‘’Bazen ne kadar da sıkıcı olabiliyordu şu toplantılar...-ne kadar sıkıcı olabiliyorsa işte o kadar ya da 5 katı sıkıcı olabiliyordu-
Yağacak gibi duran havaya aldırmadan otelden büyük adımlarla çıktı. Şurada hemen şuracıkta, bu sıkıcılığın burnunun ucunda kocaman bir kumsal ve koskocaman bir akdeniz uzanıyordu. Bütün o salondaki tartışmaları bir kenara bırakıp, topuklu ayakkabıları ve kravatları bir kenara fırlatıp kumsala inmeliydi insanlar.-yaşadıklarını hissetmek için buna ihtiyaçları vardı yoksa boşuna oksijen israfıydı dünyaya-
Kadın, peşi sıra salondan çıkanı farketmeden kumsala yürüdü. Denize en yakın olduğu noktada yere çöküp oturdu. Ayakkabılarını çıkarıp kenara koydu. Otururken eteklerini toplayıp dikkatli oturdu- aman herkeste olan herşey yine de herkese gözükmesindi- Saçlarının bağını çözdü.-keşke ruhunun bağını çözmek bu kadar kolay olsaydı-
Rüzgar saçlarını önüne savurdu. Bir anda tüm yüzü saçları ile kaplandı. Eteğini mi tutsundu saçlarını mı yüzünden alsındı bilemedi ve güldü kendi kendine.- ne zaman kendi kendimize idik ne zaman değildik hiç bilemeyecektik- Saçlarını yüzünden almasıyla hemen yanına oturmuş olan adamı görüp korktu.-korkunun ecele, duyguların mantığa faydası yoktu-
Bu dev adam, otele geldiği ilk gün lobide karşılaştığı,yakışıklı bir tur rehberi sandığı, tanıdıkmış gibi gelen, adamın da arkasını dönüp baktığı adamın ta kendisi idi. Ne güzel gülüyordu köftehor.-belli ki çok çapkındı, kendinin farkında idi-
İlk andan itibaren hoşlanmışlardı.-fakat ne yazık ki hayatın gerçekleri peşimizi bırakmazdı: etekle kumsalda oturup totomuza kum dolması gibi- Ne yapsınlardı gerçeklere, tabulara, kurallara,topluma, ahlaka karşı? Adam cebinden sigarasını çıkarıp efkarla yaktı. Kadın eliyle sonra da dişiyle dudaklarını kaşıyıp kemirdi. Sonra bacaklarını karnına çekip elleriyle bağladı.Başını dizinin üstüne koyarak uzun uzun denize baktı. Başını yana çevirmesi ile adamın delici bakışları ile karşılaştı tekrar.-bazı insanların konuşmak için sözlere, harflere, seslere ihtiyacı yoktu- Adamın yosun yeşili manalı derin bakan gözlerinde yüzüyordu. Gayet iyi yüzebilmesine rağmen bu derinlikte boğulma ihtimali vardı. İlk defa sessizlikten bu kadar keyif almıştı.
Adam yine o çapkın bakışını atmış, gülerek beyaz dişlerini göstermişti.-o anda keşke adamın alnına düşen saçları eliyle ittirebilseydi kadın- Kadın gözüyle saçlarını okşadı adamın. Adam da hissetmiş gibi tam da kadının istediği hareketi kendi yapmış, alnına düşen tutamı kenara itmişti yavaşça.
Kadın- Burada böyle bir ömür oturabilirdik gerçekler olmasaydı.
Adam- Çok güzel gülüyorsun.
K- Keşke birkaç aşk kadar geç kalmış olmasaydım sana. Hangimiz suçlu bilemiyorum. Benden 12 yıl önce dünyaya erken gelen sen mi, yoksa sana geç kalan ben mi? Bilemiyorum belki de zamparanın birisin-kart olanından- ama işte bana bakarken yakaladığımda utanmış olmasaydın, yanakların kızarmasaydı bin defa bin tane kötü şey düşünebilirdim seninle alakalı.-yalandan utanamaz, utanmasını da kontrol edemezdi insan.elimizde kalan son saf duygu belki de buydu-
Bir şey paylaşmak için tene, dokunmaya ihtiyacımız yok. Gözlerinin içinde yüzüp kah serinliyor kah ateşinde yanabiliyorum. Saçlarını benim yerime sen okşayabiliyorsun. Dudakların...Bu dudaklarla kaç kadını öptün, kaçını mutlu ettin bilemem. Ben de onlardan biri olabilirdim ama olmayacağım. Çünkü biliyor musun, yaşamayı düşünüp yapmadıkların hep güzel olarak seninle kalır.
A- Üşüdün mü? Al ceketimi.
K- -Bu kadar sigara içmeye nasıl sigara kokmaz ki bu ceket-Birine sahip olamazsın sadece o kişinin o anına sahip olabilirsin. Durup da düşünürsen, o anın tekrarı olmadığını ve çok değerli olduğunu idrak edersin. Gün gelir o an, anı olarak kalır hafızalarda. Sen benim için çok güzel bir anı olarak kalacaksın. Teşekkür ederim.
Dedi kadın ve ayakkabılarını giyip toplantıya geri döndü. Saçını karıştırdı adam, kravatını sıktı ve aynı toplantıda aynı masanın karşı köşesine geçti adam.
Bütün bunlar sesli, sessiz harflerle, nefesle, dudakla telaffuz edilmeden gözlerle konuşulmamış olsaydı eğer her şey boyut değiştirebilirdi. Üzebilirdi zaman insanları. Gerçekleri, sorumlulukları batsındı hayatın. Bu iki ruh birbirlerini ezelden tanıyorlardı. Bu sefer sadece zamanı düzgün ayarlayamamışlardı. Yine geleceklerdi biraraya kimse engel olmazdı. Gelecek sefer Japon köyünün okyanus kıyısında görüşeceklerdi.
Belki de bu sefer şartlar değişecek, kadın adamdan büyük olacak ve farklı sorumlulukları olacaktı. Ne olursa olsundu Japonya’daki bu dev adamı unutamayacaktı. Rüyalarında bile hep onu takip edecekti bu kırılgan bakışlı hassas adam.’’
stormborns
romaincrisis
2087
snowghoul
discoholicmusic
andulkaphoto