old neillesims stories

natalie | 32 | poland | ts3

[neillesims]

Młodszy, Walter - był bardziej złośliwy, chyba najbardziej z całego rodzeństwa. Szybko się denerwował i nie znosił, gdy ktoś narzucał mu swoje zdanie. Typowy nastolatek... Nie rozumiał też pasji swojej mamy, nie robiło na nim żadnego wrażenia “mazianie” kolorami po płótnie. Najchętniej spędzałby całe dnie w siodle, choć konie niestety często wyczuwały jego podenerwowanie i zrzucały z grzbietu. Ale to nigdy nie powstrzymywało go przed ponowną podróżą konno.

[neillesims]

Lucas miał jeszcze dwóch starszych braci. Jednym z nich (tym starszym) był Scott - ten bardziej uśmiechnięty i skory do dobrych uczynków. Był trochę niezdarny, ale nie przeszkadzało mu to za bardzo. Traktował to po prostu jako kolejny powód do żartów. Uwielbiał jazdę konną oraz degustację ojcowskiego wina.

[neillesims]

Najstarszą z rodzeństwa Lucasa była Gwen. Piękna, młoda kobietka. W domu szczególnie zajmowała się gotowaniem. Była zawsze uśmiechnięta i beztroska, a mężczyznom na jej widok miękły nogi. Doskonale zdawała sobie sprawę ze swojej atrakcyjności i uwielbiała to wykorzystywać - oczywiście w delikatny sposób. Wieczory często spędzała w pobliskich knajpkach, gdzie bawiła się flirtem. Ale w głębi siebie miała nadzieję, że w końcu ktoś zrobi na niej prawdziwe wrażenie. Że znajdzie się ktoś, kto sprawi, że to w końcu jej zmiękną nogi.

[neillesims]

Choć mogłoby się wydawać, że hodowla kur to nic szczególnego - Octavia znajdowała w tym zajęciu mnóstwo radości. Szczególnie, gdy na świat przychodziły małe kurczaczki. Tak wesoło tuptały i śpiewały cieniutkim głosikiem. Octavia często nie mogła się powstrzymać, by ich nie podnieść i nie wytarmosić czule.

[neillesims]

Rodzice Lucasa wspólne dbali o ogród, by warzywa były zawsze najlepszej jakości, żeby móc je sprzedać na targu za należytą cenę. Każde ich dziecko od małego uczyło się pomocy w ogrodzie, im więcej rąk do pomocy tym oczywiście lepiej. Lucas, choć często się rozpraszał pięknem przyrody, również pomagał ile było trzeba.

[neillesims]

...a jego mama, Octavia - oprócz dbania o dom, ogród i kury, pięknie malowała. I z jakiegoś powodu to właśnie w jej ślady chciał iść. Po kryjomu przed ojcem bazgrał czasem na jakichś czystych płótnach, które mama miała w swojej pracowni. Mama wiedziała o tym i właściwie bardzo ją to cieszyło, że jej mały synek pragnie być taki jak ona. Miała dobre serce i otaczała swoje dzieci opieką i czułością. 

[neillesims]

Głowa rodziny, ojciec. Nosił imię Ernest. Był raczej chłodny, nie okazywał zbyt często swoich uczuć. Ale zawsze chciał dobrze dla rodziny. Starał się jak mógł, żeby rodzina miała co trzeba i żeby nikt nie chodził głodny. Produkował wino, które później sprzedawał na targu. Bardzo chciał, żeby Lucas razem z braćmi przejęli kiedyś jego “biznes”, uczył ich wszystkiego co z produkcją wina związane. Jednak Lucas niestety był najbardziej oporny na tę wiedzę... Bardziej ciągnęło go w stronę zainteresowań mamy.

[neillesims]

Lucas: Urodziłem się pod koniec średniowiecza. Tak... To prawda. Oznacza to, że mam około 500 lat. Lecz nie urodziłem się wampirem. Byłem człowiekiem. Najmłodszy z rodzeństwa. Wraz z rodziną mieliśmy średniej wielkości gospodarstwo, położone w pięknej okolicy. Dookoła nas były głównie pola uprawne, łąki, rzeki, lasy. Niczym szczególnym się nie wyróżnialiśmy, wiele było rodzin takich jak nasza. Mieliśmy dwa konie o imionach Podróżnik i Jabłecznik, mieliśmy także kury i wielki ogród. Utrzymywaliśmy się z produkcji wina i sprzedaży warzyw i jaj. Najzwyczajniejsza, średniowieczna rodzina.

[neillesims]

Lucas: ... zaczyna się w Praaven.

[neillesims]

Lucas przytulił ją mocno. Lucas: Chodź tu do mnie... Tak bardzo tęskniłem. Chcę... opowiedzieć Ci wszystko. Czy wysłuchasz mnie? Emily: ...tak. Lucas: Dziękuję Ci. Naprawdę. Już nic przed Tobą nie będę ukrywał. Obiecuję. Moja historia... moja historia zaczyna się...

[neillesims]

Emily w końcu odważyła się spojrzeć Lucasowi w oczy. Jej zdenerwowanie minęło tak, jakby nigdy go nie było. Cały żal i smutek również. Poczuła się bezpiecznie. Wiedziała, że pomimo tego co się wydarzyło, nie potrafi zrezygnować z Lucasa.

[neillesims]

Lucas: Emily... Spójrz na mnie. Proszę. - powiedział spokojnym głosem, chwytając ją delikatnie za ramiona. Emily: Puść mnie... Nie chcę żebyś na mnie patrzył... - wciąż nie mogła pogodzić się z blizną. Lucas: Emily, nadal jesteś piękna. Ta blizna nic nie zmienia. Przykro mi ogromnie, że Charlotte zrobiła Ci krzywdę... Nie wiem nawet jak mógłbym Ci to wynagrodzić. A bardzo bym chciał. Dlatego proszę, daj mi szansę. 

[neillesims]

Emily: No właśnie... Teraz dopiero do Ciebie dotarło...

[neillesims]

Lucas: Czy możemy porozmawiać? A tak właściwie... co się stało z Twoją twarzą?! - zauważył przerażony, że Emily ma bliznę. Emily: A ile jeszcze takich rozmów zajmie Ci, bym mogła poznać Cię w pełni? Bym nie miała wrażenia, że jestem z kimś tak naprawdę odległym dla mnie? Co z tego, że są uczucia, skoro nie wiem kim tak naprawdę jesteś? A te blizny? Te blizny to właśnie przez Twoje tajemnice! Gdybyś wcześniej powiedział mi o Charlotte, wiedziałabym żeby trzymać się od niej z daleka! A tak...? Zaufałam jej... i to był błąd! Lucas: Masz rację... To moja wina. Nie powinienem taki być. Nie względem Ciebie. A teraz... nie wiem co powiedzieć. Żałuję. Żałuję, że Cię nie ostrzegłem.

[neillesims]

Lucas: Emily... Ja przepraszam... nie chciałem... Nie chciałem Cię urazić. Proszę, daj mi szansę. Porozmawiajmy. - mówił, zaskoczony jej reakcją. Miał nadzieję, że Emily pozwoli mu dojść do słowa.

[neillesims]

Mimowolnie chwycił ją za rękę. Emily odruchowo zareagowała ze złością. Emily: Co Ty robisz?! Co Ty sobie wyobrażasz?! Że możesz tak mnie ciągle okłamywać, ukrywać wszystko, a potem przychodzić jak gdyby nigdy nic i się przymilać? Nie mam ochoty na takie gierki!

[neillesims]

Lucas podszedł do niej. Lucas: Witaj... Dawno się nie widzieliśmy... Chciałbym porozmawiać. Emily: Um... - nie miała kompletnie pojęcia co odpowiedzieć. Jej nogi i dłonie drżały. Sama nie wiedziała, czy to ze stresu czy na jego widok.