Sonra bir sigara daha yaktım. Zaten bir sigarayı güzel yakarım, bir de kendimi.
No title available

Janaina Medeiros
macklin celebrini has autism

❣ Chile in a Photography ❣
almost home

JBB: An Artblog!

Andulka
AnasAbdin

tannertan36
hello vonnie
Peter Solarz
🪼
Sweet Seals For You, Always
sheepfilms

Kaledo Art

Discoholic 🪩
ojovivo
I'd rather be in outer space 🛸
Today's Document
h
seen from United States
seen from Canada

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from Ecuador
seen from Malaysia
seen from India
seen from Venezuela
seen from Venezuela
@neostazi
Sonra bir sigara daha yaktım. Zaten bir sigarayı güzel yakarım, bir de kendimi.
Çok şirinsin
Hayır gargamelim.
Blogun çok güzel, baya iyi yazıyorsun
Çoğunu sildim bile kardeş
İsmin esen mi?
Hayır ismim Selma
Ne yaparsan yap yalanlayacaklar
Ne yaparsan yap bırakmayacaklar
Doğruları söyle ama inanmayacaklar.
@neostazi
Şimdi anlatıyorum neler oldu, biliyorum merak etmiyorsunuz ama artık birine anlatmam lazım. Kardeşimden uzaklaşıp, zamanla nefret edip ve çokça darbe yediğimi fark etmemin üstünden 3-4 sene geçti. Belki toparlanırım diye düşünüp, her şeyimi toplayıp Ankara'ya gittim. Her şeyimi toplayamamışım. Hatta hiçbir bok toplayamamışım. Ankara'daki ikinci senemde kendimi psikiyatri yatış polikliniğinde buldum. Uzun süre kaldım orada, her şey kaldı orada. Neostazi kaldı orada, anılarım kaldı, benliğim kaldı, onurum, gözyaşlarım. Hayatım. Kaldı orada, ve hiç çabalamadım yanımda götürmek için, yanımda götürmek istemedim hiç. Sanki hayatım orada bitmiş gibiydi anlıyor musunuz? Baki kaldı orada, Destan kaldı orada o odada kaldı. 3103 numaralı odada kaldı. Taburcu olunca da sanki hiç gitmemişim gibi döndüm Denizli'ye. Ve herkes şaşırdı nasıl bu kadar çabuk iyileştiğime. İyi-LEŞ-tiğime.
İyileşmedim ve velhasılı kelam, denizli devlet hastanesinin arkasındaki üst geçitten aşağı bakıyorum. Hangi araba hangi hızla geliyor onu hesaplıyorum. Yeterince hızlı gelmesini umuyorum, istiyorum, istiyorum. Eve gidince gülücükler saçıyorum, ve saçtığım gülücükleri aslında bir mermi gibi hafızalarına saplıyorum. Öyle derine saplıyorum ki ben gittiğimde hatırlayacaklar. Ne çok gülerdi diyecekler. Ne sessiz sakin iyi bir insandı diyecekler. Ve ne dediklerini duymayacağım. Beni bu hale getiren birileri var, beni süründüren birileri var, beni benliğimden eden birileri var. Ve bu birilerinin içinde bipolar yok.
Bazen en büyük yük, kimseye yük olmadığını göstermeye çalışmaktır.
"Kurulsa pazarın hiçe gidersin..
Sen zatını âlemde cevher mi sandın
Çürüyüp gidecek beden özenle beslenirken, ebedî yaşayacak ruh ihmâl ediliyor.
— İmam Gazâli Hz.
Gülüşün radyoda çalmalı.
23 yıldır sürüyor ama umarım sonsuza dek sürmez.
To run towards the snake that bit you and ask why is asking for answers that cannot be explained. Yet, my legs and brain run towards the towards answers that won’t be answered. I’m moving forward into the unknown and unavailable. It is something that won’t be obtained. But it feels like it will only end in death. Hopefully the end is a better life than this one.
Siktiğimin hayatı
Bir uçuruma doğru devrilmek gibidir seni sevmek,
Bir zavallı gibi düşerken bile uçtuğunu zannetmek.
“
Dünya bir bütün ve ben dışındayım!
"Keşke düşüncelerim de kapansa gözlerim kapanınca."