Την πρώτη φορά που σε σκέφτηκα,
η φιγούρα σου ήταν βουτηγμένη σε χρώμα ζεστό,
πορτοκαλί βαθύ και άγριο·
θυμήθηκα, έτσι, και τα μανταρίνια
που μου καθάριζες τα πρωινά
κι εγώ δεν τα ‘τρωγα
γιατί δεν μπορούσα τα κουκούτσια,
κι εσύ τα πίεζες επίμονα πάνω στα χείλη μου,
φάε ένα, ρε γαμώτο
έλεγες και γελούσες
γιατί μαζί με το στόμα έκλεινα και τα μάτια,
λες κι έτσι σου κρυβόμουν,
έτσι έλεγες και ξεκαρδιζόσουν
ματάκια μου.
Την πρώτη φορά, λοιπόν, θυμήθηκα και το γέλιο σου·
όλα τα μανταρίνια του κόσμου
και πάλι δεν θα μου ‘φταναν για να σε βλέπω
να γελάς.
Τη δεύτερη φορά,
τα μάγουλά σου είχαν μια απόχρωση καστανή,
καστανή και χάλκινη·
θυμάσαι τις καραμέλες βουτύρου
που μασουλούσαμε πρωί-βράδυ εκείνο το φθινόπωρο;
ε, τέτοιο χρώμα είχαν τα μάγουλά σου
όταν σε ξανασκέφτηκα,
χρώμα φθινοπωρινό
γεμάτο φύλλα μουλιασμένα στο χώμα·
μα κι αυτές οι καραμέλες βουτύρου·
τρώγαμε τη μια μετά την άλλη, λες και νομίζαμε πως
φθινόπωρο άλλο δεν θα υπάρξει,
τέτοιο ήταν το άγχος μας ματάκια μου.
Τη δεύτερη φορά, οι καραμέλες
που ‘χαν ξεμείνει στο συρτάρι του κομοδίνου
έφτασαν, ίσα ίσα, για ν’ αποκοιμηθώ
δίχως να σβήσω το φως και χωρίς να βγάλω τα ρούχα.
Έκτοτε, σε ξανάδα αρκετές φορές·
άλλες στεκόσουν πίσω από χρωματιστές μεμβράνες
κι άλλες βυθιζόσουν στο νερό·
χανόσουν κι εσύ
μες στη διαφάνεια
των νυχτερινών υδάτων·
εκείνες τις φορές, στο μυαλό μου έρχονταν
τα καλοκαίρια μας·
πόσες φορές σού αρνήθηκα να πάμε
για ένα βραδινό μπάνιο·
τι ψυχή είχε ένα βραδινό μπάνιο μωρέ;
τόσο το ήθελες
κι εγώ παρίστανα τον κρυουλιάρη.
Στο μεταξύ, τώρα πια,
τα καλοκαίρια δεν κρυώνω.
Για μπάνιο δεν πηγαίνω και
μανταρίνια δεν βρίσκω
γιατί δεν είναι, λέει,
η εποχή τους.
Τελευταία, μού τελείωσαν και οι καραμέλες βουτύρου.
Και χθες, πάλι,
ούτε μια καληνύχτα δεν πρόλαβα να σου πω,
πριν αποκοιμηθώ
(ξανά)
με το φως αναμμένο.
dailybridgerton
prguitarman
janainaart
origamiaround
annaxmalina
snowghoul
areudirty
