawało się, że już go gdzieś widziałem. Pewnie w teatrze. Już tam nie chadzam, bilety podrożały.
- Posłuchaj, opowiem ci historię, która może pomóc na twe troski.
W sumie, co miałem lepszego do roboty. Zamówiłem kolejną Holbę. Dziadek też.
- Onegdaj siedział w swym pałacu najjaśniejszy cesarz i król Franciszek Józef I, a cesarstwo i królestwo jego dobrze prosperowało i lud szczęśliwy wysławiał jego imię od Budapesztu, Wiednia i Sarajewa przez góry do morza. Mimo to trapiło władcę coś nieustannie, przygnębiona mina nie opuszczała mu twarzy. Zamartwiali się dworzanie i cesarska małżonka, frapując się o zdrowie władcy, w obawie czy nadmiar trosk nie przygniecie go swą wagą. Przeto obwieścili, że kto najjaśniejszego cysorza rozweselić potrafił będzie, temu przypadną zaszczyty i wdzięczność całego C.K. świetnego. Przybyli tedy zewsząd kuglarze, cyrkowcy i zabawiacze wszelkiej maści. Na nic jednak się zdały ich wysiłki, oglądając ich wyczyny cesarz popadał w coraz większą apatię, przygarbił się, jakby sama kostucha niewidzialnymi paluchami przyciskała go do ziemi.
Razu pewnego w pałacu pojawił się dziwny przybysz, o twarzy niczym Tatarzyn, lecz stroju orientalnego, cały w kolorach. Wybłagał audiencję w cztery oczy z cesarzem, na co zgodziła się, czepiająca się każdej, najmniejszej nawet nadziei, małżonka.
Gdy pojawił się przed Franciszkiem, ukłonił mu się w pas i rzekł tak:
- Najaśniejszy Cysorzu Franciszku Józefie I, słońcu swego ludu, wyzwolicielu uciśnionych, władco mądry i sprawiedliwy. Wiem, co jest przyczyną twej troski, a co więcej wiem, jak temu zaradzić. Wiecie już, że was czas niebawem nadejdzie, lecz troska nie płynie ze strachu o waszą doczesność, lecz o wasz lud, który jak owce bez pasterza, tak on bez was może zbłądzić.
Przybysz wyciągnął z fałd swych szat mały lśniący przedmiot.
- Dlatego daję wam w pokorze ten cudowny pierścionek, który wieczne życie może zapewnić, tak byście przez wieki mogli baczenie mieć na państwo wasze i obywateli jego.
Po czym zniknął w oparach dymu, zostawiając po sobie magiczny pierścień. Cesarz wziął go w tajemnicy, a gdy czas nadszedł, wdział strój żebraczy, kijaszek wędrowcy i ruszył pomagać swym poddanym. Państwa rozpadały się, łączyły i rozpadały ponownie, ale wśród ludów C.K. wciąż krąży legenda o cysorzu, który w chwilach próby pojawia się wśród nich, by strzec sprawiedliwości.
Wiele jeszcze tego wieczoru opowieści o cysorzu opowiedział mi podstarzały aktor, a mi jakoś lekko na duszy zaczęło się robić, nadzieja zaczęła mi w głowie kiełkować. Taki władca nie dał by mi zawyżonej ceny za wywóz śmieci spod domu… A chciwym najemcom ukróciłby postronka.
- Hej, a za to kto zapłaci? On chyba nie wróci.
Barmanka wyrwała mnie z półsnu. Przede mną stał rządek opróżnionych kufli, które dziadek rezolutnie zamawiał. Zniknął jakiś czas temu w świątyni dumania.
- Nie. Jeszcze się pojawi – powiedziałem z przekonaniem.
Poruszony do głębi macałem kieszenie w poszukiwaniu portfela.
theartofmadeline
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
yousharknotpass
areudirty
prguitarman
discoholicmusic
stormborns
ellievsbear