Myhopeyou

Ölmüş ruhlardaki renkli cesetler.

[myhopeyou]

Yeniden yazmanın mutluluğundan gözlerim dolu dolu bırakıyorum bu linki buraya. Belki okumak istersiniz.

https://www.instagram.com/p/B-u8fk8psK6/?igshid=1aed8kgjfaf94

View this post on Instagram

A post shared by @myhopeyou_ on Apr 8, 2020 at 1:36pm PDT

[livingbadmemories]

[mister-door]

[myhopeyou]

Uzun zamandır yoktum buralarda. Terketmiştim kendimi. Aslına bakarsanız koca bir yanılgıyı yaşadığımı fark edip reddettim bu hayatı. Geçmişim boğazıma öyle bir dolandı ki nefes alamadım. Dayanamadım. Ağlamalarımı durduramadım. O kadar yoruldum ki ağlamaktan, yaşamaktan. Artık tutunacak son bir dal ararken psikiyatriste gitmeye karar verdim ve gittim. Ağır bir depresyon içerinde olduğumun yanısıra birkaç tanı daha koydu bana. Bakmayın öyle depresyon dediğime insanın içini çıkartan, benliğini sorgulatan, yaşama hevesi bırakmayan acımasız bir şeydi bu. Psikiyatristim beni psikoloğa yönlendirdi. Gittim bir saat boyunca konuştum. Çocukluğumu falan anlattım. Tam şimdi yaşadıklarımı anlatırken durdurdu beni ve dedi ki “şuraya kadar anlattığın hayatta sen hiç yoksun farkettin mi?”. 1 saat doldu. Kapıdan dışarıya çıktım. Bitik bir haldeydim. Hastanenin ilerisindeki parka gittim, oturdum ve ağlamaya başladım. Canım cayır cayır yanıyordu. Sildim bütün sosyal medya mecralarını kapattım telefonu orada öyle oturup ağladım. Kendime mutsuz olma hakkı vermeyişime, kendime yaşama hakkı vermeyişime saatlerce ağladım. Hala ağlıyorum. İyileşemedim. Geçmişim hasta benim nasıl iyileştirilir bilmiyorum.

[cool-as-waldorf]

[ohmybuster]

[myhopeyou]

Uzun zamandır yoktum buralarda. Terketmiştim kendimi. Aslına bakarsanız koca bir yanılgıyı yaşadığımı fark edip reddettim bu hayatı. Geçmişim boğazıma öyle bir dolandı ki nefes alamadım. Dayanamadım. Ağlamalarımı durduramadım. O kadar yoruldum ki ağlamaktan, yaşamaktan. Artık tutunacak son bir dal ararken psikiyatriste gitmeye karar verdim ve gittim. Ağır bir depresyon içerinde olduğumun yanısıra birkaç tanı daha koydu bana. Bakmayın öyle depresyon dediğime insanın içini çıkartan, benliğini sorgulatan, yaşama hevesi bırakmayan acımasız bir şeydi bu. Psikiyatristim beni psikoloğa yönlendirdi. Gittim bir saat boyunca konuştum. Çocukluğumu falan anlattım. Tam şimdi yaşadıklarımı anlatırken durdurdu beni ve dedi ki "şuraya kadar anlattığın hayatta sen hiç yoksun farkettin mi?". 1 saat doldu. Kapıdan dışarıya çıktım. Bitik bir haldeydim. Hastanenin ilerisindeki parka gittim, oturdum ve ağlamaya başladım. Canım cayır cayır yanıyordu. Sildim bütün sosyal medya mecralarını kapattım telefonu orada öyle oturup ağladım. Kendime mutsuz olma hakkı vermeyişime, kendime yaşama hakkı vermeyişime saatlerce ağladım. Hala ağlıyorum. İyileşemedim. Geçmişim hasta benim nasıl iyileştirilir bilmiyorum.

[myhopeyou]

Sana anlatamadıklarımın gölgesinde sızmışım

[myhopeyou]

Umut rüyalarından korkarak uyanıyoruz

[myhopeyou]

Belkilerimin en büyük yanılgısısın

[myhopeyou]

Sonunda üzüleceğim bir yola bile bile yürüyorum. Bu yolun bir yerinde düşeceğim ve uğruna düştüğüm o kişi bana elini uzatmayacak.

[myhopeyou]

Baba, sen hayatımın en güzel rengisin.

[myhopeyou]

Sessizleşiyorum çığlıklarımın en hırçın anlarında.

[myhopeyou]

Doğru ya artık bazı gülüşlerde ölüme eş değer.

Böyle bir dünyada gülmek mi daha beter ölmek mi görelim.

[myhopeyou]

Ölelim mi?

Boşver onu gel biz gülelim

[myhopeyou]

Sadece bir kitap karakteri olmak isterdim. Sabahattin Ali'nin yalnızlığı bardak bardak içirdiği, Oğuz Atay'ın hayata tutunduramadığı, Reşat Nuri'nin uslanmaz satırlarına gizlenmiş umutlarını sırtlanan, bir kitap karakteri. Vasfım sadece bu kadar olmalıydı.

[myhopeyou]

Yorgun ve durgun bakıyor gözlerin.