Issız rıhtımlarda el sallamakla geçirmek taraftarıyım günlerimi
Daha önce hiç gitmediğim bir yere gidip,
İnce belli bardakta çay içmek niyetindeyim.
Seyrine doyamadığım denizlere uzanmak, koşmak istiyorum.
Yıldızlar kadar uzak hayalinle örülü yalnızlığım
Kafası hafif dumanlı kaldırımlarına yığılıyorum istanbulun
Pek yakıştırmazlar ya hemcinslerimin eline kalemi,
Ben elimden bırakmıyorum.
Mevcut tüm bedenlerini deniyorum yazar kişi olmanın.
Beğendiğim olursa çıkarmıyorum.
Gene böyle sessiz bir gündü hatırlıyorum.
Gene kasvetliydi gökyüzü, deniz gene somurtkan.
Bükülmüş dudaklarıyla koskoca bir şehir duruyor karşımda,
Memnuniyetsiz bir adamın yüz ifadesini anımsatan…
Bilmem ki neden böyleyim?
Neden ödüm kopuyor yalan insanlardan
Ve neden en çok yalnızken mutluyum?
Sesim neden en çok yalnızken güzel?
Neden en uzun yalnızken yazabiliyorum?!
Bardağı boşalttığım vakit,
Bu sorularıma da cevap bulmak istiyorum.
Seyirlik alemdeyiz yahu!
Bak hiç tükeniyor mu görünme çabaları…
Eksiliyor mu seyredilenler, seyre dalanlar..
Yalnızlık insanı eksiltiyor dedimse, içini canım!
Saçların seyrelir, gülüşün bulanır amenna,,
Ama halen iki gözlüsün be cancağızım!
Akşamüstü güzeldir sahil yolları,
Güneş güzel batar mesela, güzeldir günü bitiren çığlığı.
Horoz ötmedi diye batmadığını bilir en basitinden güneş…
Yaprak dökümüne denk gelmez ki hep ayrılıklar!
Sırnaşık sarmaşıkların en işveli olduğu çağda gelir kimi zamanlar.
Güz bitimlerine diş bilemem ben,
Bilirim beyhude değildir yüreğimin çalkantısı.
Bu şehirde deniz kenarında yaşanır ayrılıklar.
Hatırlıyorum gene öyle bir gündü.
Gene elde bir mendil, gene yalan dolan.
Ağlayıp sızlamıştı gene bir kız, az ötede
Göz yaşını ziyan etmemişti oğlan…
Ben de oradaydım, gördüm.
Güneş tanık olmak istemediğinden gidiyordu.
Yakamozlar küskün…
Seyreden bir ben.,
Görülmeye değer bir ayrılık değildi vesselam!
İlle de dersen hazanda ayrılır yollar…
Düşmeli yapraklar…
Bir düşün hele..
Hep var olacak mı şu ağaçlar?
Hem hatırlamaz mısın, biz ayrılırken yemyeşildi onlar…
Hep izlemezler ayrılığı,
Bizde var bu yol kesen bakışlar.
Bir noktam vardı evvelden
El yordamıyla yollar çıkarırdım içinden…
Çıkmaz sokaklara çıkmış ne gam,
Meylimiz en başından beri çıkmazlara sapmak yönünde zaten!
Dört yol ağızları bize göre değildir mesela,
Mahremiyet, masumiyetti güya tek dert!
Ünlem parantez içinde mi bilmem..
Biteviye ağlasın deniz kenarında kız,
Biteviye umursamasın oğlan.
Ne yöne eseceğini şaşırsın rüzgar,
Yanlış yönde dönsün akreple yelkovan..
Gazete katlar gibi katladığımız günler halen çıkıyor ceplerimden
Yarım kalmış, insanlığa sığmamış..
Siluetin kalmış o günlerde.
Avare bir serseri
Alnındaki hüsnühat..
Yaşamıyor zavallı
Olanca canı arada vurur yüzüne,,
Kalmış öyle akşamdan..
Biraz da yağ çekilirmiş sanki o zamanlar
Söylendiğine göre öncesizmiş aşklar, ölümsüzmüş aşıklar..
Hatırlıyorum gene bugünkü gibi bir gündü,
İskelede sarmaş dolaş çifte kumrular..
Sonra ne oldu da ayrıldılar?
Ne vakit ayrıldı noktadan türeyen yollar..?
Çay bitmiş meğer, çok olmuş besbelli biteli..
Çok olmuş ki ters ters bakıyor kadının teki..
Ne düşündüm ne yazdım bilmiyorum.
stormborns
2087
gracieabrams
romaincrisis
