ΝέαΟμιλία

1989-1984-2008-1917-0000-1337-0000

[nea-omilia]

Περίπου τρίτο Lockdown

Έφαγα το γλυκό κυδώνι και με ρώτησαν ύστερα αν ο Π. είναι καλά. Ξέρω 'γω, να έλεγα για τον φίλο που τον έστειλαν μέσα όταν τον χώρισε η κοπέλα του. Να έλεγα πως ο Π. το τράβηξε αυτό και πως χθες μέσα στην θολούρα με ρώταγε αν πιστεύω ότι θα τον στείλουν μέσα. Να έλεγα πως εγώ ακροβατώ ανάμεσα στην τρέλα και στην τρέλα των φίλων μου.

“Καλύτερα είναι”, είπα και ύστερα πήγα την κουβέντα αλλού. Στο μέλλον. Μα το συζητούσαμε και αυτό χθες. Σκατά. Κάτι μουρμούρισα για την κατάσταση με το lockdown, λες και φταίει αυτό που γαμηθήκαμε. Λες και είναι η μοναδική δυσκολία ή το μοναδικό στραβό.

Τουλάχιστον ανακουφίστηκαν. Ήταν καλό το γλυκό, τόσο που με κίνησε ως το σπίτι.  

Εκεί άκουσα τον γέρο μου να κλαίει, πριν πάει δουλειά. Είχα χρόνια να τον ακούσω. Τσακώθηκε με τον μικρό και έφυγε για την δουλειά. Ωραία.

Χθες μου είπαν δυο άλλοι φίλοι πως τους κατέβασαν επίπεδο ή ώρες ή κάτι τέλος πάντων στην δουλειά. Προχθές έκλαιγα, επειδή απογοητεύω τους δικούς μου και δεν έχω να τους πάω κανά φράγκο, να τους κάνω το τραπέζι, να φάμε όπως δυο χρόνια πριν.

Τις προάλλες τα λέγαμε κάπου Φιλοπάππου. Λέει ο ένας φίλος πως ένιωθε που αφήσαμε τα πολιτικά. Ντραπήκαμε όλοι, που δεν απαντήσαμε ούτε στον εαυτό μας.

Ο Π. μου είπε πέρνα για καφέ το πρωί. Νόμιζα από το πατρικό του. Πριν στο τηλέφωνο η μάνα μου,  γκρίνιαζε για το webex. Ωραία, εγώ σκεφτόμουν τον άλλο φίλο, ντύνεται χακί και ο Κούλης δεν μας αφήνει να τον πάρουμε μια αγκαλιά. Ελπίζω να είναι καλά.

Εν τέλει δεν ήταν στο πατρικό. Ο γέρος του μου άνοιξε και η μάνα του με κέρασε γλυκό κυδώνι. Δεν ήξερα ότι ήταν τόσο ωραίο. Ο γέρος μου έκανε και το εμβόλιο, αστειεύτηκα μήπως του έβαλαν τσιπάκι, γιατί τα λέγαμε τις προάλλες όσο κάπνιζα στο μπαλκόνι.

Τα λέμε ωραία, που λέει ένα φίλος, τώρα κάνει 8ωρα videochat να στήσει ένα πρόγραμμα και εγώ χάνομαι στο τι διάολο είναι τα οικονομικά.

Μάλλον θα βγούμε και φέτος. Οι αποδόσεις τα λένε ωραία. Μου είπε “γιατί δεν μου μιλάς;¨. Τι να σου πω ρε όμορφη; Το γλυκό ήταν ωραίο. Δεν θέλω να τη στεναχωρήσω, που κάποιες μέρες δεν θέλω να ξυπνήσω.

[nea-omilia]

Τα Ταξιδιάρικα: Από την Μπολόνια, στην Πάρμα, στην Μόντενα.

Τις προάλλες έχασα το γατί μου. Το χάιδεψα μια τελευταία φορά. Του είπα ότι το αγαπώ και κλαψούρισε. Το ακούμπησα στο στήθος μου, εκεί που είναι η καρδιά μου. Άπλωσε τις πατουσίτσες του και γράπωσε το στήθος μου. Ηρέμησε. Ελπίζω να έφυγε και να ένιωσε ότι το αγάπησα, σαν παιδί μου. Το έβαλα πίσω στον σκούφο που του άρεσε να κουριάζεται και να γκρινιάζει. “Συγνώμη, δεν ήμουν καλός πατέρας...”. Του είχαν δώσει δυο μέρες, γιατί το άφησε η μάνα γάτα μετά την γέννα. Στην αγκαλιά μου έμεινε άλλες τρεις.

Η γιαγιά μου το έθαψε. Είναι από χωριό και ξέρει. Την συνάντησα μετά. “Να σου πω που είναι;” - “Όχι ρε γιαγιά, δεν θέλω”. Μου έψησε καφέ. Της παρηγοριάς, τον λένε. Καπνίζαμε Καρέλλια Φίλτρο και μιλούσαμε για το μεταπτυχιακό. Δεν καταλάβαινε και πολλά. Μου έλεγε για την μάνα μου που σπούδασε και να σπουδάσω και εγώ και να με καμαρώνει. Και να μην στεναχωριέμαι για το γατί, γιατί θα γίνω καλός πατέρας κάποτε. Μα ήθελα να φύγω. Αξίζει να φύγει κάποιος για ένα γατί; Εδώ, δεν φύγαμε για έρωτες. Δεν φύγαμε για ευκαιρίες. Δεν φύγαμε.

Για ένα γατί, ρε γαμώτο; Τραγουδούσα ασυνείδητα Αρλέτα. Τα έκανα σαλάτα πάλι. Δεν φύγαμε για άλλα, για ένα γατί ρε γαμώτο;

Από την Αθήνα στην Μπολόνια. Να χαζεύω τα κεραμιδί χρώματα, ψηλά από την εκκλησία του Σαν Λούκα. Άξιζε η κομμένη μου ανάσα μέχρι την κορυφή; Θα άρεσε εδώ στο γατί. Δεν ήταν κεραμιδόγατο, αλλά θα του άρεσε να φεύγει από το μπαλκόνι και να ανεβαίνει στις στέγες, κάθε βράδυ που ερήμωνε η πόλη. Να τεντώνει την ουρά του στις στοές. Να μαλώνει με άλλα γατιά κοντά στο κρυφό ποτάμι, την ώρα που θα έβγαινα την βόλτα μου, στο πάρκο πάνω από τον σταθμό των λεωφορείων. Εκεί που ανεβαίνεις τις σκάλες με τα πολλά φανάρια και στην συνέχεια, εντελώς απόκρυφα συναντάς την λιμνούλα με τα βατράχια και τα αγάλματα με τους δράκους και τα λιοντάρια. Παραδίπλα από το παζάρι, δυο στενά πάνω από τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο. Πόσο θα άρεσαν στο γατί τα σκουπίδια από το παζάρι, που θα προσέλκυαν ποντίκια. Πόσο θα του άρεσε και εκείνη η κρυφή αγορά που οδηγούσε στον δρόμο που οι φοιτητές και οι φοιτήτριες μεθούσαν κάθε βράδυ. Να προσπαθεί να τρυπώσει στα κλειστά μαγαζιά, να αρπάξει το κατιτίς. Πόσο θα μου άρεσε να γυρνάω μεθυσμένος από κρασί και να κουρνιάζεται στο στήθος μου, καθώς πέφτω για ύπνο, έτοιμο να με ξυπνήσει πρωί πρωί, να το ταΐσω. Είναι και ζόρι  να βρεις petshop εκεί. Νομίζω έχει ένα σε μια γειτονιά πάνω- τι πάνω ρε αφηγητή, αλλά έτσι κατατοπίζεται σε μια πόλη, με πυξίδα το στραβό του κεφάλι- από τους δυο πύργους. Πίσω από το άγαλμα του Ποσειδώνα. Που άμα κάνεις δεξιά και αριστερά και πάλι δεξιά θα βγείς στο άγαλμα του Γαριβάλδη, σε έναν πολύ ακριβό δρόμο. Από κει, πηγαίνεις στον σιδηροδρομικό σταθμό. Η Μπολόνια δεν προσφέρεται να ξεχάσω το γατί.

Μπήκα στον σταθμό. Από την είσοδο με το μνημείο απέναντι στον φασισμό, που σκότωσε τα μολυβένια χρόνια, στα τυφλά πολλά άτομα και έκανε έναν αναρχικό να “βουτήξει” στο κενό. Πλάι υποκριτικά μερικοί καραμπινιέριδες. Αν ήμουν γάτος θα έβγαζα νύχια...

Είναι εύκολο να γίνεις λαθρεπιβάτης. Δεν ελέγχουν και πολύ. Από την Μπολόνια στην Πάρμα, χαζεύοντας αγροικίες πέρα από τον αυτοκινητόδρομο. Το γατί θα μπορούσε να παίζει ανάμεσα στα χωράφια...

Η πόλη γεμάτη. Με χρώματα, με κόσμο, με μεσαιωνικά στενά. Κάθε σπίτι και άλλο χρώμα. Ζωηρά χρώματα. Και μουσική παντού. Όπερα. Θα άρεσε στο γατί μου, να βγαίνει από το σπίτι καθώς περνάω στην άλλη όχθη από το ποτάμι, να πάρω κάτι από το βιβλιοπωλείο. Θα του άρεσε, γιατί του άρεσε να τραγουδάω. Βέβαια, τενόρος δεν είμαι. Ίσως για αυτό γκρίνιαζε. Βέβαια, δεν του άρεσε η πολυκοσμία. Είχε και ένα φεστιβάλ πολιτιστικό. Κάτι για πολιτιστική πρωτεύουσα της Ιταλίας, φέτος. Άνθρωποι πάνω σε ξυλοπόδαρα, μπαλόνια, τραγούδια, γιορτή. Ένα υπέροχο Σάββατο, να διασκεδάσει κάποιος. Μια κοπέλα μου χαμογέλασε και σε σπαστά ιταλικά την χαιρέτησα. Μου έπιασε κουβέντα, καθώς ξεκινούσε ο δήμαρχος μια ομιλία. Είχε μοβ μαλλί και μου θύμισε ότι κάποτε δεν έφυγα, γιατί κοιτούσα τα τρένα να φεύγουν. Τα τρένα, που έβαφε μια ψυχογεωγράφος, πολύ ελκυστική γιατί δημιουργούσε πόλεις μέσα σε πόλεις. Και μου έλεγε την τελευταία  φορά που συναντηθήκαμε τα κατατόπια, για να μπαίνεις στους σταθμούς, να βάφεις τα τρένα πριν φύγουν. Μου άφησε κρυφό ένα για την επόμενη φορά και δεν ήρθε ποτέ. Οπότε καθόμουν και κοιτούσα τα τρένα στο Θησείο. Όπως τώρα κοίταζα τα μαλλιά της κοπέλας, καθώς με κορόιδευε για τα ιταλικά μου. Γιατί δεν έφυγα τότε, που στεναχωριόμουν; Για ένα γατί αξίζει να φύγει κανείς;

Το γατί! Δεν του αρέσει ο πολύς κόσμος! Πρέπει να το ηρεμήσω!

Έφυγα ξαφνικά, περνώντας ανάμεσα από το πλήθος. Το γατί!

Βρέθηκα πλάι στο ποτάμι, να βλέπω τα φώτα απέναντι και να σκέφτομαι το γατί. Η Πάρμα δεν είναι για να ξεχάσω το γατί, εν τέλει.

Από την Πάρμα στην Μόντενα δεν είναι πολύ. Μα καλά ποιος πάει στην Μόντενα; Όποιος θελει να ξεχάσει. Ήταν Κυριακή. Άδειοι οι δρόμοι, με τον Παβαρότι να μου χαμογελά μονάχα. Όλος ο κόσμος ήταν στα κεντρικά καφέ, σε ένα τεράστιο λιθόστρωτο δρόμο. Η μεγάλη πλατεία άδεια. Η περίεργη εκκλησία των προτεσταντών άδεια. Το παράταιρο μουσείο της Ferrari, σε κίτρινο χρώμα, με ιδιαίτερα μοντέρνα αρχιτεκτονική άδειο. Μερικές μέρες μετά, αυτό θα δυστυχώς θα γινόταν ο κανόνας. Μια παλιά καπνοβιομηχανία έστεκε κάπου σε κεραμιδί χρώμα, με ένα τεράστιο φουγάρο. Δεν θα άρεσε στο γατί εδώ. Έλειπαν βασικά στοιχεία μιας καλής γατίσιας ζωής. Μπορεί και της ζωής που θα ήθελα. Και δεν ήθελα να είμαι άδειος...

Σκέφτηκα ότι τόσο καιρό περιφέρομαι άδειος, γιατί έχασα ένα γατί. Τρεις μέρες, ένιωθα άδειος. Τρεις μέρες παραπάνω, έδωσα σε εκείνο το γατί. Και έφυγε γεμάτο ζωή, παίζοντας με τις πατουσίτσες και γκρινιάζοντας, γιατί τα μωρά γκρινιάζουν, που ο κόσμος είναι τόσο ξένος στα μάτια τους- που είναι. Σκέφτηκα τις επιπλέον ανάσες που πήρε. Αξίζει να φύγει κάποιος για να ένα γατί; Δεν ξέρω.

Ξέρω το εξής όμως. Οι εντελώς άδειες πόλεις, από αυτά που ορίζουμε σαν ζωή, δεν είναι για γατιά, ούτε για ανθρώπους, ούτε και για την ζωή την ίδια. Που κολλάει το γατί με τις πόλεις; Δεν ξέρω. Ίσως ήταν η αφορμή, να καταλάβω ότι ήμουν τόσο άδειος, που ήθελα, να βρω ένα νόημα. Στο να φύγω, στο να αγαπήσω ένα γατί, σε κάτι.

Η Μόντενα -όπως την είδα- ήταν το ιδανικό μέρος. Έθαψα το γατί μέσα μου, για να μην το ξεχάσω.  Να μην ξεχάσω το νόημα. Εκείνο το νόημα, που κάπως ανεπαίσθητα υπαγορεύει, την ζωή.

Από την Μόντενα στην Μπολόνια, πάλι. Βγήκα από την άλλη μεριά του σιδηροδρομικού σταθμού. Κοντοστάθηκα σε μια γέφυρα που έβλεπε τις αποβάθρες και το μηχανοστάσιο. Κοιτούσα τις ράγες, τα τρένα, τους σηματοδότες, τα πιθανά περάσματα. Ο ήλιος χανόταν πίσω από τις αερογέφυρες, καθώς οι επιβάτες πήγαιναν πέρα-δώθε. Ένιωσα άδειος. Δεν φύγαμε για άλλα...

Από μακριά ακούστηκε ένα νιαούρισμα. Η νύχτα έπεσε στην Μπολόνια.

[nea-omilia]

Τα Ταξιδιάρικα: Από το λιμάνι της Νάξου, στο λιμάνι της Νάξου.

Το ξέχασαν πίσω και ο Νίκος ανέλαβε να το παραδώσει, καθώς το πλοίο μας θα έκανε μια στάση στην Νάξο για μισή ώρα. Ήταν λοιπόν η ευκαιρία μου, να δω την Α ξανά.

Εμφανώς ταλαιπωρημένοι ανεβήκαμε στο πλοίο, που κουνούσε σαν διάολος. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που μαζικά μας έπιασε ναυτία. Για κάποιον λόγο όμως, περιμέναμε πως και πως να αράξουμε στην Νάξο.

Μερικές ώρες τρικυμίας μετά, φτάσαμε. Κατέβηκα με τον Νίκο στο χώρο εκφόρτωσης του πλοίου με ένα στρώμα αγκαλιά και λίγα λεπτά στην διάθεσή μας. Κανονικά ο Νίκος θα το έδινε στην Κ και θα ανέβαινε, μα πόνταρα ότι η Κ δεν θα ήταν μόνη της.

Η τεράστια πόρτα άνοιξε και ξεχυθήκαμε στο λιμάνι. Η Α ήταν εκεί, έτοιμη να με μαλώσει ξανά. Όρμισα πάνω της με μια αγκαλιά. Την φίλησα στο μάγουλο και σταμάτησαν όλα. Οι χαιρετούρες με την υπόλοιπη παρέα. Το στρώμα. Οι τουρίστες. Οι λιμενόμπατσοι. Τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά. Ένα πράγμα άκουσα μονάχα:

“Έλα και εσύ την επόμενη βδομάδα.”.

“Θα προσπαθήσω.” 

Με κοίταξε τόσο γλυκά...

Ανεβήκαμε ξανά στο πλοίο και κοιτάζαμε την Πορτάρα. Το μυαλό μου είχε σταματήσει, τόσο που δεν μπορούσε να με πάρει ο ύπνος. Ίσως έφταιγε και ο αέρας.  

Τα ξημερώματα φτάσαμε Πειραιά. Το καταλάβαμε από την μπόχα. Μείναμε μερικές στιγμές στο λιμάνι, για να ξεφορτωθούμε πίνοντας την τελευταία ψημένη που μας είχε μείνει. Δεν σκέφτηκα καν και ρώτησα τον Τεό αν μπορεί να μου δανείσει λεφτά για εισιτήρια. Αδερφός.

Μια βδομάδα μετά ξανά πίσω στο καράβι. Προορισμός η Νάξος. Λίγο στοιχειωμένος μέσα μου , γιατί την τελευταία φορά εκεί με είχε πιάσει κωλικός.

Το ταξίδι φάνταζε ατελείωτο. Ήθελα τόσο πολύ να δω την παρέα μου, την Α και την παρέα της. Κάπου εδώ, ξεκινάει ο χρόνος να χάνεται. Θυμάμαι τα πάντα και ταυτόχρονα δεν θυμάμαι τίποτα, γιατί οι μέρες που έζησα ήταν πραγματικά γεμάτες.  

Ξεκίνησαν όλα στην χώρα σε ένα λαβύρινθο από στενάκια, συνέχισαν σε μια έρημη εκκλησία κάπου στον Άγιο Προκόπη και δεν τελειώσαν. Τις μόνες στιγμές που παρατήρησα τον κόσμο γύρω μου ήταν καθώς ήμουν πάνω στην μηχανή του Νίκου και προσευχόμουν να μην πέσουμε κάτω από τον αέρα και τις λακκούβες και κατά την διάρκεια που περιμέναμε την Α και την Κ, κάτω από ένα αρμυρίκι ξαπλωμένοι ο ένας πάνω στον άλλον.

Χαμένοι με την Α στα στενά της Νάξου να καθόμαστε σε ξένες αυλές και ξένα τραπεζάκια και να σχεδιάζουμε την ζωή μας -ίσα που γνωριζόμασταν-. Χαμένοι στην ατελείωτη αμμουδιά, άλλοτε να περπατάμε και άλλοτε να κοιμόμαστε κάτω από το φεγγάρι, με μια βρεγμένη πετσέτα για σκέπασμα. Χαμένοι σε ένα χωριό μέχρι το πρωί, τότε που το κρύο δεν παλεύεται, σε μια στάση λεωφορείου, να παραμιλώ στον ύπνο μου, προσπαθώντας να ανακαλέσω μια κουβέντα που κάναμε, καθώς αγρότες μαζεύονταν να πάνε για δουλειά. Χαμένοι σε ένας κόσμο, που δεν μας χώραγε. Ατελείωτες ώρες, δίχως ύπνο. Πότε με τα πόδια, πότε σε ένα παλιό Starlet. Πότε μόνοι μας, πότε να κοροϊδεύουμε τον Νίκο και την Α, καθώς αγναντεύαμε τα κύματα. Ατελείωτες ώρες. Ζήσαμε τόσο όσο μια ζωή. Πως να βρω τα λόγια να περιγράψω όλη μου την ζωή.

Όλη μας η ζωή η θέα από το παραθυράκι εκείνης της στάσης του ΚΤΕΛ. Άπειρα φιλιά. Και συζητήσεις για τα πάντα, παρέα με έναν καφέ κάθε φορά που ξημέρωνε. Τα πάντα συνωμότησαν για να φτάσουμε σε αυτό το εγκαταλελειμμένο εστιατόριο, μέσα στο κρύο και τον αέρα. Να προσπεράσουμε σάπια ξύλα και σπασμένα μπουκάλια, ψάχνοντας τρόπο να φτάσουμε στην ταράτσα.

Σε λίγο από το λιμάνι θα έφευγε το πλοίο της. Ξανά. Πως μπορώ να περιγράψω μια ζωή ολόκληρη; Το καλοκαίρι έφευγε μαζί της. Πως γίνεται να χαθήκαμε στον χρόνο; Πως να αποχαιρετήσω την ζωή μου όλη;

Ανέβηκα στην μηχανή του Νίκου καθώς φτάσαμε στην Νάξο. Τότε, καθώς έφευγε η Α, ευχόμουν να πέσουμε κάτω από την μηχανή, να μην χρειαστεί να φύγω από 'δω. Να μην κάνω καλά την αϋπνία μου. Να ζήσω ξανά μια ζωή σε λίγες ώρες. Είναι τέχνη αυτό, όπως και να χωράς να κοιμηθείς στο πίσω μέρος του Starlet. Μα τα καταφέραμε...

Η Α μου έδωσε ένα ατελείωτο φιλί καθώς έφευγε. Θα μέναμε πάλι λίγο παραπάνω. Ήταν γραφτό και ας είχε αλλάξει το εισιτήριο της.  Εκεί τελείωσε η πρώτη μέρα της Νάξου, που ήταν τρεις ή τέσσερις ή πέντε.  Δεν ήθελα.

Ήμουν στεναχωρημένος και άφαγος. Ευτυχώς που οι φίλοι μου σκέφτηκαν να μου κρατήσουν λίγο κοντοσούβλι νομίζω. Δεν με ένοιαζε τι έτρωγα.

Στριμωχτήκαμε σε ένα λεωφορείο για το λιμάνι. Έπαιζε ένα τραγούδι: “Βάλτο τέρμα”. Για κάποιον λόγο ταυτίστηκα.  

Γυρνώντας στην Αθήνα σφύριζα αυτό το τραγούδι. Ήπιαμε και ένα τσιγάρο στο κατάστρωμα. Σκεφτόμουν πως ένα στρώμα, μου χάρισε την καλύτερη ιστορία της ζωής μου.

Τελείωσε το καλοκαίρι ανάμεσα στις βοές των αυτοκινήτων και των νταλικών στο λιμάνι της Νάξου. Αυτή την φορά δεν υπήρχε κανένα βλέμμα. Καμία παρότρυνση να βρεθώ κάπου.  

Έπρεπε να ξαναβρώ την Α.

[nea-omilia]

Τα Ταξιδιάρικα: Το τέλος της Αμοργού.

Δεν το 'χω με τα plot twists, βέβαια. Η ζωή κυλάει, καθώς την βιώνουμε και την αντιλαμβανόμαστε, πιο αρμονικά. Εκ των υστέρων, βρίσκουμε τα σημεία καμπής της.

Ένα από αυτά ήταν λίγες ώρες πριν ανέβουμε στο χωριό που ξεκινάει από “Θ” τελικά, όπου η Α κάθισε δίπλα μου σε κάτι λάστιχα στον προθάλαμο του κάμπνιγκ, ρωτώντας με αν αξίζει το ναυάγιο. Ήταν μια πανέμορφη λατίνα, με τα μαλλιά πιασμένα σε ένα πετρόλ κοτσιδάκι, που με στιγμάτισε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά νομίζω ήταν χαρακτηριστικό της. Από αυτά τα ανεπαίσθητα πράγματα που βλέπεις σε έναν άνθρωπο, και σου γεννάνε χαρά. Περισσότερο χαρά μου γέννησε, πάντως το γεγονός, ότι δεν είχε θυμώσει εντελώς μαζί μου.

Κάναμε κόντρες οι δύο παρέες μέχρι τα “Θ”. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που οδήγησα με σαγιονάρες. Μην το δοκιμάσετε. Επίσης μη περπατάτε κοντά σε κόσμο με σαγιονάρες, γιατί εύκολα χαλάνε, και ύστερα γίνεσαι λίγο ρεζίλι φτιάχνοντάς τες.

Η Α μου ζήτησε ένα από τα λουλούδια που κουβαλούσα συνέχεια τις μέρες αυτές. Το έχασε σε πέντε λεπτά. Σαν να μην έφτανε όλο αυτό, όταν της ζήτησα να πάμε μέχρι το αμάξι να φέρουμε τις ζακέτες όλων, έφερε την Ι και την Ιλ μαζί. Υπέροχα! Τουλάχιστον μετά ψάχνοντας μέρος να αράξουμε με την κιθάρα και να ακούσουμε τον Τεό, να μας ταξιδεύει, γνωρίσαμε τον μεθυσμένο του χωριού. Έκανα μια τρομερή συζήτηση μαζί του και νομίζω με κάλεσε την επόμενη να τα πιούμε. Ήταν ένα κάλεσμα με μισές λέξεις ή προτάσεις που λίγο νόημα έβγαζαν, μα τουλάχιστον κατάλαβα αυτό. Ίσως κατά φαντασίαν.

Φύγαμε από τα “Θ” και ανηφορίσαμε στην εκκλησία της Αιγιάλης, ακριβώς απέναντι. Είχαμε βρει ένα σημείο εκεί που θα μπορούσαμε να αράξουμε όλοι, δίχως τον κίνδυνο να μας έρθει κάποιο μπουκάλι στο κεφάλι από την φασαρία.

Ήταν από τις λίγες φορές που δεν μιλούσα ακατάπαυστα γιατί άκουγα τα πάντα για την ζωή της Α. Ήθελα να τα μάθω όλα. Στο φόντο ο Τεό αυτοσχεδίαζε ένα τραγούδι που περιέγραφε την στάση του καθενός σε αυτό το ταξίδι. Κρίμα που είχα απορροφηθεί στην ιστορία της Α και δεν το θυμάμαι. Βασικά δεν ξέρω αν ήταν κρίμα. Μου άρεσε πολύ να μου τα λέει όλα η Α.

Κάθε καινούργια παρέα που γνωρίζεται, οφείλει να παίξει αναπτήρα. Στην συνέχεια, λοιπόν, κάναμε αυτό. Προς μεγάλη μου απογοήτευση, ήμουν ο ανυπόφορος της μεγάλης αυτής παρέας. Γελάσαμε, βέβαια σε κάθε τροπή που έπαιρνε ο αναπτήρας, αλλά δεν μπορούσα να χωνέψω το “ανυπόφορος”. Η νύχτα μύριζε γιασεμί και πολλά είδη αλκοόλ ανακατεμένα και είχε την αίσθηση απαλού αγγίγματος. Η Α δίπλα μου, βάλθηκε να μετράει τις ελιές στο σώμα μου, καταλήγοντας σε ακραίους αριθμούς και πλάι στον έρωτα που γεννιόταν, τον προβληματισμό να κανονίσω δερματολόγο στην Αθήνα.

“Έλα να δεις την θέα”, μου είπε κάποια στιγμή, από τις πρώτες της νέας μέρας που ξημέρωνε. Είχα ξαναδεί την θεά, μα όφειλα να κάνω τον ανήξερο και αυτό με αντάμειψε με ένα όμορφο φιλί. Όντας βλάκας όλη μου την ζωή, επιβεβαίωσα την βλακεία μου, με ένα “είμαι περίεργα”. Κάπου εκεί ο χρόνος έπαψε να υφίσταται. Μουσικές Τεό, ύστερα καφές κάτω στο λιμάνι, για να βρεθούμε ξανά όλοι στην παραλία, άλλοτε κάνοντας πηγαδάκια, άλλοτε λαγοκοιμημούμενοι, άλλοτε μικρές βουτιές, μέχρι τα κορίτσια να πάνε να ετοιμαστούν γιατί θα αναχωρούσαν από το νησί το απόγευμα, το μόνο σημείο χρόνου σε αυτή την ιστορία.

Η Α στην παραλία με χάιδευε και τη χάιδευα και εγώ. Κάθε λίγο και λιγάκι μου υπενθύμιζε ότι είμαι βλάκας και με μάλωνε. Δεν είχε άλλα φιλιά, προφανώς, μόνο αόριστες υποσχέσεις. Τσακίστηκα στα δύο που έπρεπε να την αποχωριστώ. Γενικά όλοι μας στεναχωρηθήκαμε λίγο, γιατί είχαμε περάσει πολύ όμορφα μαζί. Είχαμε δέσει σαν μία παρέα.

Σαν γκολ στις καθυστερήσεις, είπαν όλοι να βρεθούν στην Νάξο μια βδομάδα μετά, εκτός από εμένα, που είχα ξεμείνει χωρίς λεφτά. Τσακίστηκα ξανά. Και μετά από λίγο πάλι ξανά, καθώς έβλεπα το καράβι τους να φεύγει και την Α μαζί με αυτό.

Ήθελα να ζήσω έναν καλοκαιρινό έρωτα και τον έζησα σαν μια μικρογραφία. Δεν ξέρω πως, αλλά η μιάμιση μέρα διήρκεσε ένα ολόκληρο καλοκαίρι.

Γυρίσαμε πίσω στις δυο μας σκηνές και κοιμηθήκαμε χαρούμενοι, μα άδειοι, πρώτη φορά νωρίς. Θα φεύγαμε όλοι πέρα του Κώστα την επόμενη, που θα έμεινε μια μέρα ακόμα. Ήταν πολύ όμορφες μέρες.

Φάγαμε στα Κατάπολα ένα παγωτό, πριν φύγουμε κοροϊδεύοντας ο ένας τον άλλον, σκεπτόμενοι ότι αυτό θέλουμε για τα καλοκαίρια μας. Εγώ σκεφτόμουν την Α, το καλοκαίρι που τελείωσε για έμενα -και ας ήταν 7 ή 8 ή 9 Αυγούστου- και το ότι είμαι τυχερός για την ικανότητα της παρέας, που έχω, να σκαρφίζεται ατάκες.

Μα ίσως η τύχη μου να μην ήταν μόνο αυτή. Ένα φουσκωτό στρώμα για ύπνο, ίσως έσωζε το καλοκαίρι, από το πουθενά...

[nea-omilia]

Τα ταξιδιάρικα: Από τα Κύθηρα μέχρι την προτελευταία μέρα της Αμοργού.

(Τα Ταξιδιάρικα είναι αφιερωμένα σε όλους/όλες που ονειρεύονται φανταστικά ταξίδια, μέσα από τα κελιά τους -από τα σπίτια μέχρι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης-. και συνωμοτούν στην εφεύρεση της τηλεμεταφοράς, που μακάρι να καταργήσει τα ίδια τα Ταξιδιάρικα.-*σημείωση μερικούς μήνες μετά εκ των υστέρων και με αφορμή την απαίσια αστυνομική καραντίνα.)

Όταν είδα το αμάξι που θα οδηγούσα τις επόμενες μέρες, αγχώθηκα. Πως να φανταζόμουν το εαυτό μου μέσα σε ένα πράσινο Nissan Almera δεκαπενταετίας, προβληματικό, που δεν έπρεπε να τρακάρω σε ένα νησί όπου κάθε παραλία ήταν δέκα λεπτά κατηφόρα σε γκρεμό; Χωματόδρομος, μάλιστα. Υπέροχα! Θα μοιάζω με ασφαλίτη σε καλοκαιρινή εξόρμηση, έτοιμο να πατάξει τα μεγαλύτερα εγκλήματα που θα λάβουν χώρα στα Κύθηρα.

Βέβαια, το μεγαλύτερο έγκλημα ήταν ο ήλιος που χτύπαγε το αριστερό μου μπούτι, καθώς άφηνα τον συμπλέχτη, για να με πηγαίνει όπως-όπως. Έγκαυμα πρώτου, μπορεί και δευτέρου βαθμού, που με ταλαιπώρησε για τον επόμενο μήνα. Μεγάλη συμφορά! Και άμα συνέχιζε έτσι, καλύτερα να έμενα στην καυτή κόλαση της Αθήνας.

Εννοείται συνέχισε έτσι! Την δεύτερη μέρα η Μαρικά- έτσι ονομάσαμε το Almera- έβγαλε πρόβλημα στα φρένα. Θα ήταν ο φίλος μου ο Θόδωρας που είχε την συνήθεια ως συνοδηγός να ακουμπάει το χειρόφρενο καθώς οδηγούσα. Ήταν που ήταν προβληματικό και ανέβαινε μόνο του, αψηφώντας τον νόμο της βαρύτητας, παραέγινε το κακό, ήμουν και εγώ άπειρος, ήταν και η μυρωδιά υγρού φρένων που πότιζε τις μύτες μας και όλα πήγαν στραβά εκείνο το βράδυ. Τόσο που δεν ήθελα τις υπόλοιπες μέρες να δω αμάξι και αντ'αυτού να μείνουμε στο χωριό, να πίνουμε καμιά μπύρα στο μπαλκόνι και να παίζουμε με το Μέλι και τον Μπονό.

Τίποτα δεν έγινε, γιατί η υποψία για διαρροή υγρού φρένων -πράγμα επικίνδυνο και δη στα Κύθηρα- ήταν μη αληθινή και έφταιγε ο φίλος μου και η συνήθειά του. Δεν θα μπορούσα όμως να του κρατήσω κακία, γιατί είναι ένας απολαυστικότατος άνθρωπος και γιατί θα με μυούσε στο νησί του. Κυρίως το πρώτο.

Τις επόμενες μέρες, αρκέστηκα να στο οδηγώ, να συζητάω με την παρέα για τα κουτσομπολιά του νησιού, για πολιτικά, για τις ζωές μας όταν τελειώνει το καλοκαίρι. Περπατήσαμε αρκετά χιλιόμετρα για να βουτήξουμε στην Πράσινη Λίμνη -γδάραμε τα πόδια μας στους ασπαλάθους και τα βράχια μέχρι εκεί-, βουτήξαμε στους καταρράκτες, παγώσαμε, και πάνω από όλα έμαθα να βγάζω φωτογραφίες υποβρύχιες – με τρομερές καλλιτεχνικές αποτυχίες-.

Το καλύτερο, βέβαια ήταν η μύηση στο ωραία φαγητό από τον Θόδωρα και την Ελένη. Καπνιστή μελιτζανοσαλάτα στον Τοξότη. Υπέροχο μέλι από θυμάρι. Για αυτή την γεύση άξιζε άραγε να ξυπνάει ο Χρηστάρας κάθε πρωί; Μάλλον όχι. Γιατί ήθελα να απολαμβάνει μαζί μας. Κρίμα, γαμώ την εργασία.

Έμαθα πως οι ωραίοι άνθρωποι, δεν λένε πολλά, παρά μόνο “είσαι παλικάρι”, με πολύ αγάπη. Και ότι τα λόγια τους είναι πιο ενδιαφέροντα από κάθε αστροφυσικό που έχει τρία χωράφια εκεί. Προφανώς, κατάλαβα ότι καλύτερος συνοδηγός είναι η Ελένη και όχι ο Θόδωρας, μέσα σε όλα αυτά, γιατί η Μαρικά έτσι τσούλαγε.

Αυτά τα Κύθηρα τα είχαν όλα ρε γαμώτο. Ακόμα και το μέρος πλάι στο Κάστρο, που είχε την τέλεια θέα του νυχτερινού ουρανού. Τόσα χρόνια παρατήρησης δεν πήγαν χαμένα. Εκείνο το βράδυ τα συλλάβισα όλα...

Στο χωριό την Κυριακή, είχε και παζάρι όπου έμαθα πως στην Χύτρα υπάρχουν κάτι λουλούδια που πεθαίνουν και τότε ανθίζουν. Μοναδικά στον κόσμο. Κάπως συγκινήθηκα. Μα συγκινήθηκα περισσότερο όταν η κυρία Άννα, μας άφησε δυο βαζάκια μέλι, πριν φύγουμε.

Τα Κύθηρα έχουν το χρώμα, την μυρωδιά, την γεύση μελιού, καθώς η Μέλι και ο Μπονό παίζουν στο βάθος, και η παρέα αυτή αράζει σε κάτι σκαλάκια, πλάι σε μια έκθεση ζωγραφικής στην Χώρα και συζητά ζωηρά.

Πάντα ζωηρά συζητούσαμε, εξάλλου.

Όσο για την Μαρικά, μπορεί να την αγαπήσαμε, αλλά του χρόνου ένα 4X4 θα ήταν πιο επιθυμητό.

Την επόμενη, ξεκινούσαμε από Πειραιά. Είχαμε μαζευτεί στην Καλλιθέα και ο ύπνος δεν μας έπαιρνε γιατί ανυπομονούσαμε να μπούμε στο καράβι. Μου είχε φανεί σαν ένας αιώνας η διαδρομή από τον ηλεκτρικό ως το τραπέζι που αφήσαμε τα πράγματα και ξεκινήσαμε τα διαβάσματα. Μοιραστήκαμε όλοι ένα μικρό βιβλίο, που δεν το συζητήσαμε ποτέ, αφού και ο τελευταίος το τελείωσε.

Εφτά ώρες σύνολο. Λίγο πριν τις έξι ώρες κλεισμένες, αναφώνησα: “Ρε μαλάκα Κώστα, ας κατέβουμε Κουφονήσια”, επηρεασμένος από έναν ιταλό που μας περιέγραφε πως η Αμοργός είναι ένα βουνό και τα Κουφονήσια ένας παράδεισος. Ευτυχώς, με άντεξε για άλλη μια φορά στην ζωή του και επέμεινε να κατέβουμε Αμοργό. Τι και αν η “κυκλαδίτικη πυξίδα”, ο Νίκος, είχε κονέ για τζάμπα διαμονή στο Πάνω. Θα γλιτώναμε κάποια από τα ελάχιστα λεφτά μας, αλλά δεν πειράζει εκ των υστέρων. Τα δουλέψαμε τόσο καιρό, για να τα κάψουμε, πριν μεγαλώσουμε και γίνουμε βαρετοί.

Οι μέρες ήταν μεθυσμένες. Και περνούσαν τα βράδια, έτσι που χανόμασταν στις μέρες. Έμελλε, να καθορίσει τα πάντα η αίσθηση αυτή.

Η Αμοργός είχε γεύση ψημένης ρακής, από τα την κατσαρόλα μιας γιαγιάς στον Λαγκαδά -αν λέγεται έτσι το χωριό, με τις προφορές και τους τονισμούς περιοχών δεν το έχω, βλέπετε-. Κατέβαινε όμορφα, πλάι στην κιθάρα του Τεό, τα αστεία του Χρήστου και την λατρεμένη γκρίνια του Πάρη- -με όλα τα δίκια του κόσμου στο μέρος του-. Κατέβαινε όμορφα καθώς γυρίζαμε τα χωριά και αράζαμε στις ταράτσες και τις εκκλησίες, καθώς παίζαμε με γάτες, καθώς αναρωτιόμασταν γιατί δεν παίζει ωραία φάση στο Κίου.  Και το ξεχνούσαμε, χαμένοι σε ακρογιάλια, να γεμίζουν τα σορτς μας άμμο, ακούγοντας ρεμπέτικα στην παραλία.

Που και που, καθόντουσαν μαζί μας παρέες. Δεν τις γνωρίσαμε και δεν είχε τόση σημασία, διότι μας ένοιαζε μόνο ο ήχος εκείνης της κιθάρας που ποτιζόταν με υγρασία το βράδυ.

Το πρωί γυρνούσαμε από παραλία σε παραλία. Χαζέψαμε την θάλασσα σε μια καβάτζα γυμνιστών, συνοδεία ενός φλάουτου, τρέξαμε ως το ναυάγιο ήταν γεμάτο σκουπίδια και μέσα στο αμάξι πάλι γελάσαμε με την καρδιά μας. Είναι τρομερά αστείο να είσαι σε ένα αμάξι που διασχίζει τρεις φορές συνεχόμενα τον κυκλικό κόμβο.

Ένα μεσημέρι που μαγειρεύαμε -όντας εξαιρετικοί μάγειρες-, γνωρίσαμε την καρδιά ενός γερμανού, που μας χαιρετούσε κάθε πρωί, την καρδιά του Τζος. Πλάι του καθίσαμε και ακούσαμε δυο κιθάρες να σμίγουν, και να μιλάνε σε γλώσσες άγνωστες, μα συνάμα τόσο κατανοητές. Είχα καιρό να είμαι τόσο ήρεμος. Χαζός ο Πάρης. Θα ηρεμούσε αν έμενε.

Ο πραγματικός ήχος της Αμοργού όμως, βρισκόταν μέσα μου. Ήταν το σφύριγμά μου. Άλλοτε άυπνο, άλλοτε να βγαίνει από μοβ χείλη -ποσό κρύα ήταν η Αγία Άννα με τα κρυστάλλινα νερά, άλλοτε αντηχούσε σε θαλάσσιες σπηλιές, άλλοτε το πρωί καθώς πατούσα ανάμεσα σε σκηνές. Πάντα όμως ήταν χαρούμενο.  Ακόμα και όταν ξυλοκοπούμασταν με τα καλάμια, γιατί θέλαμε να γίνουμε πειρατές -ναι, στην ενήλικη ζωή μας-.

Η Αμοργός είχε το χρώμα του μοβ αναπτήρα που καβάτζωσα από κάποια φίλη εκεί, παντρεμένο με το χρώμα που έχει το σύνδρομο “στέρησης ήλιου” που μάθαμε από έναν προγραμματιστή εκεί. Κάτι τέτοιο. Είναι ωραίο να ανακαλύπτεις χρώματα σε κουβέντες που δεν βγάζουν νόημα, με ανθρώπους που γνωρίζεις. Οι μισοί βέβαια δεν έχουν ενδιαφέρον εν τέλει, γιατί ταξίδεψαν ως την Αμοργό για να ακούσουν ρεμπέτικα από τα σαπιομάγαζα του Θησείου.

Ένα βράδυ στην Χώρα, πάνω σε μια ταράτσα καθίσαμε και τα είπαμε με μια παρέα, που μας άλλαξε εντελώς την ροή της ιστορίας. Απρόσμενο. Ήταν όλες πριγκίπισσες, με όλη την έννοια της λέξης. Περιέργειες γνωριμίες, αλλά είχε πλάκα. Πάντα μας άρεσε να μπερδεύουμε τις παρέες.

Εκείνο το βράδυ ανεβήκαμε στο κάστρο, για να καταλήξουμε στις ξαπλώστρες ενός beach bar ως το χάραμα, να τσακωνόμαστε για μουσική. Τσακωθήκαμε, μέχρι που η Α, πήγε για ύπνο. Πριν είχε πάει η Ι. Μεταξύ μας, δεν ήταν τσακωμός, αλλά μια σπαστική κουβέντα για χιπ-χοπ. Εν τέλει, βρεθήκαμε σε έναν φούρνο μισό χιλιόμετρο μακριά, που χρειάστηκε να πάρουμε το αμάξι της Κ -να γιατί πριγκίπισσες, σαν δείγμα περιγραφής-. Γελάσαμε όλοι καθώς πειράζαμε την ΙΛ, επειδή ήταν η πιο “πριγκίπισσα” από όλες. Σε λίγο τελείωσε αυτό το βράδυ- ή πρωί-. Βρέθηκα ανάμεσα στον Νίκο και τον Κώστα. Σε δυο ώρες θα ξυπνούσε ο Νίκος, γιατί έτσι είχε συνηθίσει από τον στρατό. Ευτυχώς για τον ύπνο μας, απολύθηκε! Σκέφτηκα ότι η Α παίζει να με μισούσε -άρα και η Κ, η ΙΛ, η Ι-, γιατί η ψημένη, με έκανε να λέω βλακείες, περισσότερες από όσες λέω. Πάντα συμβαίνει αυτό με ανθρώπους που γνωρίζω πρώτη φορά, για να ξορκίζω την ντροπή μου. Έκλεισα τα μάτια, μετά από αρκετό νευρικό γέλιο. Δεν θυμάμαι γιατί.  

Λέγαμε να πάμε στο χωριό από “ Β”- τα ονόματα που σας έλεγα- προτελευταία μέρα. Αυτή η βόλτα, θα ήταν η τελευταία της Αμοργού και ειδικά για εμένα η τελευταία του καλοκαιριού. Όλα άλλαξαν όμως...

[nea-omilia]

Covid 1917- Για την ανοσία της αγέλης μας.

«Ο εαυτός μας είναι ο ασφαλέστερος σεξουαλικός μας σύντροφος.

Ο αυνανισμός δεν θα συμβάλλει στην διασπορά του ιού,

ειδικά αν πλύνουμε τα χέρια μας (και τα σεξουαλικά βοηθήματα και παιχνίδια) με σαπούνι και νερό για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα πριν και μετά το σεξ».

Είμαστε ήδη φορείς του ιού, δυνητικοί ή πραγματικοί.

Για το Κράτος μικρή σημασία έχει.

Ήδη νοσούμε, πενθούμε, έχουμε μυαλγίες. Ο πυρετός μας είναι ψυχότροπος. Το κάψιμο στο στήθος μας προκαλεί δύσπνοια, όσο και τα πολεμικά ανακοινωθέντα του Τσιόδρα, που δεν διαφέρουν πολύ από τους ψαλμούς του. Όπλα στην επιστήμη της διακυβέρνησης των φτωχών.

Δεν είμαστε η φυλή των τυφλοπόντικων.

Εργαζόμαστε ήδη πάνω στην ανοσία της αγέλης μας.

Είμαστε δισεκατομμύρια.  

Μια αγέλη που την αιχμαλώτισαν, την κακοποίησαν, την εκμεταλλεύτηκαν.  

Μια αγέλη ερωτική, λούμπεν-προλεταριακή, πολυεθνική.

Για να πετύχουμε την ανοσία της αγέλης μας.

Θα μάθουμε να αγκαλιαζόμαστε, να φιλιόμαστε, να κάνουμε σεξ από την αρχή.

Θα εξομολογηθούμε τις αδυναμίες μας ανακαλύπτοντας νέες πτυχές της ανθρώπινης επαφής.

Θα φοράμε μάσκες και θα παίρνουμε προφυλάξεις απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο, θα επινοήσουμε νέους τρόπους να λουφάρουμε στην εργασία, θα ξεχυθούμε σε μαζικές ερωτικές νύχτες.

Από την πολλή μας αγάπη, θα μισήσουμε όσο τίποτα αυτά που μας φυλακίζουν.

Κλειστήκαμε μέσα στα σπίτια μας για να μπαλώσουμε την αποτυχία του υπάρχοντος συστήματος παραγωγής και αναπαραγωγής της ζωής, να μας κρατήσει στην υγεία μας.

Πήραμε μια βαθιά ανάσα και αυτοοργανωθήκαμε, για να μην θρηνήσουμε άλλους άδικα νεκρούς και νεκρές.

Επιλέξαμε να μείνουμε μέσα. Χάσαμε την άμεση επαφή με τους ανθρώπους που αγαπάμε, νοσταλγήσαμε τα αγγίγματα μας, χάσαμε το εισόδημά μας για να πληρωθεί η στέγη πάνω από το κεφάλι μας, περιορίσαμε τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μας σε τέσσερις τοίχους-κελιά.

Βλέπαμε άλλους ανθρώπους στο δρόμο να αγκαλιάζονται και σκεφτήκαμε, ορίστε, οι εγκληματίες.

Έχουμε λαλήσει. Βγαίνουμε στα μπαλκόνια. Στριφογυρνάμε μέσα στο σπίτι, καίμε τον χρόνο μας.

Το κοινωνικό κλίμα μας πνίγει.

Σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Έτσι ήταν και πριν. Απλά, είχαμε κάποιες εξόδους. Τώρα κρίθηκαν υπερβολικές. Εκτός από την εργασία, το φαί, τα σκατά και τα λεφτά, μια βόλτα, τον ύπνο, όλα σχεδόν θεωρούνται άσκοπες μετακινήσεις. Άσκοπες από τη σκοπιά της κερδοφορίας.

Και περιμέναμε...

Περιμέναμε να δούμε τι θα γίνει. Θα βγει κάποιο εμβόλιο; Θα γίνουν επενδύσεις στην δημόσια υγεία; Θα εξομαλυνθεί η διάσημη πλέον καμπύλη της επιδημίας; Η αστυνομία της υγείας, κάθε βράδυ μας μιλάει μέσα από το φάσμα ενημέρωσης που μας είναι διαθέσιμο. Περιμέναμε με υπομονή να δούμε αν την επόμενη μέρα θα σταματήσουν οι δουλειές μας, αν θα ανεγερθεί έστω μια κλινική ΜΕΘ παραπάνω, αν...

Αντί για αυτό, μαθαίναμε ότι τα γάντια και η μάσκες για το προσωπικό υγείας δεν έφταναν, μαθαίναμε για νεκρούς ως στιγμές των στατιστικών δεδομένων, μαθαίναμε ότι χειροκρότησαν οι πλούσιοι τους γιατρούς, μαθαίναμε τα νέα trends της συνομωσιολογίας, μαθαίναμε ότι τα αφεντικά έδιωχναν κόσμο από την δουλειά -αν δεν τους εξανάγκαζαν να μείνουν με κίνδυνο της ζωής τους-... Φτάσαμε στο σημείο να ακούμε διαφημίσεις για διαγνωστικά τεστ σε “τιμές ευκαιρίας”

Σιχαθήκαμε.

Όλοι εμείς που έχουμε συγγενείς, φίλους και γνωστούς, με προβλήματα υγείας, εργαζόμενους και εργαζόμενες -στα νοσοκομεία, τα γραφεία, τα σουπερμάρκετ-, μετανάστες και μετανάστριες -στις υγειονομικές βόμβες των στρατοπέδων συγκέντρωσης-, αστέγους,  φαντάρους, φυλακισμένους, Ρομά, τοξικοεξαρτημένους, φίλους με ψυχολογικά προβλήματα που βρίσκονται ένα στάδιο πριν την κατάρρευση... Τόσους ανθρώπους που δεν θέλουμε να χάσουμε.

Κάθε βράδυ οι ανακοινώσεις του Κράτους επιβάλλουν περισσότερους μπάτσους, περισσότερη απομόνωση, περισσότερο τυφλό έλεγχο, περισσότερο θάνατο. Η κρατική επιδημιολογία είναι η επιστήμη των μπάτσων και όχι του ιατρικού προσωπικού. Η ενδεδειγμένη επιστημονική αντιμετώπιση ενός βιολογικού ιού για την κυρίαρχη εξουσία αρχίζει σε μια επιλεκτική ανάγνωση των ιατρικών δεδομένων και καταλήγει στο όπλο του μπάτσου, που ζητάει χαρτιά για την βόλτα μας.

Τα πρόσωπα της κυρίαρχης Εξουσίας κάθε βράδυ, μας ζητάνε να παραμείνουμε ψύχραιμοι, να είμαστε ενωμένοι απέναντι στην «αόρατη ασύμμετρη απειλή», να δεχθούμε τις διοικητικές «εξετάσεις» από τους μπάτσους. Μας ζητάνε να θεραπευτούμε μόνοι μας, γιατί η ευθύνη πέφτει στους ώμους μας. Εμείς που αρρωστήσαμε από την ίδια την κοινωνική μόλυνση που μας καταδίκασαν. Και αν πεθάνουμε στο σπίτι μας, μόνοι και μόνες μας, θα ανακοινώσουν, το έκανε ήδη ο Τσιόδρας, πως έπρεπε να έχουμε καλύτερη τηλεφωνική επικοινωνία με τον γιατρό.

Είναι ολοφάνερο πλέον.

Το Κράτος δεν μπορεί να σταματήσει την μετάλλαξη του ιού.

Και μέσα στην αστυνομική καραντίνα, μέσα στην θεσμοποιημένη πλήξη ή κατάθλιψή μας, η “αόρατη ασύμμετρη απειλή”, βρήκε τον τρόπο της να μεταλλαχθεί και είναι έτοιμη πλέον να μολύνει τον κόσμο.

Μια παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης έχει κηρυχθεί, ενώ μια νέα οικονομική κρίση, που έχει ήδη ανυπολόγιστο κόστος, θα προκαλέσει μια διπλή έκρηξη: αυτοματοποίηση των ιδιωτικών μέσων εκβιασμού και εκμετάλλευσης, περιθωριοποίηση και φτώχεια της συντριπτικής πλειοψηφίας μας.

Ήδη το περιβάλλον της εργασίας αναδιαρθρώθηκε -σχεδόν απότομα- , προκειμένου να σώσει, το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσε: την υπαγωγή μας στο κεφάλαιο.

Παράλογες μαζικές απολύσεις, επικίνδυνες υπερωρίες, ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας -ναι, ακόμα και μέσω πανδημίας-,   υποσχέσεις για κρατικά ψίχουλα, κατάργηση βασικών επιδομάτων, κάμερες επιτήρησης στα σπίτια μας, έγγραφα μετακίνησης, απαγόρευση απεργιών. Και πάνω από όλα αυτά, ένα νέο μοντέλο κατανάλωσης: ηλεκτρονικές αγορές κάθε είδους, πλαστικό χρήμα, just-in-time υποδείγματα logistics -έτοιμα να παραδώσουν από μια καινούργια τηλεόραση μέχρι ένα ποτήρι καφέ- και νέες μορφές marketing, που δέσμευσαν από τις πρώτες στιγμές της έκτακτης ανάγκης τεράστιες ποσότητες δεδομένων  στον ψηφιακό χώρο. Όλα έτοιμα να εκμεταλλευτούν την κρίση που ανατέλλει.  

Μα, μέσα στην καινούργια αθλιότητα αναδείχθηκαν και οι νέες αρνήσεις. Σε όλο τον κόσμο ξεπήδησαν πραγματικά αυθόρμητες απεργίες -από τα εργοστάσια της βαριάς βιομηχανίας, μέχρι και τα νοσοκομεία της Ιταλίας- κάθε μορφής. Η συνισταμένη τους αφορούσε σαν αίτημα, την παύση της εργασίας. Την επιστροφή στους ανθρώπους. Την επιστροφή πίσω στις κοινότητες που υπάρχουν πέρα από την εργασία.

Αν η ζωή ξεκινούσε μόλις τελείωνε η εργασία, τώρα η ίδια η ζωή συνωμοτεί ανοιχτά απέναντι στην εργασία.  Τώρα η ζωή επιδιώκει να πάρει τον χαμένο χρόνο πίσω.

Και είναι τόσο καθολική η νέα συνθήκη αυτή, που δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει έναν παγκόσμιο εμφύλιο.

“We'll feed each other, re-destribute wealth, strike. […] Communion moves beyond walls”, λέει η Britney Spears και ορίζει τους Φίλους μας.

“Πρέπει να πεθάνουν οι μη-παραγωγικοί για να μην χαθεί η οικονομία”, λένε κυνικά οι enterpreneurs και τα διευθυντικά στελέχη και μας ορίζουν ως  Εχθρό.

Η καθολική αντιμετώπισή μας από το Κράτος ως φορέων του ιού, επιβάλλει να αναγνωρίσουμε αυτή μας τη θέση ως παθογόνων και μολυσμένων εσωτερικών εχθρών, αλλά και να εισάγουμε μια παρέκκλιση: είμαστε μία από τις δυνατές μεταλλάξεις του ιού.

Και για αυτό η καραντίνα μας, δεν πρόκειται να λήξει σύντομα.

Κάθε μέρα κατακτούμε την επίγνωση του αρρώστου, την επίγνωση του μελλοθάνατου, την επίγνωση αυτών που θέλουν πάση θυσία ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ.

Μονόδρομος για μας είναι η εξέγερση, αλλά και η αυτο-οργάνωση, για να μην βυθιστούμε από την πολλή μας ένταση μέσα σε μια μαύρη τρύπα.

Όσο εξελίσσεται το κράτος και το κεφάλαιο, θα εξελισσόμαστε και εμείς.

Εργαζόμαστε πάνω στην ανοσία της αγέλης μας και τη συλλογική ευφυΐα του σμήνους.

Και όσο περνάνε οι ώρες, τόσο περισσότερο ετοιμαζόμαστε, να δημιουργήσουμε την δικιά μας κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Την δικιά μας πανδημία.

Αχαρτογράφητη ως  προς την γενετική της αλληλουχία.

Και τότε θα επέλθει η μόνη αποτελεσματική καραντίνα.

Εκείνη που σας κλείσει στα σπίτια σας.

Αν φυσικά δεν τα δώσουμε στα αδέρφια και στις αδερφές μας,  που στερήθηκαν την στέγαση.  

Έχετε δισεκατομμύρια, και είμαστε για σας ένα τίποτα.

Είμαστε δισεκατομμύρια, και είστε για μας ένα τίποτα.

(Από: https://athens.indymedia.org/post/1604026/ ) 

[nea-omilia]

Η μόνη χαρά πλέον

είναι η έξοδος για το σουπερμάρκετ

και ας χορηγούνται

ενέσεις-έλεγχοι

από τους μπάτσους

σε όλους τους

αρρώστους της καραντίνας

που βγήκαν να πάρουν

την δόση ήλιου

που τους αντιστοιχεί

βάσει του μοντέλου

κατανάλωσης

των φαρμακευτικών

λαχταρούσα ένα παγωτό τέτοιες μέρες

να θυμηθώ τις άλλες μέρες

που μου έκλεψαν

με το γνωστό πρόσχημα

“δεν είναι ασφαλές

για την δημόσια υγεία”  

με έπιασε η λιγούρα γαμώτο

για ένα παγωτό

να πάω πίσω

σε κάθε προσπάθεια

να συναντηθώ

να γνωρίσω

να μιλήσω

να αγγίξω

έναν άνθρωπο

τότε την εποχή

που η αναζήτηση σκιών

δεν θυμίζει ανθρωποκυνηγητό

και οι σκιές συνήθως δεν είναι φιγούρες

που κινούνται απειλητικά

μπροστά από μπλε φάρους

και φώτα που παίζουν

αλλά

καλαμιές

που σε προκαλούν να ξαπλώσεις

μέσα στην ζέστη

και να αγγίξεις

χωρίς σταματημό

να ψάξεις την δροσιά

σε κάποιο σώμα

που περιφέρεται ξυπόλητο

και γυμνό

και πάλλεται με την ακρίβεια ενός εκκρεμούς

σχηματίζοντας

χαοτικές

επαναλαμβανόμενες κινήσεις

γύρω από ένα κέντρο

το μοναδικό κέντρο στο σύμπαν

όχι το υπογεγραμμένο κωλόχαρτο

του αστυνομικού κράτους

στην κωλότσεπη

γεμάτο σπασμένες

μουτζούρες

και ψέματα

γιατί ήταν ψέμα το σουπερμάρκετ

εγώ μια αφορμή

έψαχνα

να δω λίγο

κάτι

πέρα από τα κατά φαντασίαν

ταξίδια που κάνω

μαζί σου

ίσως κάπου

στην Ιταλία

ή την Ισπανία

-γιατί μόνο εκεί ταξιδεύουν οι άνθρωποι Α.Ν. ;-

ή ίσως κάπου που τα πάντα είναι πιο ξένα

στην Ονδούρα

στο Λεσότο

στον Άγιο Βικέντιο και τις Γρεναδίνες

αυτό ήθελα

να ξεφύγω

να βρω μια ζεστή σκιά

να χαζεύω τα πόδια σου

να φάω το παγωτό μου

να ακούω το αιώνιο εκκρεμές

που ανεπαίσθητα

σε κεντράρει  

να ξεχάσω

το γαμημένο κράτος

την γαμημένη αστυνομία

την γαμημένη στατιστική του θανάτου

το μίσος μου για μια βαθιά μολυσμένη κοινωνία

την παράνοια μου που ξέχασα να μιλώ  

έστω παροδικά

έστω

να θυμηθώ τα ωραία

τα νοήματα

που άλλοτε συνδέθηκαν

άλλοτε όχι

τις ροές των επιθυμιών  

που διαπέρασαν τον κόσμο

τις εκρηκτικές συναντήσεις

σε κάθε περίσταση

που ίσως κάτι άφησαν

να δώσουν τις εύφλεκτες ουσίες

στις επόμενες

τα αγγίγματα

που μας άφησαν εγκαύματα

κάθε θεραπεία της κοινωνίας της πανούκλας

να σαν αυτά τα ξυπόλητα πόδια

που ψάχνουν τις καλαμιές

να θυμηθώ γιατί μισώ

δεν πήρα το παγωτό

και τώρα απλά μισώ

[nea-omilia]

Σχεδόν πάνε δέκα χρόνια με αμέτρητα τασάκια που άδειασαν αμέτρητες σελίδες που μπήκαν στο αρχείο ακόμα περισσότερες σκέψεις που γυρνούσαν μαζί μου με το νυχτερινό

άλλες φορές τύφλα άλλες όχι πάντα με την συνοδεία μουσικής που έφτυσα από το στόμα μου με μορφή σφυρίγματος έτσι θυμάμαι

ίσα που θυμάμαι τις τελευταίες ώρες που σφύριζα και μεθούσα δίχως αλκοόλ ένα μεσημέρι σε ένα νησί καθώς έκανα μουτζούρες σε ένα βιβλίο λεγόταν “η τέλεια πόλη” και φαντασιωνόμουν να φιλάω την υδρόγειο στα πλευρά μιας νεράιδας μα ο μύθος της δεν κράτησε και πολύ -εξάλλου κάθε μύθος στο τέλος παύει όπως έπαψα να πιστεύω στον μύθο μιας μαρίνας για να εξερευνήσω την Καρθαγένη που δημιούργησα στο παιδικό μου μυαλό δέκα καλοκαίρια πίσω- γιατί κάθε μουσειακό έκθεμα πρέπει να διατηρείται ασφαλές

στην τέλεια πόλη σφύριζα ανάμεσα σε κεραμιδί στενά που τώρα λογικά στέκουν δίχως την παραμικρή υποψία κόσμου κρίμα την λάτρεψα τόσο που έμαθα να συλλαβίζω σαν παιδί πάλι ιταλικά κρίμα έκλεισε για ασφάλεια

πάνε δέκα χρόνια κυνηγητά υποψίες για δέσιμο “τυχαίοι έλεγχοι” πλάι στην Αττική Οδό παιξίματα με τα φώτα στο Μέγαρο καμιά κλωτσιά και μίσος δέκα γαμημένα χρόνια αίσθημα ασφάλειας

δέκα χρόνια να κόβεται το σφύριγμα και αντ' αυτού να κουνιέται πέρα δώθε ο κορμός και φυσικά ένας οξύς πόνος στους ώμους να βγει το paper να βγουν τα χαρτιά να βγει ο μήνας τρεις μήνες το μισώ τόσο που έμαθα καλά να συλλαβίζω το όνομά μου κρίμα φάγαμε και άλλη καταδίκη δέκα χρόνια αίσθημα ασφάλειας

να πω για τα ωραία να τα πω αλλά τα ξέχασα γιατί μια μέρα ξύπνησα και είχα να βγω μέρες τουλάχιστον πήγε μέτρια το πρόγραμμα που έγραφα να πω λοιπόν για τα ωραία αυτά που ξεχάστηκαν κοιτώντας το λιμάνι της Νάξου από το εγκαταλελειμμένο καθώς καταργούσαν κάθε εποχή για να επιστρέψουμε σε κάτι στο δικό μας μοναδικά μη μοναδικό κάτι

δέκα χρόνια μετράμε τον χρόνο σε χρόνια από την Μπολόνια ένα τρένο κάνει χρόνια μέχρι να φτάσει στην Πάρμα και από 'κει πόσα χρόνια μακριά είναι το σπίτι μου για την ακρίβεια σε πόσα χρόνια θα ξυπνήσω αφού με πάρει ο ύπνος απόψε

σχεδόν δέκα χρόνια που σφύριξα δυο τρεις φορές σχεδόν ένα πακέτο καρέλια φίλτρο που τα έκανα σε κάθε διαδρομή   καθώς ξέμενα πίσω σχεδόν άπειρες επιθυμίες που έγιναν πλήξη για να ανακαλύψω και άλλους τρόπους να βαριέμαι κρίμα

ήττες τρεις τέσσερις αποτυχίες μια ντουζίνα ερωτικές απογοητεύσεις κάπου είκοσι χαρτάκια γεμάτα σημειώσεις κάθε βδομάδα κάπου πέντε αγαπημένα άτομα που με θυμήθηκαν δυο φορές τον χρόνο ψιλά και χάλκινα για πενήντα φωτοτυπίες και -δεν θυμάμαι πόσες- επαναλήψεις συμπλήρωσης προσωπικών στοιχείων πως να πω για τα ωραία πως σφύριξα περίπου δυο φορές και ο αέρας ανάμεσα στα δόντια θάφτηκε κοντά ένα εκατομμύριο φορές γιατί πάγωσα από ασφάλεια θυμάμαι

δέκα γαμημένα χρόνια αίσθημα ασφάλειας δέκα γαμημένα χρόνια καραντίνα μη τύχει και μεταδοθεί το σφύριγμα

δεν θυμάμαι την τελευταία φορά λοιπόν που σφύριξα -μόνο βρώμικα τασάκια ακατανόητα γράμματα και μαλακίες- πάνε σχεδόν δέκα χρόνια έκλεισαν και το νυχτερινό έκλεισαν και τον δρόμο έμαθα για λόγους ασφαλείας

[nea-omilia]

Τα ταξιδιάρικα: Ρώμη

Θα ήθελα να με λένε “τάδε ο Ιταλός”, λες και βγήκα από μια ιστορία μαφιόζων στην Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '30, μα στα μάτια του κόσμου φαινόμουν ένας ταξιδιώτης που θα έχανε την πτήση του, όσο σκαρφιζόταν την ιδανική ιστορία της ζωής του. Μεταξύ μας δεν έκανα και κάτι τρομερό απλά έψαχνα μέσα στο λεωφορείο το καπάκι της φωτογραφικής μηχανής, που μέσα στην αδεξιότητά μου έπεσε κάτω από κάτι καθίσματα...

...”τάδε ο Ιταλός”, που ξέμεινε από λεφτά στην Ρώμη και έχασε ένα καπάκι της φωτογραφικής μηχανής πηγαίνοντας στο Τσιαμπίνο. Ήταν δύσκολο να περιγράψει στον οδηγό, που δεν μιλούσε καθόλου αγγλικά, τι έψαχνε. Πέρασαν δυο ώρες, το αεροπλάνο έφυγε, ο “τάδε ο Ιταλός” έμεινε. Και αποφάσισε να φτάσει μέχρι την Ρώμη με τα πόδια γιατί όταν μένει κάποιος με λίγα λεφτά και το δίλημμα είναι ταξί ή τσιγάρα, τα τσιγάρα πάντα κερδίζουν. Επίσης ο ποδαρόδρομος μετά την δουλειά ήταν συνήθεια πλέον. Εξάλλου τα περίπου 30 χιλιόμετρα -ή κάτι τέτοιο- πλάι στον αυτοκινητόδρομο είναι μια εισαγωγή του τι σε περιμένει. Όμορφα σπίτια στο χρώμα της γης, περίεργες διαφημίσεις για ασφάλειες ζωής και λυσσασμένοι οδηγοί. Βγάζει νόημα.

Άλλη χάρη έχει πάντως όταν περπατάς τα μέρη, γιατί παρατηρείς άσχετες λεπτομέρειες που ή θα σε κάνουν να νιώσεις ανασφάλεια ή οικειότητα. Το προάστιο πάντως έκανε τον “Ιταλό” να νιώθει περίεργα γιατί πριν μπεις στην πόλη, υπάρχουν φράχτες με πεθαμένα αυτοκίνητα ή πεθαμένα είδη εξοπλισμών και αυτό τον στοιχειώνει, γιατί τα βράδια ακούγονται μόνο οι συναγερμοί και τα σίδερα που τρίζουν με έναν μαγικό τρόπο. Και η μαγεία είναι και κακή, όπως μας μαθαίνουν τα κόμιξ.

Η διαδρομή διήρκεσε περίπου πέντε τσιγάρα που λέγονταν “999”, και σταμάτησε για λίγο όταν βρέθηκε ένα γνώριμο μαγαζί κινητής τηλεφωνίας σε μπλε χρώμα κάτω από κάτι όμορφες πολυκατοικίες στον κεντρικό δρόμο, που αυτό πραγματικά σήμαινε ότι απέναντι είχε κάτι σαν εμπορικό κέντρο με πολλά bar να αγοράσει κάποιο πανίνι -ο “Ιταλός” λατρεύει τα πανίνι-, που δεν σήμαινε κάτι γιατί τα λεφτά ήταν ελάχιστα έως μηδενικά, αλλά σήμαινε πως μπορούσε να ξαποστάσει στα παγκάκια εκεί έξω και γιατί και να μην έπιανε καμιά κουβέντα στα χαζοαγγλικά , μπας και η ήττα που έφαγε από την χαμένη πτήση ξεχνιόταν.

Ήταν όμως δώδεκα το βράδυ και δεν υπάρχει ψυχή στον δρόμο. Τα ζεστά φώτα από τα ολόκληρα τετράγωνα πολυκατοικιών- με τον μικρό κήπο στην μέση- αρχίζουν να σβήνουν, όπως έσβηνε ο “Ιταλός” από τον κούραση. Δύσκολο να κοιμηθείς σε παγκάκι. Δεν το έκανε. Συνέχισε... Στο δίλημμα ύπνος έξω ή περπάτημα, πάντα επιλέγουμε το περπάτημα, γιατί όσο κοιμόμαστε χάνουμε τις πόλεις και τις κινήσεις που διαγράφουν ταυτόχρονα από τις ζωές μας. Η ατμόσφαιρα, ο καιρός, ο ουρανός πάνω από τις πόλεις, ίσως τυχαία, ίσως όχι, είναι λίγο πολύ εμείς. Αν στηριζόταν κάποιος σε αυτό για την Ρώμη, θα έλεγε ότι το κλίμα της είναι ελεγχόμενο από ένα μεγάλο κλιματιστικό σύστημα επειδή οφείλουν να διατηρηθούν όλα σε μια ιδανική θερμοκρασία. Για αυτό λένε ότι η Ρώμη είναι η περιπλάνηση σε ένα μουσείο, γιατί πρέπει να συντηρήσει μια ιστορία που κάποτε υπήρξε. Όσο δεν χαλάει ο θερμοστάτης της, η Ρώμη είναι η πόλη που δεν έχει μέλλον...

Και έτσι όπως χτυπούσε ο πόνος στην καμάρα του πέλματος, ούτε ο “Ιταλός” δεν είχε μέλλον. Ονειρευόταν το πρωινό και κυρίως τον εσπρέσσο, αν και δεν ήταν λάτρης του καφέ. Ήταν φθηνός και άφηνε μια γεύση στον ουρανίσκο που δεν ξεπλενόταν ούτε με 2 τσιγάρα απανωτά, ότι έπρεπε δηλαδή για να σκεφτεί τι κάνει από 'δω και πέρα.

Αργούσε το πρωινό, βέβαια. Είχε περπάτημα στους άδειους δρόμος πρώτα, που αν το καλοσκεφτείς ήταν μια ανάσα από τους τουρίστες που γυρνόφερναν όλη μέρα και χαλούσαν την περιήγηση στην πόλη, που γέμιζε μαγαζιά με αναμνηστικά μπρελόκ του Πάπα που έκλεινε το μάτι ή το Κολοσσαίο σε ανοιχτήρι με μια ιταλική σημαία και υπερεκτιμημένα μαγαζιά φαγητού που έφτιαχναν μακαρονάδες που ο ίδιος θα μπορούσε να πετύχει πολύ καλύτερα. Αν και αυτό που του έκανε εντύπωση ήταν τα bar που πωλούσαν ταυτόχρονα πανίνι, μακαρονάδες, καφέ, αλκοόλ αναμνηστικά, τσιγάρα και προϊόντα υγιηνής ταυτόχρονα. Ίσως ιδανικά μέρη για να  χαλάσεις κάπως αξιοπρεπώς τα τελευταία φράγκα, που έβγαλες με το να σε πονάει η μέση από την ορθοστασία.

Ο πόνος γλύκαινε καθώς διάσχιζε τις πορτές-τείχη που σε έβαζαν μέσα στην πόλη. Πρώτα στις πιο “υποβαθμισμένες” πολυεθνικές γειτονιές, που εδώ που τα λέμε το μόνο που σε τρόμαζε ήταν οι καραμπινιέρηδες και όχι οι άνθρωποι ή τα αντιφασιστικά γκραφίτι ή οι λατινοκαθολικές εκκλησίες ή τα μαγαζιά με ταμπέλες σε διαφορετικές ανατολίτικες γλώσσες. Ίσα ίσα είχαν περισσότερο ενδιαφέρον από το Κολοσσαίο...

Ο “Ιταλός” περπατούσε περνώντας έξω από μια εκκλησία που συνόρευε με ένα σταθμό του τραμ και ένα κτήριο του στρατού, απέναντι από μια πολυκατοικία που έβγαινε ένας μετανάστης με το ποδήλατό του. Οι καθολικές εκκλησίες του άρεσαν. Ήταν επιβλητικές, τόσο που σου δημιουργούσαν την αίσθηση πως ο θεός σε πλάκωνε στις σφαλιάρες για να πιστέψεις. Επίσης είχαν ανήκουστη κίνηση ειδικά την Κυριακή των Βαΐων, που κάθε ντόπιος κρατούσε ένα ματσάκι από βάγιο στα χέρια του και περπατούσε ευχάριστα σε μια Ρώμη που τέμνονταν οριζόντια και μπαλάτζαρε σε δυο ουρανούς.

Ο μετανάστης του χαμογέλασε και του είπε στα ιταλικά κάτι ανάλογο του τι κάνεις τέτοια ώρα έξω, γνωρίζοντας ότι ο “Ιταλός” δεν είναι από την περιοχή. Η κουβέντα σε σπαστά αγγλικά δεν έβγαζε νόημα, μα οι κινήσεις των σωμάτων βοήθησαν στην συνεννόηση. Τον χτύπησε φιλικά στον ώμο, πήρε το ποδήλατο και συνέχισε. Πήγαινε δουλειά, μάλλον σε κάτι σαν ξενοδοχείο των δυο αστεριών στην άλλη άκρη της πόλης. Δηλαδή είχε μια ώρα δρόμο να μέχρι να περάσει τον Τίβερη και να βρεθεί στις άλλες συνοικίες. Ήταν καλή πάσα να κινηθεί προς τα κει, ο “Ιταλός”.

Ήταν ακόμα καλύτερη πάσα να δει όσα δεν απόλαυσε λόγω του τουρισμού. Και η αλήθεια είναι πως η Φοντάνα ντι Τρέβι είναι καλύτερη άδεια, γιατί μπορείς να θαυμάσεις κάθε λεπτομέρεια ή οι μεγάλες πλατείες. Αν έβγαζες τον στρατό από δίπλα θα ήταν καλύτερα. Ποτέ ένα ζευγάρι αυτόματων, κρατημένα με το δάχτυλο στην σκανδάλη, δεν σε κάνουν να νιώθεις ασφάλεια, πολλώ δε μάλλον όταν οι τύποι που τα κρατάνε απορούν γιατί είναι περασμένες 3 το βράδυ και διασχίζεις μια πλατεία, που πνίγεται το πρωί στον κόσμο.

Ο “Ιταλός” ένιωσε σαν να τον πυροβολούσαν. Κάπως έτσι ένιωθαν οι αυτόνομοι στα μολυβένια χρόνια. Βέβαια ήταν χειρότερο, γιατί δεν είχε ούτε τις αλυσίδες των συντρόφων, ούτε είχε “και τέτοια”. Μα πέρασε τρεις ή τέσσερις ή πέντε πλατείες έτσι, χαζεύοντας τους οβελίσκους που με ιερογλυφικά, έχοντας στο μυαλό του κάθε βιβλίο με αποκρυφιστικές ιστορίες. Θα μπορούσε κάλλιστα να γράψει μιαν ιστορία, ειδικά από στην στιγμή που θυμήθηκε κάτι περίεργα σύμβολα βαμμένα με άσπρη μπογιά και διακοσμημένα με ρούχα, που υμνούσαν τον θάνατο ή την ζωή, και αναφέρονταν σε έναν χίππικο αιρετικό θρησκευτικό πνεύμα, που εντοπίζονταν σε κάθε γωνιά της πόλης. Από μια κολόνα στο Τέρμινι μέχρι ένα δέντρο δίπλα στο “Στόμα της Αληθείας” ή όπου μπορεί να φανταστεί κάνεις. Θα μπορούσε ο “Ιταλός” να σας τα δείξει σε φωτογραφίες, μα ήταν χάλια φωτογράφος, τόσο που έχασε το καπάκι της φωτογραφικής του μηχανής και η ιστορία αυτή τον πονάει...

Ήταν σχεδόν 5 το βράδυ όταν έφτασε στην εβραϊκή συνοικία, η ομορφότερη της πόλης για αυτόν και με την καλύτερη πίτσα. Αυτό σήμαινε πως θα περνούσε απέναντι, ακολουθώντας την συμβουλή που δεν έδωσε ο μετανάστης με το ποδήλατο. Άδικο να τον λες μετανάστη, γιατί σε αντίθεση με την πόλη του, είχε την εντύπωση πως δεν υπήρχε η διάκριση εκεί. Ήταν όμορφα και πολυεθνικά και σίγουρα δεν υπήρχε η έκφραση “κοιτάζω με μισό μάτι”. Το ερώτημα είναι αν θα χάζευε το ηλιοβασίλεμα από τον Τίβερη.

Δεν το έκανε γιατί είχε περάσει στο Τραβεστέρε ή Τραστέβερε ή κάτι τέτοιο γιατί μπερδευόταν όταν το έλεγε. Ήταν το κομμάτι της Ρώμης που έκανε πιο λαϊκή την αρχέγονη-καθολική αρχιτεκτονική, που ήταν ένα φανταστικό έδαφος σύνδεσης του εθνικού που ξεπερνά τους αιώνες, την ιστορία, τις σχέσεις και τα ισοπεδώνει σε μια κρατική οντότητα, που δεν βλέπει το μέλλον, μόνο ένα συνεχόμενο παρόν. Αν μια γειτονιά είχε μέλλον ήταν εκείνη, γιατί τα μεσημέρια ο κόσμος  άραζε δίπλα από την ψαραγορά και κοιτούσε τους πιτσιρικάδες να παίζουν μπάλα.

Είδε μια εφημερίδα κάτω που έλεγε “la foto del secolo”, αναφερόμενη στην μαύρη τρύπα που φωτογράφησαν οι επιστήμονες. Η ζωή όμως επέστρεφε στους δρόμους, και ρουφούσε όλο το σκοτάδι. Όπως τα μάτια του είχαν γίνει δυο μικρές μαύρες τρύπες που ρουφούσαν τις εικόνες γύρω του. Τα πιτσιρίκια πήγαιναν σχολείο, οι κοστουμαρισμένοι κύριοι στις δουλείες του και μια πανέμορφη ταμίας του χαμογέλασε καθώς ήπιε μονορόυφι τον καφέ του. Της είπε “grazie”, αντάλλαξαν ένα χαμόγελο, βρέθηκε στο λιθόστρωτο στενό απέναντι από, μαντέψτε, μια εκκλησία.

Έστριψε στην επόμενη γωνία και είδε ένα βιβλιοπωλείο που πωλούσε μόνο τίτλους στα ιταλικά. Είχε μάθει να καταλαβαίνει τα βιβλία από τα εξώφυλλά τους. Μαύρο εξώφυλλο με έναν πινάκα και μια μπλε γραμμή. Αστυνομικά μυθιστορήματα του Καμιλίερι. Σκληρό εξώφυλλο άσπρο με τον τίτλο σε πορφυρό στην ράχη. Νεορεαλιστικά διηγήματα του Καλβίνο. Ένιωσε λίγο σαν Μαρκοβάλντο. Και σκέφτηκε πως ίσως η χαμένη πτήση θα έβγαινε σε καλό.

Μετά θυμήθηκε την πόρτα που έφαγε στην βιβλιοθήκη του Βατικανού που δεν ήταν καν η απαγορευμένη με τους παπύρους. Που πλησίασε μπας και ξεκλέψει μια ματιά μα ο φύλακας μάλλον τον έβρισε στα ιταλικά. Πόσο διαφορετικά ακούγεται η ίδια γλώσσα.

Πόσο διαφορετικά είναι δυο μέρη με βιβλία στην ίδια πόλη. Η Ρώμη είναι δυο πόλεις. Μία του Πάπα που γελά σε πήλινο διακοσμητικό κοντά σε ένα μπάτσο και έναν τουρίστα, μία του μετανάστη με το ποδήλατο. Μία που βυθίζεσαι σε κάτι που δεν καταλαβαίνεις με ενδιαφέρον, μία που όλα είναι στρατιωτική ζώνη οριακά. Και ο “Ιταλός” προτιμούσε εκείνη που ο οδοκαθαριστής κάπου κοντά στην Μποργκέσε ή κάτι τέτοιο, του έδειξε με χαρά πιο δρόμο να πάρει για να μην συναντήσει τόση μητροπολιτική αστυνομία, λίγο πριν συνεχίσει να μαζεύει τα χαρτιά από τα παγωτά στον δρόμο.

Και χάθηκε μετά ο “Ιταλός”, παρασυρμένος από ένα δρόμο που ανακάλυψε ένα γραμμένο σύνθημα που έλεγε “πάντοτε αντάρτες, ποτέ αστικοποιημένοι”, όπως το χαζομετάφρασε. Δεν πονούσε γιατί είχε πάει στον παράδεισο, γιατί ήταν η πρώτη γύρα στην ζωή του που δεν είχε νόημα, τόσο που δεν κάπνιζε μετά από λίγο. Επειδή είχαν τελειώσει τα τσιγάρα. Μα δεν πειράζει, δεν ήταν η πρώτη φορά που ξέμενε... Τα ταξίδια για τους φτωχούς είναι η καθημερινότητα σε νέο τοπίο.

...βρήκα το καπάκι μέσα σε δέκα λεπτά και πήγα να περάσω τον έλεγχο στο αεροδρόμιο, λιγότερο αγχωμένος γιατί ήταν η δεύτερη φορά που θα πετούσα. Η επιστροφή μου έφερε λίγο αναγούλα γιατί το αεροπλάνο πήγαινε πάνω κάτω. Επιστροφή στα γνωστά. Όσο για τον “ταδε τον Ιταλό” ξέμεινε εκεί, στην Ρώμη. Για αυτό τον λένε “Ιταλό”. Μάλλον συνεχίζει να περπατά παράλληλα με έμενα -αν και προσέχει όταν περνά τον δρόμο. Μάλλον είναι άφραγκος ακόμα, σαν και έμενα. 

Τουλάχιστον άμα γυρίσει, ποτέ, θα έχει μια καλή ιστορία να μας πει...

[nea-omilia]

Προβλήματα μνήμης

Δεν ξεχνάμε, γιατί το σώμα έχει την ικανότητα να θυμάται. Γίνεται να ξεχάσεις πόσο άβολο είναι να φιλάς πρώτη φορά έναν άνθρωπο; Ή πως ένιωσες την πρώτη μέρα σε μια καινούρια δουλειά; Την ανακάλυψη ενός ωραίου στενού, κόβοντας μια μέρα δρόμο; 

Δεν ξεχνάμε γιατί πάντα έχουμε την δυνατότητα να ανακαλούμε καταστάσεις. Τις χειρότερες στιγμές βέβαια. Εκεί όπου κάτι χάνεται για εμάς. Τις στιγμές που όλα πάνε τόσο στραβά. Που τελειώνουν τα λεφτά, είναι βράδυ και το κοντινότερο σημείο που μπορείς να ξαπλώσεις απέχει μερικά χιλιόμετρα. 

Τυχαίνει λοιπόν, να ανακαλώ συνέχεια καταστάσεις. Για όλα τα παραπάνω. Δεν με πειράζει τόσο, όσο το μετανιώνω κάθε πρωί που δεν μπορώ να σηκωθώ. Εξάλλου είναι ότι πιο κοντινό σε περιπέτεια μπορώ να σκεφτώ. Αν βέβαια κάποιος το θεωρεί περιπέτεια, γιατί δυστυχώς γεννήθηκα και μεγάλωσα σε εκείνη την πλευρά των ανθρώπων που δεν βγαίνουν να απολαύσουν την κατανάλωση εμπειριών. Έτσι κάπως οι περιπέτειες γίνονται βαρετές ή τουλάχιστον όχι άξιες να γίνουν ιστορίες ή ταινίες ή να μετατραπούν σε παιδικά γεύματα, επιτραπέζια και λοιπά αντικείμενα που που περνάνε τις μέρες απαρατήρητα όσο ένα πιγκάλ. 

Και είναι αυτές οι μέρες που περνάνε μια κόλαση. Αν η κόλαση ήταν εντελώς επίπεδη και κάτασπρη. Γιατί γυρνάμε έναν νοητό διακόπτη και όλα σβήνουν κάτω από σκέψεις, συνήθως άσχημες. Τριχοτομούμε διαφορετικά σενάρια στην καλύτερη για αποφάσεις που θα ορίσουν νέες καταστάσεις, μα η μαλακία σε αυτό είναι οι πιθανότητες. Πως είμαστε τόσο χαζοί που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να προβλέψουμε σενάρια δεκαπέντε και είκοσι κινήσεων μακριά μας, αλλά μας αγχώνει. Εκτός αν παίζουμε σκάκι. Επαγγελματικά... 

Πράγματα που δεν συμβαίνουν, γιατί ποτέ σχεδόν δεν γινόμαστε εκείνα τα αγνά πράγματα που όταν ήμασταν παιδιά ακόμη, θέλαμε. Που το να δαμάζεις ελέφαντες, το να παίζεις σκάκι, το ταξιδεύεις στον Άρη ή το να σχεδιάζεις videogames έπαιζε σαν πλάνο ζωής. Τότε που περιμέναμε να μεγαλώσουμε.

Για να γίνουμε τι; Περπατητές της μητρόπολης; Ή ανακαλεστές στιγμών; Σχιζομητροπολιτάνοι; Ή περιπλανώμενοι σάκοι ονείρων, εμπειριών, και γνώσης;  

Έπαψα να πιστεύω στο ρομαντισμό, όταν κατάλαβα πως θυμάμαι ότι θέλω να θυμάμαι. Πως ο πρώτος άνθρωπος που φίλησα με ταλαιπώρησε. Ύστερα με θυμήθηκε, μετέπειτα χάθηκε σε μια περπατημένη και ασφαλή ζωή, αρκετά πλούσια, μα αποκομμένη από την ζωή σαν όλον. Πως η δουλειά κατέληξε να με τσακίζει σε κομμάτια, παρότι μου έδωσε την ανεξαρτησία να είμαι άφραγκος του εαυτού μου. Πως θα την παράταγα σε μερικούς μήνες, γιατί πίστευα ότι είμαι καλός, τόσο που θα βρω κάτι καλύτερο. Και πέρασαν οι μήνες, ήρθαν οι επόμενοι και το καλύτερο δεν ήρθε. Τα ωραία στενά γέμισαν υποσχέσεις που δεν κράτησα, γιατί είμαι τόσο παρορμητικός που δεν περιμένω τα λεωφορεία στις στάσεις, αλλά περπατάω από την μία στην άλλη καθώς ίσως κάτι γίνει και θέλω να βρίσκομαι εκεί, γιατί όλα μια φορά συμβαίνουν και θέλω να ζήσω τόσο πολύ την πιθανότητα αυτή, που χάνομαι στο έλεος της ατυχίας μου. Τόσο που σταματώ να ζω. 

Μα δεν τελειώνω ποτέ ότι αρχίζω και αυτό μου μένει κατάρα, και περπατάω μερικές φορές και θυμάμαι πως κάτι δεν τελείωσε ποτέ γιατί μάλλον έχω προβλήματα μνήμης.

[nea-omilia]

Αδιάφορες μέρες

Αδιάφορες μέρες στις στάσεις λεωφορείων 

περιμένοντας μια θέση γιατί η διαδρομή είναι μισή ώρα 

ακουμπώντας το τζάμι ελαφρά με το κεφάλι 

κοιτώντας ζηλεύοντας τους ανθρώπους 

με τσάντες από ψώνια να μιλάνε στο τηλέφωνο 

να απολαμβάνουν καφέ σε ωραία μπιστρό  

να αφήνουν τα σακάκια τους και να περπατάνε χαλαροί 

με το πουκάμισο 

με την αυτοπεποίθηση της σιγουριάς 

της επιτυχίας 

της εξασφάλισης 

που ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε 

και μας λένε “χαμογέλα και εσύ” 

η ζωή είναι σελίδες free press εφημερίδας

κοιτώντας βιτρίνες 

και ζηλεύοντας πριν κλειστούμε

στην δικιά μας βιτρίνα 

αδιάφορες μέρες 

και αδιάφοροι άνθρωποι 

πίσω από βιτρίνες 

να στολίζουμε 

την λάμψη και τα social media 

όσων ανακάλυψαν το κλειδί της επιτυχίας 

και γίνανε αμετανόητα πελάτες 

άξιοι μιας καθημερινής φιλοφρόνησης 

που παραμένει επιφανειακή 

γιατί πίσω από τα όνειρα 

τους καθρέπτες 

και την καλή ζωή 

παίζει η αδιάφορη μέρα μας 

ξανά και ξανά 

αδιάφορες φάτσες 

περίεργα χαρακτηριστικά 

ακμή, ελιές, άσχημα τατουάζ, βαμμένα μαλλιά, σκασμένα χείλια, κουρασμένα πρόσωπα 

τράκες σε χαρτάκια ή φιλτράκια  

πλάνα για φθηνές διακοπές με φθηνά αεροπορικά σε φθηνές άδειες πριν το Πάσχα 

φράγκα στο πορτοφόλι να για νοίκι και κοινόχρηστα 

κρυώματα ιώσεις και βρεγμένα χαρτομάντιλα 

άσχημες μπλούζες εργασίας με συνθήματα ξεφτίλας 

αδιάφοροι άνθρωποι σε αδιάφορες μέρες 

που τον πετάνε με έξωση σε κανά μήνα γιατί χρωστά 

που την απολύουν επειδή τα πρωινά σέρνεται που δεν ξυπνά με καφέ 

που του δώσαν μια φάπα οι διάδες γιατί τον έψαξαν για χόρτο 

που της μάτωσαν τα ούλα γιατί ήταν καριόλης ο γκόμενος 

που πρέπει να πάει φαντάρος 

που πρέπει να βρει δουλειά να δώσει στους δικούς της 

που δεν βγαίνει με τον μισθό και του έκοψαν κλήση στο μετρό 

που γέλασαν γιατί φίλησε το αγόρι του 

που τον χρέωσαν στον τμήμα αλλοδαπών  έληξε η ροζ κάρτα 

που της την έπεσε ο γιάπης χαρίζοντας λεφτά 

που 

που 

που...

αδιάφορες μέρες για αδιάφορους ανθρώπους 

και ας κοιτάμε τις όμορφες βιτρίνες

και ας στήνουμε ζωές άλλων 

αδιάφοροι άνθρωποι 

εν δυνάμει κοινωνικές απειλές 

για κοινωνικές αναταραχές 

για μια ακοινώνητη κοινωνία 

αδιάφορες μέρες  

εν δυνάμει δημιουργικές 

για εμπορευματικές καταστροφές 

για τους καριόληδες που μας κλέβουν τις ζωές

[nea-omilia]

Σπασμένοι αγκώνες

Πονάω η αλήθεια είναι 

τόσο που τα βράδια δεν κοιμάμαι 

ή κάπως ξυπνάω μέσα στα χαράματα 

μισώ για λίγο τον εαυτό μου 

και ύστερα ένας κουραστικός βαθύς ύπνος 

σαν να με τραβάει η βαρύτητα κάτω 

και το πρωί πόνος 

από τα δέκα ξυπνητήρια 

ανά 5 λεπτά 

γιατί τα αντισταμινικά 

με δυσκολεύουν 

η μέρα πάει γαμιώντας 

κάθε μέρα πάει γαμιώντας 

μεθύσια που καταλήγουν σε λόξιγκες 

φρέσκα εικοσάευρα που καταλήγουν κέρματα 

το κατέβασμα ως το κέντρο που καταλήγει γυρόφερμα 

το φαγητό της προηγούμενης μέρας που καταλήγει στον φούρνο μικροκυμάτων 

και ο κρύος πυρήνας του πιάτου 

ότι πρέπει για να ηρεμήσει ένα άδειο στομάχι όλη μέρα 

ένας σπασμένος αγκώνας 

να μου θυμίζει πως τα πλάνα ποτέ δεν πάνε καλά 

γιατί η ζωή είναι ο δεύτερος όροφος του ΙΚΑ στο Μαρούσι 

 η αναμονή του μετρό 

τα όνειρα για ένα σημειωματάριο που θα μπορώ να προγραμματίσω κάτι πιο καθαρά 

καθώς τα post it δεν φαίνεται να βοηθάνε 

το τυχαίο επίσης 

ή οι προσδοκίες 

που δεν έχω πια

γιατί αλλάζει ο κόσμος γύρω μου 

οι άνθρωποι που είχα 

πάνε μπροστά 

και εγώ μένω στο να ρεύομαι πριν μισοπέσω για έναν μισούπνο κάθε βράδυ 

το ξαναζεσταμένο φαγητό 

να κοιτώ το χαπάκι που θα με στείλει στο διάολο 

δακρυσμένα χαμόγελα για χαρτζιλίκι 

πιθανότητες τα πενήντα να φέρουν τέσσερα χιλιάρικα 

συζητήσεις για μαλακίες να κρύψω σκέψεις 

καπνό αντί για πακέτο για να βγαίνω μέχρι Πέμπτη 

περπάτημα με μισό κουράγιο 

πρόγραμμα δουλειάς στην κωλότσεπη έναντι του πτυχίου

και ένα παρόν που δεν λέει να τελειώνει 

χαμόγελο για τον δεμένο αγκώνα 

από την τύπισσα που κάνει promotion 

αλλά μπορεί να της έμεινε τικ 

όπως το δικό μου να μιλώ ευγενικά 

μα βρίζω πολύ για να επικοινωνώ 

αντισταμινικά 

κακός ύπνος 

χειρότερος ξύπνιος 

οπλισμένες επιθυμίες και εμπλοκές 

μαύροι κύκλοι και κόκκινα αστέρια 

που ξεθωριάζουν 

να κάνω κάτι για να το ανταλλάξω 

με αυτό που είμαι 

ή ήμουν 

αγχωμένος αλλά hype 

με κόμπλεξ 

αλλεργίες 

και τον πόνο στην πλάτη 

στον σπασμένο αγκώνα 

στην γύρα 

στο “όλα καλά” 

“στα ίδια” 

στο να σε λένε καραγκιόζη 

στο να απογοητεύεις τους πάντες 

στο “δεν ξέρω” 

και στο “ξέρω ‘γω” 

στο μίσος που απέμεινε 

στην τελική 

στο μίσος που σπάει αγκώνες 

[nea-omilia]

Ο κήπος

Θα μπορούσα να ξυπνάω κάθε πρωί 

και να πατούσα με το γυμνό μου πόδι 

στα χαλίκια 

φρεσκοβρεγμένα από την χθεσινή μπόρα 

και να καπνίζω 

κοιτώντας τα γυμνά δέντρα και το γκρίζο χρώμα 

των τοίχων που κάποτε βασίλευε πάνω  τους 

κάποιο κλήμα 

μα τώρα κόπηκε 

γιατί μέσα στην πόλη αυτό σημαίνει υγρασία 

μάλλον 

δεν το είχα και ποτέ με την κηπουρική 

μα μου άρεσαν οι κήποι 

κρίμα που πετάω τις γόπες μου μέσα στα φυτά 

είναι η κίνηση η ασυναίσθητη 

που δεν σε νοιάζει τόσο 

πως να σε νοιάζει 

όταν το μυαλό σου μένει εκεί 

όπως και εσύ 

ενώ τα πάντα τρέχουν μακριά από τις τροχιές γύρω σου 

 μένεις σε σταθερό σημείο 

καθώς το σύμπαν ξεφεύγει 

και είσαι το σημείο μηδέν που κανονίζει 

τον κόσμο γύρω του 

τον συγκρίνει 

και ύστερα τον ταξινομεί 

ακατάπαυστα 

διανομή και έλεγχος 

πρόοδος και ανάπτυξη 

πως να κουνηθείς από τον κήπο σου 

ενώ ορίζει τα πάντα 

ενώ τα πάντα απομακρύνονται 

και στο τέλος μένει από μακριά 

να κοιτάς τον γκρίζο τοίχο 

να σου φράζει το βήμα 

στο χαλίκι 

και κάγκελα 

τόσα που δεν αναπνέεις 

και ψηλά που φοβάσαι να ανέβεις 

ας έκαναν δυο μέτρα παιδί οι δικοί σου 

νιώθω μικρός καθώς όλα ξεφεύγουν 

προχωράνε τα πάντα και μένω στο σημείο 

μηδέν 

χωρίς τίποτα 

να σκέφτομαι αόριστα 

μέσα στον καπνό και την τσιγαρίλα 

ενώ σκαλίζω τα δάχτυλά μου 

τόσα χρόνια ίδιος 

με την ίδια σκέψη 

στο ίδιο σημείο 

μόνο που κάτω από τον πνεύμονα κάτι με ενοχλεί 

μόνο που είδα κάθε ρωγμή του τοίχου απέναντι 

και πέταξα σε κάθε γλάστρα μια γόπα 

και το τσιγάρο το βράδυ 

έγινε πακέτο 

πως τα έφεραν οι άνθρωποι 

και έφυγαν 

και προχώρησαν 

μαζί με τα κτήρια 

και παράτησαν τους κήπους τους 

γιατί ο κήπος μου τώρα δεν έχει ζωή 

μόνο τις βροχές να το συνεφέρουν 

μόνο τους χειμώνες 

τα άλλα κτήρια τα βλέπω μακριά 

είναι γυάλινα και άδεια 

θέλω και εγώ να μπω σε ένα 

μα αξίζει αναρωτιέμαι 

να τρέξω να προφτάσω 

ίσως πρέπει να ταξινομηθώ 

η απογραφή πάντα γίνεται λίγο αργά 

ποιος θα κάνει παρέα στον κήπο

που θα πεθάνω καλύτερα 

από την μοναξιά

[nea-omilia]

Λαχειοπώληδες

Θα ήθελα πολύ να περιγράψω 

τον κόσμο μου κάπως 

τις τσίτες τα βράδια 

τις ροές των πληροφοριών 

το hype 

τον επαγγελματισμό 

τους επιχειρησιακούς κλώνους 

τους άριστους 

τις προσωπικές απόψεις 

τους ανθρώπους που μας εμπνέουν 

να αγοράζουμε 

να καταναλώνουμε κενές όμορφες εικόνες 

την μαλακία μπροστά στα φίλτρα φωτογραφιών 

σε μέρη που δεν θα βρεθούμε ποτέ 

τα σοφά λόγια στα συνέδρια 

που μας πειθαρχούν συνεχώς 

στο ότι δεν φτάνουμε 

το κυνήγι της καινοτομίας 

πριν πάει στο smartwatch 

η ώρα 6 

στο δικαίωμα του δικαιώματος 

στο μέλλον που χτίζουμε με το σώμα μας 

σε health bars 

στις κόκες 

στο κέρασμα από τον τάδε τσεκαδόρο 

για ένα παρόν που απλά είναι μόνιμα παρόν 

δεν υπάρχει το τέλος του κόσμου 

μόνο η επόμενη μέρα 

και η επόμενη 

και η επόμενη 

και η επόμενη 

μέχρι το άπειρο 

δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τον κόσμο 

του 24 στα 24 

7 στα 7 

η επόμενη μέρα και η επόμενη 

και η επόμενη 

δεν υπάρχει κάτι καλύτερο 

ή κάτι άλλο 

για να υπάρξουμε 

και κοιτώ τα λαχεία στην Ομόνοια 

και σκέφτομαι να παίξω την ζαριά 

ίσως έτσι θα την βγάλω την επόμενη μέρα 

και την επόμενη μέρα 

και την επόμενη μέρα 

τόσα όμορφα πράγματα 

γιατί να μην μπορώ να τα περιγράψω 

και όσοι τα διαφημίζουν 

πως διάολο κέρδισαν το λαχείο 

αφού δεν πέρασαν ποτέ από το μετρό Ομόνοιας 

να δουν τους λαχειοπώληδες

[nea-omilia]

Στους αγγέλους

περάσαμε μερικές στιγμές 

όπου η θολούρα μου 

δεν με άφηνε να σχηματίσω εικόνα για σένα 

μα με άφησε να δω λίγο την ουσία σου 

και να φανταστώ 

που είχα τόσο καιρό να το κάνω 

τις διάφορες μορφές σου 

σε άκουγα με προσοχή 

να μου λες 

για τα ταξίδια σου 

που κατέληξαν καθημερινότητα 

για τα μυστικά σου 

όντας φανερά σε μένα πια 

για την διάθεσή σου 

που εμβόλισε την δικιά μου 

απλά άκουγα 

πόσο καιρό είχα να ακούσω 

και να μαγεύομαι 

πόσο ντροπαλός ένιωθα που δεν είχα κάτι να πω 

τι να πω 

πως είμαι λιώμα 

πως μισώ τα μεροκάματα 

την εργασία 

την ζωή μου 

πως θέλω να αναζητήσω κάτι λιγότερο βαρετό 

από την ζωή μου όπως συμβαίνει 

τι να πω 

για τα τρεξίματα 

ή τα δεσίματα 

τους ξενιτεμένους 

ή τους απόντες 

τις ιστορίες 

που μπροστά στην φαντασία μου 

φαίνονται λίγες 

τι να πω 

για τα μεγάλα 

ή τα μικρά 

το χάος 

την τάξη 

την συνύπαρξη 

που ονομάζουμε διαχείριση 

το μίσος για το άγχος 

ή τις hype καταστάσεις 

τις μίξεις ουσιών 

και τις χημείες 

- τα είπες και αυτά- 

την έλλειψη μιας προοπτικής 

τα λίγα λεφτά που έχω 

την αλήθεια ότι ποτέ δεν μπήκα σε αεροπλάνο 

ή να σου πω 

για ιστορίες γενικές 

ίσες με νοσταλγία 

ενός παρελθόντος 

έτοιμο να ξεπηδήσει στο μέλλον 

δεν θα σε ένοιαζε 

γιατί η νοσταλγία σου 

κατάλαβα 

είναι οι στιγμές που ζεις 

ενώ η δικιά μου...

δεν ξέρω αν νοσταλγώ κάτι 

δεν έχω και τίποτα η αλήθεια είναι 

μόνο την φαντασία μου 

να σε συναντήσει σε κάποια μορφή σου 

και το γερό άγγιγμά σου 

σαν να εννοούσες κάτι 

σαν να ήθελες να πιαστείς από κάπου 

να λες 

να λες 

να ακούω προσεκτικά 

έστω και αν οι άγγελοι 

και το κλάμα από το μπουζούκι 

με συνέπαιρναν 

ζούσαμε σαν σε παλιά ελληνική ταινία 

την στιγμή σου 

κάπως σε τρίτο πρόσωπο 

πίσω από ένα κάδρο 

πόσο όμως αντανακλούσε κάτι ο καθρέφτης 

που θα θέλαμε να ζήσουμε 

και ας ήταν μαι σκηνή που παιζόταν μπροστά μας 

αν είχα την επιλογή ίσως να το σκότωνα μέσα μου 

αλλά δεν έχω επιλογές 

ή έστω είναι τόσο δυαδικές 

που γυροφέρνουν στο κεφάλι μου 

πόσο που στην δουλειά 

τα εναλλακτικά ροκ κομμάτια της αγγλικής σκηνής 

είναι ότι πιο κοντά σε αυτό που εσύ θεωρείς καθημερινό 

που τα κακόγουστα ημερολόγια 

το check in για ένα ταξίδι μαζί σου 

στον Αμαζόνιο 

και τα βιβλία 

ένας τρόπος να συντονίσω 

τις κινήσεις μας 

και ας μην βρεθούν ξανά ποτέ 

ότι και αν μου υποσχέθηκες 

θα το σκότωνα 

γιατί μοιάζεις στην απέναντι όχθη από μένα 

γιατί τα πάντα θυσιάζονται 

για να πιάσουμε την καλή 

ή έστω την καλύτερη τύχη για εμάς 

μα δεν θα σκότωνα ποτέ 

την εμπειρία μιας ανθρώπινης επαφής 

όπως χρόνια μας κάνει ο στρατός στην όχθη σου 

μένω πίσω 

όσο κερδίσεις εσύ τον εαυτό σου ξανά 

στις ήττες μου 

ξανά και ξανά 

στις αναμονές των ουρών 

στο κρύο του περπατήματος 

στην ανασφάλεια για την επόμενη μέρα 

στην ξενέρα της κούρασης 

στον θάνατο της φαντασίας όποτε ξεπηδά 

γιατί δεν μπορώ να εκφραστώ 

χωρίς οι σκατόψυχοι να με κοιτάξουν με μισό μάτι 

γιατί η δημιουργία για εμένα απαγορεύεται 

επειδή ξεκινά από τους βόθρους 

που καταλήγουν οι απολαύσεις της απέναντι όχθης 

καθώς όσο και αν γουστάρεις τους αγγέλους 

εκείνοι δημιουργήθηκαν 

από τις αναθυμιάσεις του βόθρου 

που με δίκασαν και εμένα 

εδώ διχάζομαι...

και τραγουδώ λιγάκι πιο παράφωνα 

για να είμαι ειλικρινής 

τα λόγια των αγγέλων 

γιατί με ενέπνευσες 

και η φαντασία τρέχει ξανά

μα πότε επιτέλους θα αρχίσω να δημιουργώ;

[nea-omilia]

Κοσμοφάλαινες

Κυνήγι φαλαινών κοντά στην Πέτρου Ράλλη ενώ τα φώτα τρεμόπαιζαν και ο συναγερμός μια αποθήκης λογικά αλουμινίων ακουγόταν από μακριά πολύ ερημιά όμως και λακούβες έτοιμες να με καταπιούν γιατί κυνηγούσα φάλαινες δεν ξέρω ήταν το κοσμικό ζώο που αιώνια τώρα κουβαλάει στην ράχη της τον Κόσμο αιώνια σαν την κίνηση ενός τέλειου εκκρεμούς κουβαλούσε όλες εκείνες τις σχέσεις τις χαζές ιδέες τα μη πραγματοποιήσιμα όνειρα την ιστορία κάθε μέρας μας όσο βαρετή και αν ήταν στην ράχη τους φορτωμένη το ταξίδι στο κενό εκεί που τα νούμερα δεν έχουν σημασία στις αυλακώσεις ενός σύμπαντος που κάπου πλέει γεμάτο ότι είμαστε ή ότι μας υπαγορεύουν να είμαστε δεν έχει σημασία και αν έχει είναι μια διαδρομή στο κενό δεν νιώθεις τίποτα ή δεν ξέρεις τι είναι το τίποτα και ο συναγερμός βούιζε ενώ ήλπιζα να μην σβήσουν τα φώτα μέσα μου γιατί τις προάλλες άκουγα μια συζήτηση μεταξύ τρελών και σκεφτόμουν πως τις παιδικές μας αναζητήσεις στο κενό που λέγαμε φαντασία ακόμα και αν μας φάνηκε πραγματικό της βάλαμε ταφόπλακα από πάνω υπογράφοντας συμβάσεις εργασίας ή λέγοντας να πιάσουμε την καλή στραβά μόνιμα έκτοτε σε γιορτινά τραπέζια μοναξιά τηλεφωνήματα των 2 λεπτών από άτομα που αγαπάς και κάνεις πλάνα μαζί τους αλλά χάνονται ως το επόμενη τηλέφωνο γεωπολιτική της πλάκας στον προάστιακο ελεγκτές στο Σύνταγμα λεφτά να φεύγουν σε βιβλία που διαβάζονται στα μέτρο να μην με πάρει ο ύπνος και από την κούραση με παίρνει κρύο να σε σουβλίζει γιατί όμως φάλαινες θα ρωτάς γιατί θέλω να πηδήξω στην ράχη τους και να χαθώ στο Κόσμο γιατί ρε γαμώτο και εμένα μου παραχάραξαν την ιστορία που μου υποσχέθηκαν και δεν ήταν τυφλές γραμμές αλλά προσδοκίες για ένα μέλλον ανακάλυψης της ουσίας μας σε αντάλλαγμα πέντε ή έξι στα εφτά ακόμα φράγκα για να κεράσω μια μπύρα παραπάνω παραχάραξαν και εγώ κυνηγάω τις φάλαινες ο συναγερμός βαράει τα χρόνια περνάνε και οι φάλαινες κολυμπάνε πιο μακριά από την ακτή φυλακή στο κενό ή άπειρο ή κάτι που δεν μπορώ να συλλάβω την στιγμή αυτή

[nea-omilia]

Ιστορία που θέλησε να αίρει τον Χώρο και τον Χρόνο αλλά δεν τα κατάφερε.

Ίσως να ξεκινούσα λέγοντας 

την ιστορία των ουφόψαρων 

ίσως η μπάτσοι του χρόνου και των χώρων 

θα με κυνηγούσαν 

σε μια σκουληκότρυπα 

καθώς το Κθούλου 

εμπνευσμένο από το Νεκρομαντικόν 

θα έριχνε κατάρες 

που θα ήξερα 

το μυστικό της ζωής 

μέσα στα σύμπαντα

ίσως εξιχνίαζα την γενοκτονία 

ενός πλανήτη 

με περίεργο όνομα 

ξαπλωμένος 

στα φεγγάρια του Δία 

χαιρετίζοντας την μακρινή Εποχή του Τέλους της Εργασίας

2.018.184 

μα η γωνία που πέρασα 

στο σύμπαν 

ήταν ένα λάθος 

και βρίσκομαι 

να μυρίζω ξύλο 

που καίγεται 

το βράδυ 

να μην μπορώ να πάρω ανάσα 

ήταν ένα μαθηματικής ακριβείας λάθος 

που στέρησε 

ύπνο 

παλιές παιδικές απολαύσεις 

νέες ερωτικές στιγμές 

εφηβικά όνειρα 

για την παραγωγή αξίας 

και αν οι μηχανές παράγουν αξία 

τότε εμείς γιατί 

απαντάμε στους πελάτες 

με ναι 

και όχι 

καθώς κάνουμε restart τον υπολογιστή 

για να ανοίξει το SAP 

αν ο νέος αιώνας εδώ και 20 χρόνια 

πανηγυρίζει 

το Τέλος των Ιστοριών 

τότε γιατί τα μόνα εφικτά ταξίδια στο χρόνο και τον χώρο 

είναι αποτυπωμένα 

σε ξεχασμένες αφηγήσεις 

και γιατί τα μόνα εφικτά όνειρα είναι τα τσιγάρα 

μετά την δουλειά 

η δημιουργία 

είναι ατάκες 

το θέαμα είναι εργασία 

και η εργασία είναι 

ο πονόλαιμος 

και το νευρικό γέλιο 

μετά από αρκετές ώρες προσβολών 

και κατωτερότητας εκ μέρους μου 

οι πληθυντικοί που ελαχιστοποιούν 

τον εαυτό μας 

και τα τσακισμένα βλέμματα 

που επιθυμούν δυο κουβέντες 

που δεν θα ειπωθούν πότε 

ή αν ειπωθούν θα καταλήξουν 

στο μαρτύριο 

του μηνύματος 

και αν κάτι μας χορηγεί ευτυχία 

για τον νέο αιώνα 

τον νικηφόρο 

τον καινοτόμο 

της επιστημονικής φαντασίας 

είναι η Γενικευμένη Ασφάλεια 

και ο Παντοτινός Φράκτης 

που ξεδιαλύνει τις γκρίζες ζώνες 

στο δικό μας Σύμπαν 

και αν παραβιαστούν 

θα έρθει ο space ΕΚΑΜίτης 

και θα μας γαμήσει 

ως τότε 

Σπασμένα Παράθυρα 

Περιστρεφόμενες Πόρτες 

και section στα βιβλιοπωλεία με 

Επιστημονική Φαντασία 

ξήγα 

σε ένα παρόν που φαντάζει 

μέλλον 

ξήγα 

για μια ιστορία που θέλησα να γράψω 

μα η εποχή 

μου θύμισε 

πως αυτά είναι 

για εκείνους με καθαρό μυαλό 

και το δικό μου είναι τέρμα θολό