Α.

[mon-petit-prince]

ΛΑΧΤΑΡΩ -Σάρα Κέιν

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.

Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,

Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,

Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,

Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ” αρέσουν τα παπούτσια σου,

Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,

Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,

Και να σου φιλάω τα πόδια σου,

Και να σου κρατάω το χέρι σου,

Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,

Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,

Και να γελάω με την παράνοια σου,

Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,

και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,

και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,

Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,

Και να σ” αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,

Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,

Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,

Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ” αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.

Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.

Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,

Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,

Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,

Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,

Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,

Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,

Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,

Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,

Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,

Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,

Και να παρακαλάω να σ” ήξερα μια ζωή.

Και ν” ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,

Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,

Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,

Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,

Και να σ” αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,

Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,

Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,

Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,

Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,

Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,

Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,

Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,

Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,

Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,

Και ν” αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ” το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,

Και ν” αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,

Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ” αγαπούσε,

Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,

Και να σ” αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,

Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,

Και να μη σ” αφήνω να σηκωθείς απ” το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,

Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,

Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,

Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,

Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,

Και να θέλω ότι θέλεις,

Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,

Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,

Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο

Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω

Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,

Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ” ζωή σου,

Και να ξεχνάω ποιος είμαι,

Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,

Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο

Τον ακάθεκτο

Τον ακατάλυτο

Τον ακατάσβεστο

Τον μεταρσιωτικό

Τον ψυχαναληπτικό

Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,

ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

[mon-petit-prince]

Έμενα η μαμά μου δεν είναι σαν τις άλλες.

Δεν ένιωσα ποτέ στοργή, ούτε τρυφερότητα. Μόνο πολύ σκληρή και επικριτική αγάπη. Δεν ένιωσα ποτέ χαλαρή δίπλα σου και άμα ποτέ ήμουν, το μετάνιωνα πικρά.

Έπρεπε να ήμουν το εύκολο παιδί, το υπάκουο, αυτό που τα ξέρει ήδη όλα. Στενά τα περιθώρια λάθους. Έλεγε πάντα σε όλους πόσο έξυπνη με θεωρεί και πώς μπορώ και τα βγάζω όλα πέρα, αλλά ό,τι έλεγε δεν έμοιαζαν με λόγια μητέρας. Λες και ήταν ένας απλός παρατηρητής, μια παρουσία στη ζωή μου, που έβλεπε από απόσταση.

Για όλες τις μαμάδες η πρώτη επαφή με το μωρό τους είναι μια τελετουργία, μια στιγμή που νιώθεις όλα τα συναισθήματα, αλλά για την δική μου ήταν μια απλή Τρίτη. Όλες εκθειάζουν το σπλάχνο τους, ενώ εκείνη με έβλεπε σαν τέρας.

Με βοήθησε να αποκτήσω και τις πιο τρελές ανασφάλειες, μόνο από την ηλικία των 10 ετών. Τότε αποφάσισε να με βάλει περισσότερο στην ζωή της.

Για πολλά πράγματα δεν φταίει εκείνη, το αναγνωρίζω και κοιτάω να είμαι επιεικής.

Αλλά γιατί ένα 12χρονό έπρεπε να γνωρίζει τι είναι η επιείκεια;

Από πολύ μικρή ξεκίνησα να ζηλεύω τις σχέσεις των φίλων μου με τις μαμάδες τους, αλλά ποτέ δεν αναζήτησα αυτού του είδους αγάπης αλλού. Για εμένα αυτό ήταν άγραφος νόμος.

Καταλαβαίνω περισσότερα από όσα μπορεί η ίδια να φανταστεί. Δεν την μισώ, δεν θα την μισήσω ποτέ. Απλά θα περιμένω και ας είναι μια αιωνιότητα. Θα περιμένω να με αγαπήσει όπως αγαπούν οι μαμάδες.

Θα περιμένω να μου πει να πάρω ένα ταπεράκι για τον δρόμο....

Θα περιμένω να με πάρει ένα τηλέφωνο ενώ λείπω ...

Θα περιμένω να με πει καμάρι της ενώ μου μιλάει ...

Θα περιμένω να με μαλώσει με αγάπη επειδή αρρώστησα...

Θα περιμένω να μου γκρινιάξει επειδή δεν την βλέπω πολύ...

Θα περιμένω να θέλει να με κάνει μια αγκαλιά που θα κρατήσει πάνω από 2 δευτερόλεπτα...

Μαμά Σ'αγαπώ.

[mon-petit-prince]

Θα σου αναγνωρίζω για πάντα οτι εσύ ήσουν ο λόγος που είχα παιδικά χρόνια. Από παιδί ένιωθα μια μοναξιά και ότι δεν ταίριαζα με κανέναν και τίποτα. Καταλάβαινα οτι ήμουν περίεργη, ένα κομμάτι του πάζλ που δεν κολλούσε πουθενά. Λες και ο κόσμος ήταν εναντίον μου, ενάντια σε ένα 8χρονό παιδί.

Ακόμα έχω στην μνήμη μου τα αμέτρητα Σάββατα που σε περίμενα στην μπαλκονόπορτα του κήπου για να πάμε κάπου. Δεν έπαιζα, δεν μίλαγα, δεν έβλεπα τηλεόραση απλά περίμενα να πάμε εκεί που μου είχες υποσχεθεί. Δεν τα πήγαινες όμως καλά ποτέ με τον χρόνο, πάντα θα αργούσες, αλλά ερχόσουν. Τότε αγάπησα και απέκτησα αυτή την περίεργη σχέση με την έννοια της Αναμονής, που κάνει τους ανθρώπους που με περιβάλλουν ως ενήλικη να απορούν.

Είχες έναν ρόλο διπλό και προσπάθησες να δώσεις τόση αγάπη και ποτέ δεν σου είπα με πόση μεγάλη επιτυχία τα κατάφερες. Βλέπεις ακόμα και όταν φύγεις δεν θα μπορέσω να το πω δυνατά, γιατί θα είναι μια προσβολή για τα αυτιά συγκεκριμένων προσώπων. Δεν θα μπορέσω ποτέ να εκφράσω οτι το αίσθημα ορφάνιας με την απουσία σου, επειδή η μαμα δεν θα καταλάβει.

Το ξέρω οτι και εσύ θα θύμωνες σε μια τέτοια δήλωση, αλλά δεν καταλαβαίνεις πόσο διακριτό ήταν ακόμα και στα παιδικά μου μάτια η αγάπη σου. Εσύ ήξερες να μου δίνεις τις αγκαλιές που λαχταρούσα, εσύ ήξερες να με στηρίζεις και να με ηρεμείς τις στιγμές που ήθελα να κάψω τον κόσμο ολάκαιρο, εσύ προσπαθούσες πραγματικά να δεις μέσα μου και να καταλάβεις την ψυχοσύνθεση μου, ακόμα και όταν δεν συμφωνούσες με τα λεγόμενα της.

Τώρα ξέρω οτι βρίσκομαι πολύ κοντά στο να μείνω κυριολεκτικά μόνη μου και δεν είμαι έτοιμη. Προσπαθώ να δείξω ψυχραιμία, αλλά τα σωθικά μου μέσα μου πάλώνται με τέτοιον τρόπο που νιώθω οτι θα αφήσω και εγώ σύντομα την τελευταία μου πνοή. Προσπαθώ να προετοιμάσω τον εαυτό μου για αυτό που έρχεται. Αναμένεται να έρθω αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη μου αποτυχία, καθώς οι δυνάμεις μου δεν είναι τόσο ακλόνητες όσο φανταζόσουν. Το κακό σε αυτό είναι οτι με την πτώση μου, κανείς δεν θα είναι εκεί για να με πιάσει.

Το 8χρονών κορτσάκι που ακόμα ζει μέσα μου δεν είναι καλά, αναμένει και αυτό το τέλος της. Χάνοντας εσένα χάνω και ένα μεγάλο μέρος του εαυτού μου .

Και δεν είμαι έτοιμη.

[mon-petit-prince]

Την μόνη υπερδύναμη που θα ήθελα να έχω :

θα ήταν να μπορώ να χρονοταξιδεύω στο παρελθόν, ώστε να μπορώ να με αγκαλιάζω κάθε φορά που κλαίω μόνη μου με λυγμούς.

[everybody-wants-me-dead]

[mon-petit-prince]

Και προχωράω μπροστά, άλλοτε με πιο γρήγορο βάδην, άλλοτε με πιο αργό. Αλλά δεν λείπουν και οι κλεφτές ματιές προς τα πίσω. Αλλά δεν λείπουν και κάποια βήματα προς τα πίσω. Δεν θέλω να με καταλάβουν όμως οτι το κάνω αυτό , είμαι ύπουλη, διακριτική, το κάνω με έναν τέτοιο τρόπο που κάνεις δεν με βλέπει.

Όμως πρέπει να πηγαίνω μόνο μπροστά. Και εγώ δυσκολεύομαι. Τα πόδια μου είναι βαριά, η σπονδυλική μου στήλη γεμάτη οξείς πόνους. Κάθε αναπνοή που χαραμίζω για άλλο ένα βήμα , μου στερεί και άλλο λίγο το οξυγόνο μου. Χάνω αέρα, έδαφος και υπομονή

Αλλά εγώ πρέπει να πάω μπροστά. Και πως να τους εξηγήσω οτι δεν θέλω να πάω; Πώς θα πω οτι θέλω να σταματήσω; Εγκαταλείπω το τι θέλω εγώ , ώστε να στηρίξω αυτό που θέλουν αυτοί. Και ποιοι είναι αυτοί ; Πόσοι είναι; Είναι πολλοί; Τους νοιάζει πραγματικά ή προσποιούνται;

Έχουν άλλες προσδοκίες από εμένα και θέλουν να φτάσω στο τέλος αυτού του δρόμου. Αλλά εγώ δεν βλέπω τέλος , βλέπω μόνο κάθε βήμα να μου ξεριζώνει και ένα άλλο κομμάτι από την ψυχή μου. Περπατάω δείχνοντας σιγουριά , αλλά ανάθεμα και αν βλέπω που πατάω. Αυτοί ξέρουν που βαδίζουν ή είναι σαν εμένα; Μήπως κάτι κάνω λάθος;

Και δεν θέλω να περπατήσω άλλο πια, δεν με νοιάζει το τέλος του δρόμου, δεν πιστεύω στο τέλος του δρόμου.

Και προχωράω μπροστά ...

[mon-petit-prince]

Δεν είμαι άρρωστος, δεν έχω πυρετό, δεν βήχω ,ούτε νιώθω ατονία. Δεν ακούω φωνές και δεν χάνω τα λογικά μου. Το μόνο που νιώθω είναι ένα σφίξιμο στο στομάχι ,όταν βλέπω το αγαπημένο μου πρόσωπο, είναι τόσο κακό; Θέλω να δώσω τόση αγάπη και να νιώσω μια σφιχτή αγκαλιά. 
Όχι μαμά δεν φταίς εσύ ,ούτε ο μπαμπάς. Έτσι είμαι και δεν κάνω κάτι κακό.Δίνω αγάπη και θέλω αγάπη.Γιατί είναι τόσο θυμωμένος ο μπαμπάς που έδωσα ένα φιλί; Γιατί σαν απάντηση στην αγάπη μου μου δίνετε μίσος; Δεν είμαι διαφορετικό όν από τον Νίκο που αρραβωνιάζεται την Μαρία.Είμαι ακριβώς το ίδιο και αγαπώ με τον ίδιο τρόπο.
Δεν είμαι άρρωστος ,αλλά με αρρωσταίνει η κοινωνία που με δείχνει με το δάχτυλο και με αποκαλεί με διάφορους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς.Μάλλον τώρα που το σκέφτομαι , νιώθω άρρωστος… Σταμάτα να με βαράς, σταμάτα να με υποτιμάς, σταμάτα να γελάς εις βάρος μου. 
Λένε θεραπεύτηκα το 90. Τα βιβλία το λένε και οι εφημερίδες , όμως τα στόματα το αμφισβητούν.Οι συμμαθητές μου με αποφεύγουν , οι οικογένεια μου λέει να σωπάσω, οι συνεργάτες με κοιτούν περίεργα. 
Μπορεί να φταίει που αποχωρίστηκα τα γένια μου, προτιμούσα το μέικ -απ στο πρόσωπο μου.Αλλά γιατί θυμώνουν τόσο που αποχωρίστηκα τα γένια μου; με κάνουν λιγότερο “εγώ”; Είναι πιο σημαντικά από την αγκαλιά της μάνας, πιο σημαντικά από μια φιλία; 
Σήμερα χαίρομαι ,χαίρομαι που δεν είμαι πλέον ένα πείραμα ενός γιατρού για να αλλάξω την φύση μου ,ναι την φύση μου που πολλοί λένε ότι είμαι ενάντια της. Όχι κάνω αυτό που νιώθω , αυτό είναι το δικό μου φυσιολογικό. Γιατί το φυσιολογικό των γονιών μου είναι αυτό που είναι και όχι το δικό μου; Νιώθω αδικία , θυμό , απογοήτευση ,αλλά αρνούμαι την αγάπη μου να την μετατρέψω σε μίσος. Δεν θα γίνω σαν αυτούς.
#17thmai #homophobie #lgtb #ομοφοβια #τρανσέξουαλ #17μαϊου #greekpodcast #ποντκαστ 
https://www.instagram.com/p/CO-gEU5FNtr/?igshid=130pd2ysebp4k

[1010ll]

https://www.instagram.com/p/BwmtXpghnTX/

[mon-petit-prince]

Και ας πάψουμε να κάνουμε τους έκπληκτους . Είμαστε το λιγότερο υποκριτές με τέτοιες αντιδράσεις.

Από τη προεφηβική μου ηλικία θυμάμαι φωτογραφίες νέων κοριτσιών να ανταλλάζονται σαν ποδοσφαιρικές τάπες. Κάνανε συλλογή και ανταγωνίζονταν ο ένας τον άλλον για το ποιος έχει τις περισσότερες.

Καμία δίωξη τότε , καμία δυσαρέσκεια , καμία αντίδραση...

Το επιτρέψαμε λίγο πολύ να διογκωθεί , καταβροχθίζοντας όλο και περισσότερα νέα, ή και όχι τόσο, θηλυκά.

Το γυναικείο σώμα ήταν κι θα είναι για πάντα ένα προϊόν απασχόλησης για το ανδρικό βλέμμα και όχι μόνο. Θα ακούει πάντα κόρνες στο δρόμο , θα λαμβάνει πάντα απρεπείς φωτογραφίες στα σοσιαλ μίντια δίχως προειδοποίηση και θα το επιπλήτουν για να κρύβει τους ώμους του στο σχολείο .

Γιατί είναι ένα μέρος της οικονομίας, έχει τιμή , πουλιέται και αγοράζεται. Και έτσι θα χρησιμοποιείται ο ετικετογράφος πάνω στην φίλη σου , στην αδερφή σου , στη μάνα σου και στην κοπέλα σου ...

[mon-petit-prince]

Παρατηρητής

Και επέλεξες για άλλη μια φορά να παρατηρείς. Μάλλον είναι ασφαλέστερα έτσι, να μην εκθέτεις τον εαυτό σου στου γύρω σου. Ηρεμία, σιωπή και εκκωφαντική ανυπαρξία.

Πιστεύεις είναι καλύτερα με το να μην κάνεις και μην λες τίποτα. Χωρίς πράξεις , δεν υπάρχει και κριτική.

Ή μήπως υπάρχει;

Μήπως κάποιος πει κάτι για την απουσία της οντότητας σου; Αλλά τι να πει ; Το θεωρεί χαρακτηριστικό ακαταδεκτικότητας ή μήπως έλλειψης χαρακτήρα;

Εγώ με θράσος θα έλεγα οτι είναι και τα δύο. Είναι κατα δύο , είτε προσβάλλεσαι είτε όχι. Γιατί δεν στέκεσαι στο ύψος των περιστάσεων και πόσο μάλλον της ευθύνης σου ...

Δεν είναι μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων , ούτε θέμα εναλλακτικού χαρακτήρα. Είναι διαφορετικά να δείχνεις μια άποψη με αποχή και διαφορετικό να κάνει αποχή η ίδια σου η άποψη.

Οι ουτοπικοί σου μεγαλοπρεπισμοί και τα στυγερά σου στεροτυπο-ταμπού θα σε πνίξουν αργά ή γρήγορα. Και εκεί θα εκτιμήσεις την κριτική ...

Σου αξίζει να είσαι παρατηρητής , γιατί παρατηρητής γεννήθηκες, παρατηρητής θα πεθάνεις. Μόνο για τόσο λίγο ήσουν, καθώς δεν επέτρεψες στον εαυτό σου να μεγαλώσει ώστε να κορέσει τον τεράστιο αυτό χώρο που σε περιβάλλει.

Μείνε παρατηρητής λοιπόν....

[000l]

[zegalba]

Takato Yamamoto

[mpuures-non-verba]

Πότε ένιωσες τελευταία φορά αρκετή;

den exw niwsei kai pote lol

[luvvnuni]

[mon-petit-prince]

Ο άντρας μου μόλις έβαλε έναν καφέ , αχνίζει όσο περιμένουμε να περάσει η ώρα για να πάρουμε το παιδί από τον σταθμό. Εγώ έχω βάλει την τηλεόραση να μου κάνει παρέα όσο στρώνω το κρεβάτι και φτιάχνω το δωμάτιο. Καθαρά σεντόνια , της πιτζάμες στο προσκέφαλο του κρεβατιού και τις παντοφλίτσες δίπλα στο πάτωμα κοντά στο καλοριφέρ ώστε να είναι ζεστές.

Θα είναι κουρασμένο, όλη μέρα στο πόδι, με λίγες ώρες ύπνο. « Νομίζω μου είπε 3 ή 4;»

Δεν θυμάμαι , θα κοιμήθηκε στο τρένο.

Ελπίζω να χρησιμοποίησε το μαξιλαράκι που τελευταία στιγμή πήγε να ξεχάσει πριν φύγει από το σπίτι.

Ένα κουδούνισμα ξαφνικά, είναι μια από τις μαμάδες των παιδιών. Θα έχει αϋπνίες και θέλει παρέα για να μην κοιμηθεί .

Τρεμάμενη φωνή στο ακουστικό, ο πανικός είναι εμφανής και ψελίζει με δυσκολία τις λέξεις " συγκρούστηκαν" ,"τα παιδία". Γεμάτη σύγχυση προσπαθώ να λύσω τον γρίφο, αλλά νιώθω την καρδία μου να αλλάζει ρυθμό.

Ο άντρας της παίρνει το ακουστικό και μας λέει να πάμε στο γενικό Νοσοκομείο της Λάρισας. Πρέπει να μείνω ψύχραιμη αλλά νιώθω οτι θα σκάσει η καρδία μου. Το παιδί δεν απαντά στο κινητό, δεν επικοινώνησε κανείς άλλος με εμάς για το συμβάν.

«Τι έγινε; Πότε; Γιατί; Που είναι το παιδί μου; Που έχετε το παιδί μου;»

Φτάνουμε και πετάγομαι από το αμάξι και μέσα στον κόσμο απλά πιάνω τον πρώτο που έρχομαι αντιμέτωπη "που μπορώ να μάθω για το παιδί μου " έτοιμη να χάσω την πνοή μου.

Φορεία απλά περνάνε από δω και από κει, παιδία στο πάτωμα με τις γνωστές κουβέρτες σε κατάσταση σοκ .

«Και το παιδί μου ;Που είναι το παιδί μου;»

Καμία απάντηση , κανένα τηλεφώνημα, ξεχάσανε το παιδί μου... Ο άντρας μου ψάχνει υπεύθυνους και γνώριμα πρόσωπα μέσα στο χαμό αλλά ξέρω οτι με δυσκολία καταφέρνει να κρατήσει τα δάκρυα του.

Έρχονται με μανία και σαν να κινούνται σε ένα κοπάδι μικρόφωνα, ερωτήσεις, ερωτήσεις και εγώ δεν έχω απαντήσεις.

Δεν έχω ρεπορτάζ για εσάς, δεν έχω να δώσω πλάνα, δεν έχω φωνή, δεν έχω ηρεμία, δεν έχω το παιδί μου....

🕊 1/3/2023 🕊

[riinasawayama]

CONNECTED

[senseitive]

i’m full of love but i’m not soft anymore