my kind of unforgettable

I am a common girl, these are my kind of things, my kind of people, my kind of attitude, my kind of everything. Anything can be flamboyant, everything is unforgettable.

[mykindofunforgettable]

My kind of dreamer, my kind of song for the summer... Let it play

[mykindofunforgettable]

The history of the Pavilion

Architecture meets art that meets design that brings me memories. This is a story dated since 2000. I don't have a favorite Pavilion, I only miss my walks with my sister in the Kensigton Gardens. Oh how I miss London in the Summer!

Pavilion 2000 by ZahaHadid

Pavilion 2001 by Daniel Libeskind

Pavilion 2002 by Toyo Ito and Cecil Balmond w

Pavilion 2003 by Oscar Niemeyer

Pavilion 2005 by Alvaro Siza and Eduardo Souto de Moura with Cecil Balmond

Pavilion 2006 by Rem Koolhaas and Cecil Balmond

Pavilion 2007 by Olafur Eliasson and Kjetil Thorsen

Pavilion 2008 by Frank Gehry

Pavilion 2009 by Kazuyo Sejima and Ryue Nishizawa of SANAA

Pavilion 2010 by Jean Nouvel

Pavilion 2011 by Peter Zumthor

Pavilion 2012 by Herzog & de Meuron and Ai Weiwei

Pavilion 2013 by Sou Fujimoto

Pavilion 2014 by SmiljanRadic

[mykindofunforgettable]

All is pastel, all is blonde

Some May covers to get you into the mood of spring. Spring is pastel, spring is sexy.

[mykindofunforgettable]

I am into bunnies

I don't know why, I don't know how but I remember when I started liking bunnies and having an extra affection for them. When my nephew was a baby, i tried to imitate all sorts of animals. My bunny imitation accompanied with a nose grin made him laugh, so he started calling me bunny and I started to like bunnies. Since it is Easter time, let's pay a tribute to bunnies!

[mykindofunforgettable]

Easter Homage to the Simpsons

Paying homage to the Simpsons, i couldn't help but buying this cutie pair of shoes for my godson. 

And then i found out that Converse wasn't the only one to pay tribute to the long lasting tv series. The Simpsons celebrated their 25th anniversary with Joyrich Fashion and know all I want for Easter is for my godmother to buy me something for the collection.

All is missing is a photo from my godson when he opened the box with the shoes and this jacket from closet.

[mykindofunforgettable]

PERSONAL VISION

Speaking, writing, thinking of crashes, I am spellbound by people who are devoted in what they do, my boyfriend is one of them. He is into (-very much into- & very talented and so much everything...) photography. He did a seminar at Focus, School of Photography which led him to a special project, ended with a team exhibition and left us with a wonderful book and a lot of printed pictures for our walls.

All photos by Charis Elefteriadis

[mykindofunforgettable]

MY KIND OF CRASH

I have a new crash which reminded me of an older and eternal crash. Mads Mikkelsen is my latest crash, it happened while I was watching the movie "The Hunt"  by Thomas Vinterberg, an extraordinary but cruel movie with an extraordinary leading actor. So, Mikkelsen reminded me of my all-time crash with Brett Anderson, the leading singer of Suede. Oh, to be "in love"!

Mads Mikkelsen: "Sometimes we misunderstand what films can do. We just throw a whole book in there, with people just talking, talking, and talking. The picture can tell, the frame can tell".

  Brett Anderson: "A bit less clinical, a bit icier, and maybe a bit less heroic - a bit less romantic, and that's always been our forte, that's always been this weapon we've got in our back pockets. The next album will be an Orwellian romantic album, a romance for numbers rather than people".

[mykindofunforgettable]

I WANNA BE YOUR DOG

Just another feature from my column "Unforgettable" from OZON magazine. I 'm just cleaning my computer and all these files -stories- appeared. I'm a little bit nostalgic (even though I'm still writing for OZON), I don't know just call me sentimental...

"Στην πλειοψηφία των συγκροτημάτων είναι ο τραγουδιστής που ξεχωρίζει, στη μειοψηφία των συγκροτημάτων υπάρχει ένας τραγουδιστής που βλέπει το όνομά του να μπαίνει πριν από την ονομασία του σχήματος ώσπου να αποσπαστεί εντελώς από αυτό και να συνεχίσει να υπάρχει χωρίς αυτό. Αυτή είναι και η ιστορία του Iggy που ηγήθηκε των The Stooges, για να συνεχίσει μετά ως Iggy Pop και για να ξαναβρεί εδώ και λίγα χρόνια την παλιά του παρέα για να μας υπενθυμίσουν πόσο ωμή είναι η δύναμή τους- όχι ότι είχε και πρόβλημα όταν ήταν σόλο!  Σαν τους σκύλους τρέχουν γύρω από την ουρά τους αλλά δεν ξεγελιούνται και τόσο εύκολα, μόνο ο χρόνος τους ξεγελάει αλλά και πάλι το «I wanna be your dog» ακούγεται και σήμερα όπως το 1969 όταν πρωτοκυκλοφόρησε.

Όσο σουρεαλιστικό και αν ήταν το Τρίο Στούτζες του κινηματογράφου άλλο τόσο άναρχοι ήταν και οι Stooges της μουσικής. Βέβαια το «I wanna be your dog» δεν έχει κανένα υπαινιγμό, δεν χρειάζεται να διαβάσεις τα μικρά γράμματα, δεν χρειάζεται να αναρωτηθείς, λέει αυτό που κυριολεκτικά σημαίνουν οι φράσεις που συνθέτουν τους στίχους του, τίποτα το σουρεαλιστικό στα λόγια που ξεστομίζει ο Iggy. Το μόνο σουρεαλιστικό έχει να κάνει με το γεγονός ότι το πρώτο και ομώνυμο άλμπουμ ήταν να κυκλοφορήσει με πέντε τραγούδια αλλά η δισκογραφική εταιρεία απαίτησε και άλλα οπότε οι τέσσερις Στούτζες μέσα σε ένα βράδι έγραψαν άλλα τρία. Ο αυτοσχεδιασμός ήταν το φυσικό τελείωμα όλων των τραγουδιών. Από ένα σημείο και ύστερα η μουσική συνεχίζεται, οι στίχοι τελειώνουν και ο frontman αυτοσχεδιάζει σε ουρλιαχτά, κραυγές, τσιριχτά. Το «I wanna be your dog» δεν γλίτωσε από αυτήν τη μοίρα του. Από έναν punk performer αυτό θα μπορούσε να φανεί και ως ερωτικός ύμνος, ως ερωτική εξομολόγηση. Επιθετική, σεξουαλική, ωμή, άμεση όπως είναι και η ζωή του. Η ζωή του Iggy Pop είναι η ζωή του James Osterberg που γεννήθηκε το 1947 στο Μίσιγκαν και μεγάλωσε με τον πατέρα του σε ένα τροχόσπιτο. Ως «αδέσποτος»  ξεκίνησε να παίζει ντραμς και να ακούει blues αλλά τελικά ήταν το rock n’ roll που είχε στο μυαλό του. Ο Iggy πάνω στην σκηνή τα δίνει όλα –στην Αθήνα τον έχουμε δει ουκ ολίγες φορές- όλα τα δίνουμε και στη ζωή μας ή όλα τουλάχιστον πρέπει να τα δίνουμε στον άλλον. Τρέχουμε πίσω από τον άλλο, παρακαλάμε, «κουνάμε την ουρά» μας, «γαβγίζουμε», κλαίμε, πέφτουμε στα γόνατα, κλείνουμε μάτια, στόμα μέχρι τελικά να ανοίξουμε τα αυτιά μας σε αυτά που μας λένε οι άλλοι ή ο ίδιος ο εαυτός μας. Κι έτσι ξαφνικά αυτά διαλύονται, όλα σταματάνε. Τρία χρόνια άντεξαν οι Stooges μέχρι να σπάσει η δισκογραφική τους εταιρεία το συμβόλαιό τους. Ο David Bowie εμφανίζεται ως φύλακας-άγγελος, επανασυνθέτει τον Iggy και επαναπροσδιορίΖει την τροχιά του συγκροτήματος, η συμπεριφορά τους όμως και πάλι τους οδηγεί στο τέλος έν έτει 1974. Η αναγέννηση είναι ένα συχνό φαινόμενο τόσο για τον Iggy όσο και για το υπόλοιπο τρίο των Stooges όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Παρόλ’ αυτά μερικές φορές νιώθουμε πώς «I still wanna be your dog» άνευ προϋποθέσεων". 

[mykindofunforgettable]

GIRL, YOU 'LL BE A WOMAN SOON, part II

I wanted to share a piece I 've written for OZON magazine for my column "Unforgettable" but as I was looking for a photo for this, i thought that the story of Tavi Gevinson was the best example of how a girl turns into a woman. That is why, this feature comes second...

"Η γιαγιά μου ήταν είκοσι χρόνια μικρότερη του παππού μου. Τόσο στην κοινωνία όσο και στο μικρόκοσμό τους, όλοι θεωρούσαν ότι αυτός ως «μεγαλύτερος» άντρας είχε το πλεονέκτημα. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν η γιαγιά που υπερτερούσε σε αυτή τη σχέση αφού με ιδιαίτερη μαεστρία γινόταν πότε κορίτσι και πότε γυναίκα. Ο κότσος, οι φακίδες της, η μυρωδιά από ροδόνερο και το μαργαριταρένιο της κολιέ ήταν τα μόνα σταθερά στοιχεία που διατηρούσε και στους δύο «χαρακτήρες της». Και με τους δύο χαρακτήρες η γιαγιά έβρισκε πάντα το δίκιο της, όποιο κι αν ήταν αυτό.

Στο τέλος της ταινίας Pulp Fiction, οι περισσότεροι από τους χαρακτήρες βρίσκουν τη λύτρωσή τους – όποια κι αν είναι αυτή. Eίναι, όμως, αυτή που τους αξίζει ή τουλάχιστον είναι αυτή στην οποία τους οδήγησαν οι επιλογές τους. Η επιλογή του Neil Diamond να επιτρέψει τη διασκευή του τραγουδιού «Girl, you ‘ll be a woman soon» που είχε γράψει το 1967 για να περιγράψει την  προσωπική του ματαιοδοξία ή επιτυχία με όλα αυτά τα νεαρά κορίτσια που τον περιτριγύριζαν στο απόγειο της καριέρας του ήταν άκρως επιτυχημένη. Οι Urge Overkill κατάφεραν μέσα σε τρία λεπτά και εννέα δευτερόλεπτα –όση είναι και η διάρκεια του τραγουδιού- να το αναβιώσουν το 1992, ενώ δύο χρόνια αργότερα ο Quentin Tarantino το συμπεριλαμβάνει στην cult ταινία του, δίνει μία πνοή ζωής στο δημιουργό και εξασφαλίζει την υστεροφημία για όλους τους προαναφερθέντες. Εκτός από την Uma Thurman που μας στοιχειώνει και το γεγονός ότι αρχίζουμε να βλέπουμε τον John Travolta με άλλο μάτι, μέσα από αυτήν την σπονδυλωτή ταινία ξεπηδάει και το surf rock. Ο Neil Diamond μπορεί να έχει πιο ωραία φωνή από τους Urge Overkill αλλά και οι δύο αυτές εκτελέσεις –με το δικό της τρόπο η καθεμία- αθώα, απενοχοποιημένα αντικρούουν κάθε καχυποψία που κουβαλάνε οι «έξω» στις σχέσεις των άλλων. Ούτως ή άλλως, ο έρωτας δεν θέλει καχυποψία αλλά ούτε και επιχειρήματα. Και τελικά πότε μπορεί κάποιος να πάρει αποφάσεις μόνος του για τον εαυτό του; Πότε είμαστε αρκετά μεγάλοι για να αποφασίζουμε και πότε είμαστε ακόμη μικροί για να μπορούμε να παίρνουμε αποφάσεις; Κάποιες φορές προτιμώ να είμαι ένα απλό κορίτσι, κάποιες άλλες θέλω να είμαι μία γυναίκα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πολλές φορές αυτό που είμαι δεν συμβαδίζει με αυτό που οι άλλοι βλέπουν ή θεωρούν ότι είμαι ή θέλουν να είμαι. Ίσως ένα αγόρι -ανεξαρτήτως ηλικίας- να βλέπει και τα δύο, όπως έκανε και ο παππούς μου".

[mykindofunforgettable]

GIRL, YOU 'LL BE A WOMAN SOON

On the 31st of May 2008, a little girl started her blog. This is what she wrote "THE NEW GIRL IN TOWN. Well I am new here.... Lately I've been really interested in fashion, and I like to make binders and slideshows of "high-fashion" modeling and designs. I'd like to know of neat websites and magazines, so comments are welcome. I plan on posting pictures in the future, but for now, I'm just getting started. Yours truly, Tavi". Five years have passed since then and little Tavi is all grown up. At the sweet age of 17, she is by now a writer, magazine editor, actress and singer. Recently, she starred at the holiday campaign for Cole Haan which is all about young talent.

Then

Now

[mykindofunforgettable]

MY KIND OF SUMMER

& 

MY KIND OF LUCKY 7

Seven is my lucky number -only because I was born on the 7th of March and that is as far as it goes, it hasnt been proven to be lucky in any other way- that is why i 've chosen 7 photos to say goodbye to my summer of 2013.

Photo 1 & precious moment: my boyfriend's birthday is on the 11th of August, so we are always on holidays. This is how we celebrated this year my kind of boy.

Photo 2 & precious time to sleep: this is our room at Kasos, this is only the bed but you get the picture. This is my kind of traditional taste.

Photo 3 & precious tradition: young karpathian girl with her traditional costume seeking for love & attention.

Photo 4 & precious friends: irreplaceables & sweethearts.

Photo 5 & surprises: there is always sth to surprise you when you least expect it. Memorabilia toy hidden behind a church in Olympos.

Photo 6 & precious greek summer: it is always the sun...

Photo 7 & lovely Dimitris: everybody loves Dimitris, Dimitris looks at his best even when he has just woken up. It's not a miracle, it's a fact.

[mykindofunforgettable]

MY KIND OF SPRING SUMMER COLLECTION

& 

MY KIND OF FASHION DESIGNER

Angelos Bratis is a Greek fashion designer. Here what he says in his bio

 Born in Athens in 1978, Angelos was raised in his mothers atelier. He first studied fashion design in Athens before winning a place at the Fashion Institute Arnhem, MA course, in the Netherlands. In January of 2003 he presented his first collection during Paris Haute Couture week. He has collaborated with fashion houses in Paris and Rome and has presented his eponymous line in fashion weeks around the globe from New York to Paris, Amsterdam, Rome and Athens.

Angelos adores the true sense of craftsmanship as well architecture and geometry. Works his forms directly on the mannequin to create a fashion of 360 degrees. Lightness and movement never lack his garments where he wishes to be perceived as effortless, no matter if most of the time, this is a result of a complex simplicity. As a designer he has participated in several fashion, art and architecture exhibitions and has taught his passion for draping at Akto Design School in Athens and at IED and Accademia di Costume e di Moda in Rome.

In July 2011 Angelos won the first prize of the "Who Is On next?" competion for emerging fashion designers in Rome, where he lives, organized by AltaRoma and Vogue Italia. The international jury was composed by important names of the fashion industry as Suzy Menkes (International Herald Tribune), Franca Sozzani (Vogue Italia), Mark Holgate (Vogue USA), Terron Shaefer (Saks Fifth Avenue) and Averol Oates (Harvey Nichols). His winning brought him international press acclaim and a special collaboration with the italian major internet retailer Yoox.com.

[mykindofunforgettable]

MY KIND OF COVERS FOR THIS FALL

1. Aline Weber for Tank Magazine (Fall-Winter 2013-2014). Effortless simplicity with a pop attitude. 

2. Cate Blanchett for Another Magazine (Fall-Winter 2013-2014). Effortless elegance, beauty beyond words. So "blue" indeed...

3. Kate Moss by Craig McDean for i-D Magazine (Fall-Winter 2013-2014). Effortless coolness. 

4. Another Kate Moss by Mert Marcus For Interview (September 2013). Effortless style.

5. Lea Seydoux for The Gentlewoman (Fall-Winter 2013-2014). Effortless gentleness. So aristocrat feeling!

6. Lindsey Wixson by Pierre Debusschere for Dazed & Confused (October-2013). Effortless love, tripping from memories.

7. Prince by Inez Vinoodh for V Magazine (Fall 2013). Effortless royalness.

8. Willem Dafoe for L'Officiel Hommes (Italia, Fall-Winter 2013-2014). Effortless manhood.

9. Kim Cardashian by Karl Lagerfeld and art-directed by Riccardo Tiscifor CR fashion book, Issue 3. Effortless seductive.

10. Jamie Bochert, Kate Moss, Kristen McMenamy & Charlotte Gainsbourg for Zoo Magazine, Fall 2013. Effortless alternative.

[mykindofunforgettable]

My kind of song: The Vaccines "I always knew". Oh it hit me, yes this will be in my summer list. Teenage vs adult, knowing vs not-knowing.

[mykindofunforgettable]

There is no time for cut-and-dried monotony. There is time for work. And time for love. That leaves no other time! (Coco Chanel)

My kind of quote: i don't like being bored. Oh my dear Coco I feel you so much right now! Creativity vs monotony, love vs nothing.

[mykindofunforgettable]

My kind of book: here is a little something to wait for, the book of Craig McDean. On sale from September. So this could be a post summer gift or a pre winter stimulant. Photographer vs models, models vs women, talent vs beauty

Amber, Guinevere, and Kate Photographed by Craig McDean: 1993-2005

[mykindofunforgettable]

My kind of cover (my kind of man): three issues before the one with Kate Moss, Esquire did this cover. This is more than style, more than substance. Common vs heroes, Bowie vs noone. Please tell me what does it take to be a man like David Bowie?