ah muhsin ünlü

[muhsinunlu]

Al Sevgilim Anne Ol Bununla

hâlâ porsuk kenarında türer dumanım al sevgilim anne ol bununla kapılar gıcırdıyor öfkesi geriliyor kınımın das kapital kadar incesin görüyorum ellerini

vadide kurtlar annem ölüyör mavi gökyüzü dürüyör

hala porsuk’ta kaçıncı bu dumansızdır tütünüm yazdığım senaryolar anlatsın seni.

[muhsinunlu]

Kablo

Gidiyorum bu Bir kaplanın işlek kısımlarını çok yüksek seviyede tahlil de eder. Oksijen körükten ayrı tutulur padişah Yüzüğündeki zehri hatırlar Anne çöker iş gücü Tartışmasız mescid kor.Ah aşk! Bir topluluğun fotograf çekildikten sonra Dağıldığı An.

[muhsinunlu]

Kediler raflara düşüyor baba Kabr üşüyor, damar paslı, koma lütufkâr Ki tedbir dahi kemik ve mutlaka kar Yağıyor, kitleniyor bana bir terzi.

Seviyorum çölde çana gerek yok, mersi. Zift çözülmüş baba derim sıyrılıyor bu taşra Çok aşık bir polis geçse, vakit daralsa Ağlamayın kediler Zina Sîna Si.

[muhsinunlu]

Sevmenin her türlüsünü

sevmenin her türlüsünü bulduk buluşturduk. bir araya getirdik. kendimize kattık. sana arabi’nin aşk teorisi’ni ağlatmıştım bir gün. ikincisini daha bir senmiştin. durup durup anlamalarımı da kendine mal ediyordun. mülkiyet hoş birdi. beni mülkmüştün. gene mülksene.

[muhsinunlu]

Ah !

ah! ben bundan sonra bir karı sevmek başkasını sevmek* -burçak’a evet

işte sen gülüyorsun ve beni daha geniş bir salona almış oluyorlar gözlerim dönüyor sevdadan, merkezden değil tam beş milyon park oluyorum , mavzerler caba defterime tartışmasız bir kuzu çiziyorum da!

şehri ispatlamaktan geliyorum heykeller hala bitmiş bak ben sana ay aldım al ay aldım bak ben sana hem fischer de sebt günü çekilmişti galiba bir defterime kuzu tartışmasız çiziyorum da!

sana bir gülü olmamanın biyolojisinden soruyorum de ki : ‘sanmıyorum bu, bir beygirin metale meylettiğini bildirsin’ kalemi kurdelayla dersem babam annemi dövmesin defterime çiziyorum bir kuzu tartışmasız da!

rimbaud okumuşuz gibi soluyor şurdaki tank bak hiç sevişmediğimiz için doğruluyor matbaa haydi gel şapkamızı türkiye’ye gömelim defterime bir çiziyorum tartışmasız kuzu da!

[muhsinunlu]

ben sana düzenli olarak telefon ediyorum. adlı bir cengaver olarak telefon ediyorum. hakiki cinayetler işleniyor görüyorum. isa görüyor, şeyhim görüyor, ben görüyorum. ben sana düzenli olarak telefon ediyorum.

yüzyıl şilisinden bir dazz javulcusu inliyor tam arlarımda hiç durmadan kentlimağlup kıyasıya mağrur ve mor bir çocuğum şimdi pişman olmak için birbiriylebağlantılıyüzbinlerceyılım vor.

seni sevmem bu savaşı kesintiye uğratmaz ama ordan bakma! bu, werther’in leş kanını gül kılar.

birleşmemiz radikal olacak ben kan vereceğim otobüsler olacak, tirenler, bütün öldürülmüş cumhuriyet şehirleri saçlarım uzun olacak, bıyıklar, gözlükler, gideceğim çığlıklarla düzülmüştür aşk şiirleri.

gideceğim ensk ökümde devlet denen şirk, beb gözüğümde kent gördükçe kırılan gıçlar, ve bir dizeyi haklar gibi terli ellerim bu çağın açısını dik tutacaklar. bana bir öpücük verin yoksa galip döneceğim ufka bir kesin ordum akıverecek elimde çözülecek makina ve cinayet marşlar yazıp halkımla söyleyeceğim yoksa. inanmışım kaybetmek esrarıdır olmanın çıldırmış bir vaşak gibi kaybediyorum. ipimden kurtulmuşum kaybediyorum. birleşmiyor ellerimiz haykırıyor trapez tanklar tank olup geçiyor üstümüzden

helvetius haklı, devlet şaşkın, piyanist kara memleket sana rağmen ket vururken yarama şu çıplak çocuk şu tüyük bürk şairi ben

-ve emir “kun” diyor; doğuruluyorum-

“bu ülke”den daha bıçkın tamlama bilmiyorum.

bana bir öpücük verin yoksa şair öleceğim ikdildar tohmekecek sözüme yoksa ve bir dizenin tan yerini ağartamsıysa ellerini tutarım ki kudurtucudur.

bunun için gözlerinin meryem hali sevgilim gözlerinin meryem hali gerçek yurdumdur ki zuhrettiğinde ilk formuyla isa yeniden ağlıyorum, ağlıyorum, ağlıyorumdur. ben bu çağdan bir kere de şerefimle geçeceğim lazım gelen gülleri göğsüme gömmüşüm

birleşmemiz radikal olacak ben kan vereceğim bunu daha çok küçükken bir filmde görmüştüm! ah laikse aşkımız biter elbet bir kışbaharyaz günü

gözlerin uçurumlar kaydeder avuçlarıma bir çınar gövdesini bir hamle daha yayar üç içbükey komodin silah çeker vurulur

sen gidersin, denklem düşer, ben aşk olduğumu ağlarım bir kelebek konduğu yerde bir mayın olduğunu anlar. ben dünyaya karşı durmak ile meşhurum olma. yokluğun bulunmama larcivert lavlar akıtır.

nasıl çekip gitmiş bir şaman çekip gitmiş, bir şaman değilse en çok benim gibi sonsuz bir at hiç koşmuyorken de attır.

biliyorum lir sızmıyor şakaklarımdan ve yüzümde şeyh çıldırtan yarıklar da yok annem beni hep çok sevdi, kız gördüm mü ağlıyorum modern bir alışkanlıktır ölmek, seni doğasıya seviyorum ben sana düzenli olarak telefon ediyorum. mıknatıssız bir pusula olarak

[muhsinunlu]

ÇARMIHA GERİLİŞ’TEN AYRINTI

Annemi özledim. Özlemi anniyorum. Anlıyorum. Zenit bana ne söylediydi, hatırlanamıyor. Kurumlar ve kuramlar beni anneme üzüyor. Bende şiir yazabilme kaabiliyeti varmış, öyle söylüyorlar. Ne dediğimi bilmemek istiyorum. Hakkımı aramamak istiyorum. Boş başıma dolaşmak istiyorum. Sosyalleşmek istememek gibi bir hak tanınmak istendiriliyorduğum. Sahipsizim. Sonra sokokta dolaşırken her şeyi rasyonalize etmek durumunda kalıyorum. Bazı kediler rasyonalize olmak istemiyorlar. Annem rasyonel ne demek, ağlamıyor. Kendimi bana bırakmak istiyorum. Annemi özlediğim için kızlardan uzak duruyorum. Kızlar bana yaklaşmakda zorluk çekiyorlar. Köfteci de öyle. O da bana yaklaşmakda zorluk çekiyor. Canım akşamları daha çok sıkılıyor. Annem daha çok. Akşamları hava siyah oluyor. Havaya bakıyorum. Hava bana bakıyor. Bana salık verilecek sevgiliyi doğrudan reddetmek durumundayım. Kızlar bana önem vermemek konusunda tutarlılar. Köfteci de öyle. O da bana önem vermemek konusunda tutarlı. Annemi özleyince, annem yok ya hani, böylece Hayati’ye bakıp, Hayati’ye bakıyorum işte. Yani şey oluyor. Hayati benim hayatımda etkili bir yere sahipmiş ben de hani Hayati’ye bakıyorum ya, hah, işte Hayati’nin yani şey.

Sonra dışarı bakanca bir küçük irrasyonel kedi görüyorum. Kedi bana aç aç bakıyor. Ben ona artık annemi özlediğim için konuşmamak istemediğimi ancak rasyonel anne kedisiyle gidip gitmesini işte istedim. Kedi bana bakıp gitti. Ben gece korkunca istemediğim kitaplar okuyup anlamadığım annelere saygı duyuyorum. Ataya saygı hamurumun içinde varmış. Benim hamurum orda. Annem beni sevip özler. Ben de böylece yanlızken annemi düşünüp irrasyonel kedi gibi annemin peşinden gidemem. Sonra annemi de rasyo... Neyse...

[muhsinunlu]

Karıcığım Bana Eroin Koya

karıcığım bana eroin koya

rabbim şimdi bir polisi tutuklar gibi değişik bir hayvan tıkanıyor göğüslerimde menşei cam çocukların haysiyetiyle pasiflora anlamında tiren koşayım koşayım filmlerin adı bu olsun şehre laciverd bir ceket gibi yakışsın yağmur rabbim gör rabbim duy rabbim bağışla rabbim kızın annesi bankada memur

sol yanlarım cumartesi küle çalışsın mason teşkilatlara çapsın bisiklet titreyeyim muştalara sapayım kopkor rabbim kız okula geliyor, yaşasın cumhuriyet!

işte yeniden gür bir kapsül sürçsün eşikte al sakallı bir kelebek başlasın bitsin bu kestiğim sn kardeşim surları kesin hayır judas düğünüme gelmeyeceksin!

semerkandı denetleyen bir dedektif mor yar göğsüne salmadığım şu pürüz sicim sakis dahi peşindedir bir kur’an’ım vor eh onu da siyah kotumla giyeyim rabbim!

rabbim o tarz bir tiyatro gelsin bu şehre haddinden fazla mermi küvezden seksin rabbim rabbim ben de sordum sarı çiçeğe ah beni de şu direğe bağlayın gitsin!

işteşimdi kör bir masat yorumluyorum ham meçlere seyrediyor gözbebeklerim öğrettiğin trenlerle baştan çıkayım lübabeyim lübabesin lübabe rabbim!

[muhsinunlu]

Sen Beni Öpersen Belki Fransız Olurum

sen beni öpersen belki de ben fransız olurum şehre inerim bir sinema yağmura çalar otomobil icad olunur, zarifoğlu ölür dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür.

-senegalliler dahil değil

sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset bilimi o vakit bir sufiyi darplarla gebertebilirsin hayat bir yanıyla güzeldir canım, sen de güzelsin

-yoksa seni rahatsız mı ettim?

sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur ne ikna edici bir intihar girişimidir şimdi göz göze gelmek elbette ata binmek gibidir seni sevmek sevgilim elbette gayet rasyoneldir attan atlamak

-freud diye bir şey yoktur.

sen beni öpersen belki de ben gangsterleşirim belki de şair olurum seni de aldırırım yanıma bilesin; göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün yani ya bu eller öpülür, ya sen öldürülürsün.

-haydi iç de çay koyayım.

[muhsinunlu]

KUŞLAR ÖLÜRLERSE YERE DÜŞERLER

düşerler ve onları hep zehra toplar bir tayın üzerinden çok zaman geçer vakit çalar ay yarılır zenciler biter beni zehra bilinciyle bir tiren yoklar babam girer laborant kendini toplar

zehra babamı toplamaz balonlar zehra kardeşleri kedilerden mordur oteller bekler kuşlar, ölürlerse yere düşerler yere düşerler ve onları hep zehra toplar bronş patlar kardeşim bir, dağılır lise annem yokken bizim evi zenciler sağlar elimden bir elmadır düşer yerlere yerlere bir elmadır elimden düşer kuşlar hep ölürlerse elmalar düşer elma yerde onları hep zehra toplar elma yerde onları hep zehra toplar elma yerde onları hep zehra toplar

[muhsinunlu]

Ah Aşk!

“yol sürüyor. geceyi felç eden sessizliği yaka cebimden söküyor ve ayaklarıma ilave ediyorum sanki akdeniz benim oğlum değil. künye kayıp. fünye çekili.

gönyeyi kaptırdığım çingeneyse çoktan buhara’yı yakmış olmalı. ki bu, lüzumundan fazla para harcıyoruz demektir.”

“işte sen gülüyorsun ve beni daha geniş bir salona almış oluyorlar”

[muhsinunlu]

Mıknatıssız Pusula

ben sana düzenli olarak telefon ediyorum. adlı bir cengaver olarak telefon ediyorum. hakiki cinayetler işleniyor görüyorum. isa görüyor, şeyhim görüyor, ben görüyorum. ben sana düzenli olarak telefon ediyorum.

yüzyıl şilisinden bir dazz javulcusu inliyor tam arlarımda hiç durmadan kentlimağlup kıyasıya mağrur ve mor bir çocuğum şimdi pişman olmak için birbiriylebağlantılıyüzbinlerceyılım vor.

seni sevmem bu savaşı kesintiye uğratmaz ama ordan bakma! bu, werther’in leş kanını gül kılar.

birleşmemiz radikal olacak ben kan vereceğim otobüsler olacak, tirenler, bütün öldürülmüş cumhuriyet şehirleri saçlarım uzun olacak, bıyıklar, gözlükler, gideceğim çığlıklarla düzülmüştür aşk şiirleri. gideceğim ensk ökümde devlet denen şirk, beb gözüğümde kent gördükçe kırılan gıçlar, ve bir dizeyi haklar gibi terli ellerim bu çağın açısını dik tutacaklar.

bana bir öpücük verin yoksa galip döneceğim ufka bir kesin ordum akıverecek elimde çözülecek makina ve cinayet marşlar yazıp halkımla söyleyeceğim yoksa.

inanmışım kaybetmek esrarıdır olmanın çıldırmış bir vaşak gibi kaybediyorum. ipimden kurtulmuşum kaybediyorum. birleşmiyor ellerimiz haykırıyor trapez tanklar tank olup geçiyor üstümüzden helvetius haklı, devlet şaşkın, piyanist kara memleket sana rağmen ket vururken yarama şu çıplak çocuk şu tüyük bürk şairi ben -ve emir “kun” diyor; doğuruluyorum- “bu ülke”den daha bıçkın tamlama bilmiyorum. bana bir öpücük verin yoksa şair öleceğim ikdildar tohmekecek sözüme yoksa ve bir dizenin tan yerini ağartamsıysa ellerini tutarım ki kudurtucudur. bunun için gözlerinin meryem hali sevgilim gözlerinin meryem hali gerçek yurdumdur ki zuhrettiğinde ilk formuyla isa yeniden ağlıyorum, ağlıyorum, ağlıyorumdur.

ben bu çağdan bir kere de şerefimle geçeceğim lazım gelen gülleri göğsüme gömmüşüm birleşmemiz radikal olacak ben kan vereceğim bunu daha çok küçükken bir filmde görmüştüm!

ah laikse aşkımız biter elbet bir kışbaharyaz günü gözlerin uçurumlar kaydeder avuçlarıma bir çınar gövdesini bir hamle daha yayar üç içbükey komodin silah çeker vurulur sen gidersin, denklem düşer, ben aşk olduğumu ağlarım bir kelebek konduğu yerde bir mayın olduğunu anlar.

ben dünyaya karşı durmak ile meşhurum olma. yokluğun bulunmama larcivert lavlar akıtır. nasıl çekip gitmiş bir şaman çekip gitmiş, bir şaman değilse en çok benim gibi sonsuz bir at hiç koşmuyorken de attır.

biliyorum lir sızmıyor şakaklarımdan ve yüzümde şeyh çıldırtan yarıklar da yok annem beni hep çok sevdi, kız gördüm mü ağlıyorum modern bir alışkanlıktır ölmek, seni doğasıya seviyorum ben sana düzenli olarak telefon ediyorum.

mıknatıssız bir pusula olarak

[muhsinunlu]

Opus magn mu provaları – ı

bu sabah saat yedi buçukta uyandım. kahvaltımı ettim. işe gittim. çalıştım. öğle tatilinde öğle yemeğimi yedim. çalıştım. saat on yedide günlük çalışma süremi tamamladım. eve geldim. kitap okudum. şiir kurdum. geldi uykum. biraz sonra uyuyacağım. -m’ler yarım kafiye.

[muhsinunlu]

Sevgilim

Belki inanmayacaksın ama ben bu şiiri ellerimle yazıyorum sevgilim Çünkü benim gömdüğüm kızlar ara sıra boğulur Ve laik aşk çarpık toplumlaştırır, doğurma ne olur.

[muhsinunlu]

İstiyorum sevgilim.

Artık seni bir çiçeğin yerine kopartmak İstiyorum sevgilim. İşte sahneden indim ve öpüyorum ağzından.

[muhsinunlu]

yaşasın! ne kadar da ideolojik yaklaşıyoruz birbirimize

bazen çok korkuyorum. ama bu; aslanlarımı açıklamama engel olmuyor çünkü fena halde yaraşıyor birbirine gece ve balta ve anneciğim derdi vardı neyin altına giysen olur bir siyah pantolonum şimdi gibi ay! tekhnem dolu müfsidle! bu da caddelerden derviş dervişegelmeme mâni değildir yolları ay bastı mı lambalara koşuyorum ya, bundan bunun için kent nesnesi o bıçakla bakunin’di deştiğim ki ben devletin taş kestiğini en baştan bilirdim isa’yı polise doğru lttuğum zaman. ellerini el olarak tutmak istiyor ellerim de ki bunun kaburgamdaki kiliseyle ilgisi yok değildir zaten en az on iki kişiden biri haindir ama gözlerimi öyle yırtma annem ilkokul öğretmeniydi benim!

sokaklara çıkıyorum sonra kedilerden görüyorum gazinolardan inanmazsın bir taşra kurmuşlar aynı bize bakıyor bir yanım asaf halet söylüyor diğer yanım fabrika bir şiiri birkaç kalemle yazmak lazımdır geliyor bana bugün yepyeni bir imparatorluk öğreniyorum ekmeğin ağırlığından da yeni bir imparatorluk örneğin gül dönüyor bir beygiri tasfiye ediyor şair arabca akdeniz diyor ben aynadan dönüyorum ayna benden dönmüyor.

çok sihirli bir kabri söndürüyorum bir havari morfin gibi anne söylüyor ağlıyorum bak bir çocuk bak bir çocuk bak bak bir çocuk çok kötü bir gömlek kuruyor. belki de yangın çıksa ve ikna edilmiş olurum torbamı topluyorum ve annem şarkı dinlemiş olur korkuyorum çobanım yok metal nazlı pim aktif çözmüyorum çözersem kın fena halde kalınlaşıyor. manchesterden geliyorlar ve liverpooldan geldiler birazdan padişah mı öldürecekler dedim bir milyon kadardılar ah atları vardı artık seni bir çiçek yerine kopartmak istiyorum sevgilim. işte sahneden indim ve öpüyorum ağzından annem meç yaptırmazsa iftara geç gelir haz ey sıkıntının sevdiğim aritmetiği söyle banabana söyle; bir kere daha kabz?

`inanmışım kaybetmek esrarıdır esrarın çıldırmış bir vaşak gibi kaybediyorum` ipimden kurtulmuşum kaybediyorum birleşmiyor ellerimiz haykırıyor trapez tanklar tank olup geçiyor üstümüzden helvetius haklı devlet şaşkın piyanist kara memleket sana rağmen ket vururken yarama şu çıplak çocuk şu tüyük bürk şairi ben -ve emir ‘kun’ diyor, doğruluyorum- bu ülke’den daha bıçkın tamlama bilmiyorum. `ayakkabılarını kapımın önünde görmeyi istiyorum! çünkü bu, seni seviyorum içine nal salmak demektir. ve hareketinin bana durduğunu akla uydurur. oysa seni sevmem toplumu meşru kılar ve gitmen beni dile indirger sevgilim.`

zaten kırılmış bir kızsın şimdi dövülmüş bir av yanmış ırmaklar öneriyorsun toy bedenine kavmin yanlış tufanlardan geçip duruyor gözlerime baka baka ağlayıp aşk diyorsun bir tekkenin ortasına sirk treni devriliyor. ki hala çocuk övmeye duruyorsam bu ‘şehrin en uzak yerinden gelen o’nunla ve izmit’le ve fargo’yla ve horasan’la ve hafıs’ın beni eve götürdüğü kınla ilgili bir matkabı girdiği çene kemiğiyle birlikte söküp şu karşıki düğün salonuna ilave edemememdendir. yoksa lar ve ortaokul öğretmenleri giremesinler diye babam ve bilhassa dedem mahallemize yeterinde toplu polis gönderilmesi konusunda gerekli telefonları etmiş durumdalar sevgilim!

ama yine de sırf sen sürdürebil diye ayın alnında melekçe ve şüpheye düşmeden kelebek besleyebilsin diye bir padişah açıkça benim alıp kını öte yana geçmem gerektir içinden memleketi çekeyim diye. hem düşünsene; bu bizi nasıl imparatorlaştırır! yoo, hayır! omzunu açma. omzun ideoloji taşır. ve fakat ‘dil’e rağmen bütün bunlar sevgilim ayaklarına beyaz çoraplar giydirmek istemediğim anlamına gelmeyebilir.

çünkü bak süleyman bu sayfadan henüz geçmiş gibi gül lekesi ve apaçık kudüsmüş bir zebrayım ben uzun menzilli şiirlere şikar! elbet bir gün batar, kuşlar döner, çarmıh baştan düzenlenir ve bana tertemiz eller verir cezayirli o tüccar. o vakit sana bakıyorum kadar büyür akdeniz cumhuriyetin tersinden tertib ettiği çarşılar gibi sonra uzun süre bir takibediliyormuşum hissi… siz hiç yahudi bir minibüs şöförü düşlediniz mi?

[muhsinunlu]

KUTUB-U ŞİKESTE

Yağmur başladı sen dedim camlara koştum Doğursan zulmümden çıldıracaktı deniz Biz aynı hırkayı giyecektik Muhyiddin ağlayacaktı Muhyiddin ağlayacaktı biz aynı hırkayı sırayla giyecektik biz

Meğer gül hemen çözülmezmiş hemen gül meğer Yürürmüşüm ve parçalanmayabilirmiş avrat Bana düğün salonlarından beri Rab patlat Şu aynayı koynuma almazsam eğer

Anlamadığım çocukları balkonuma gömerim Şeyh gardolaplarıysa ancak yağmur bildirir Bir şemsiye sarıklaştırır at değil midir? Nizamülmülk, Gazâlî, Sabbah; koşsalar?..

Kuş patladı, Allah vardır, bisiklet söylüyorum Fotoğrafı Ve’l Asr ile açıkla derdi babam Kuyulardır, derindir, içinde adam vardır Yusuf bile düşmüştür aleyhisselam!

Ayın aydınlık yüzü gibi bir tiren dolu bacak Ağlamak Abdesti bozmaz mıydı be şeyhim? Gelmeyeydin yanlış planlanmış bir gömleği Ta kendi kuzusuna verecek idim Gidiyorsun ve gayet planlanmış bir kuzudan Gömlek sökmek üzreyim

Ve nihayet göğe düşsem Bengitay işte Annemi daha içeriden açıklayabilirim Şol cinnete pasaj dersen sevgilim beni sıkma Sevgilim beni sıkma ben Okuma bilirim.