No title available
tumblr dot com
JBB: An Artblog!
oozey mess
JVL
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
No title available
Claire Keane
No title available
Alisa U Zemlji Chuda
No title available
No title available
Janaina Medeiros
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
#extradirty
we're not kids anymore.
祝日 / Permanent Vacation
Today's Document
🪼
Xuebing Du
seen from United States
seen from Poland
seen from Pakistan
seen from Uzbekistan
seen from India
seen from India
seen from India
seen from India
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia
@nephelokosmos
Η θύμηση του έρωτα σε στοπ καρέ
Σήμερα είμαι νεφέλη, Σήμερα είσαι ουρανός, Σήμερα όπως και χθες, Σήμερα όπως και αύριο.
Σ’ ανασαίνω μαζί με το οξυγόνο, Σε πλάθω μαζί με το όνειρο. Και σε θυμάμαι. Σε θυμάμαι.
Σήμερα τα χέρια σου, Αύριο τα χείλια σου, Χθες τα μάτια σου, Όπως και πάντα, Έτσι και σήμερα.
2
Impia tortorum longos hic turba furores Sanguinis innocui, non satiata, aluit. Sospite nunc patria, fracto nunc funeris antro, Mors ubi dira fuit vita salusque patent.
Έξω ένας άγριος βοριάς μαστιγωτής την βρίσκει στην ίδια βουβή πλατεία όπως τότε. Συλλογίζεται στην ερημιά τα φώτα της πόλης που ξεπροβάλλουν το ένα μετά το άλλο. Έτσι όπως κάθε δεκεμβριανό απομεσήμερο. Τι εσωστρεφής κοινωνία για εξωστρεφή όντα. * * * Και θα ‘βρισκε εύκολα ένα χρώμα· το φλογισμένο βυσσινί του πάθους, το νηπενθές χρώμα της σάρκας, έστω το χρώμα ερέβους. Θα το γράπωνε αποφασιστικά. Μα είναι ιδιαίτερα οκνηρά τα πολυφορεμένα τούτα χρώματα της πολιτείας. Δυο τόνοι πιο ανοιχτό απ’ του θανάτου το γκρι. * * * Την πρώτη φορά που της φανέρωσε την επίσκεψή της ήταν ένα μελαγχολικό – όπως όλα- απόγευμα στην πλατεία. Κάτι περιέγραφε. Κάτι χρώματα σε μια μίζερη γωνιά. Δεν την εντόπιζε πουθενά. Λίγο πριν φύγει διαπίστωσε πως κινούταν ανάμεσα στα αυτιά και το στόμα της. Μα δεν μιλούσε. Τότε από πού την άκουγε; Από που και η φωνή; * * * Σιγά σιγά άρχισε να περιγράφει κάθε της κίνηση. Σαν δύο. Ερχόταν κάθε φορά που ήταν μόνη και συμπλήρωνε το δυϊκό με σκέψεις σκόρπιες, με ανούσιες ρεμβώδεις περιγραφές. Την χτυπούσε όπου πόναγε και μετά εξαπίνης εξαφανιζόταν. Μπορούσε να πει ότι την συνήθισε, ότι πια μάντευε την έφοδό της. Ώσπου την ξέχασε και έμεινε στην ίδια σκοτεινή γωνιά, όπου την αισθάνθηκε πρώτη φορά, να προσμένει να φανεί. * * * Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πολλή υγεία. Το μυαλό λειτουργεί σε safe mode όταν δε χρειάζεται να αποκρούσει τον επικείμενο εισβολέα. Όπως ο άνθρωπος δε μπορεί ακριβώς και πολλή μοναξιά. Πρέπει να της δραπετεύσει και σκαρφίζεται χίλια δυο τεχνάσματα και ιστορίες να σαγηνεύσει όποιον τύχει στο δρόμο του. Κι όταν έρχεται και μοιράζονται σιωπές, λόγια και σκέψεις απ’ το υλικό της μοναξιάς πλασμένες, πόσες τύψεις αναλογίζεται αρκούν για να εξιλεωθεί από τη φριχτή εξιστόρηση μιας πλάνης του μυαλού; * * * Θα έφθαναν δυο δρόμοι. Ο ένας για όσους φθάνουν από την πόλη ή τους αγρούς κι ο άλλος για τους ταξιδιώτες που έρχονται από το λιμάνι· όπως στις αρχαίες τραγωδίες. Θα διάλεγε πάντα τον δεύτερο Ξένους και πρωτοϊδωμένους, να μιλήσουν για την απαράμιλλη και ασύλληπτη σαγήνη του ταξιδιού τους . Στην πλατεία καταλήγουν έξι. Τι να κάνει έξι δρόμους, όταν αρκούν μονάχα δύο. Και τελικά από κανέναν δεν σιμώνουν οι νέοι φίλοι. * * * Θα ήταν αρκετά τα δύο άκρα για να πλησιάσει το μέσον. Και δυο βιβλία να ζήσει εντός τους μια μέρα. Δυο τραγούδια. Δυο τσιγάρα. Δυο σφαίρες- η μια, η χαριστική βολή. Θα την πετύχαινε κι αυτή «ξώφαλτσα» για να επιβεβαιωθεί έτσι η νωθρότητα εκείνων που υποστηρίζουν περιχαρείς ότι «ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό». Όχι, όχι αγαπημένοι ξένοι.»Ό,τι δε σε σκοτώνει, δεν έμαθε ακόμα να σημαδεύει.» Δε βλέπεις, με δυο σφαίρες κι ακόμα είμαι ελεύθερη. * * * Κι έχει, δε μου λες, κανένα νόημα αυτή η ελευθερία; Που κατασκευάζεις μυθοπλασίες περιμένοντας όλο ένα τραίνο να φανεί ή ένα καράβι; Άλλοτε με μαχαίρι κι άλλοτε με το χέρι παρατεταμένο να δώσει χάδι.Η ανάγκη μόνο είναι το μέτρο της ελευθερίας. Έλα να αθροίσουμε τις ανάγκες μας. Να τις να τις συγκρίνουμε και όποιος έχει τις λιγότερες θα κερδίσει τον αφελή τίτλο του ελεύθερου. Κι αν τον θες τόσο πολύ, θα σου μάθω συμβουλή. Να μην αγαπάς. Μη νοιάζεσαι. Μην υποφέρεις. Άχρωμος, άγευστος, δύσκολα μα πια ελεύθερος. Είδες; Δε το θες. Τι νόημα έχει να ανέβεις με μιας τα σκαλοπάτια της κλίμακας; * * * Μπορώ να σου μάθω κι άλλο κόλπο. Θα έρχεσαι εδώ. Το χειμώνα στις 4, το καλοκαίρι στις 8. Και θα παρακολουθείς τις συνήθειες της πολιτείας μας. Ποια φώτα ανάβουν πρώτα, το βλέμμα των ανθρώπων που μόλις σχόλασαν από την εργασία τους, το ρυθμό της κίνησης, τα χρώματα στα φανάρια. Να δεις, τότε, τι δουλοπρέπεια! * * * Κι αν είσαι τυχερός και συνταχθείς μαζί της -να, από αυτό το παγκάκι συνήθως βλέπεις καλύτερα τη μαυρίλα. Ίσως έρθει να σου πει τι αντικρίζεις, να στολίσει με περίτεχνες περιγραφές, με λέξεις σαγηνευτικές, με χρώματα, αρώματα, όλα θα στα απαριθμήσει και θα έρχεται ανελλιπώς να ξεκουράζει το μυαλό σου στο μέσον ενός ρεμβασμού. Είναι όμορφα να ‘στε δυο. * * * Μετά το μυαλό, άλλο κόλπο θα σκαρφιστεί. * * * Κι η πλατεία θα μοιάζει με μια ατέλειωτη προβλήτα σε θάλασσα βαθιά. Να περιμένεις, γιατί μαζί της, ένα μείον ένα ίσον δύο *
Τώρα Α-Νέφελη
.. Kαι του χαμογέλασε πολύ πλατιά – τόσο πλατιά δεν το συνήθιζε. Ένιωσε ρυθμικούς κι απαλούς τους παλμούς της καρδιάς να συγχρονίζονται με τις αναπνοές κι έπειτα με τις κινήσεις των βλεφάρων της. Τίποτε να πει δεν έβρισκε.
Είκαζε εν είδει ικεσίας:
τι θα σχηματιστεί τα κομμάτια αν ενώσω; τι θα προδώσω αν στεγνώσουν τα μάτια και πια δεν πονώ;
θα περνώ από το ένα άνθος στο διπλανό του. Θα υφαίνω ακούραστα – ίδια η Πηνελόπη – και θα αναμένω.
Τ γλυκιά και πικρή η σιωπή.
Έλλειψη μετά η έκλειψη κι ύστερα η έκκληση.
Έκκληση. Έκκληση. Έκκληση.
Να συνεχίζεις να είσαι εδώ να μοιάζεις με μουσική, να καλύπτεις την απέραντή μου σιωπή, και τούτο τον πελώριο φόβο
Να ταυτιστώ με τα στιχάκια που θα πλέξω στις μελωδίες σου. Να βρω το χαμένο κομμάτι, τον ανθό, να υφάνω με τον μίτο της λαχτάρας μου
όλα τα ιμάτια.
Προέβλεπε πια όμως και την επόμενη σκέψη της. Τι κι αν το στήθος της πάλλεται ήρεμο; ο δαίμονας της κάνει χαμηλές πτήσεις έτοιμος για προσγείωση σε μια απέραντη έκταση απελπισίας. Ολοδικό της ταξίδι, ολοδικιά της πτήση. Μα αυτή την φορά ήθελε να νικήσει -για πρώτη φορά – την συνήθεια της προσγείωσης, ήθελε να απογειωθεί στα αψηλάφιστα χάη. Να αποθαρρύνει τους δαίμονες που από την παλίρροια του παρελθόντος έως την άμπωτη του παρόντος της έκλειναν το μάτι. και φαντάσου τι ανείπωτη τραγωδία να προδίδει τους πιστότερους συμπορευτές της. Μια στιγμή!
/ Φαντάσου να φοβάσαι ότι οι φόβοι σου ο ένας μετά τον άλλον αναιρούνται – Καταρρέουν. Φαντάσου να κολυμπάς καιρό στους βυθούς της παραδεδεγμένης ανοχής και ξαφνικά να θες τόσο πολύ να ανοιχτείς κατάβαθα αντίθετα από το κύμα. Φαντάσου να φοβάσαι πως ίσως μπορείς να ευτυχίσεις. Πως ίσως τα κοράλλια και τα μαργαριτάρια που μάζευες όλα ‘κείνα τα χρόνια εξερευνώντας τους βυθούς, θες να τα χαρίσεις./
Φτάνει τόση σκέψη. Επιτέλους,το αποφάσισε. Τώρα ας ζούσε.
Άνοιξε τα μάτια της απότομα . Εξακολουθούσε να την παρατηρεί με το χαμόγελο κρεμασμένο στο βλέμμα. Να μπορούσε άραγε να φανταστεί πως σε ένα κλείσιμο των βλεφάρων της πολέμησε σθεναρά όλον τον κόσμο της; Θα σταματούσε να ικετεύει την αγάπη να φύγει. Τώρα με την καρδιά λουσμένη στο φως και το μυαλό αδειανό, συνωμοτικά του άπλωσε το βλέμμα- και ναι θα τολμούσε να γίνει αυτό το βλέμμα της ο κάβος που πεθύμησε να αράξει το πλοίο του.
https://www.youtube.com/watch?feature=youtu.be&v=uIBi0KR7ma8&app=desktop
Επιστράτευση
Σε αυτούς κατατάσσομαι Τους ξένους, τους μοναχικούς, Που θέλουν να κοινωνήσουν Ως του κόσμου το τέρμα Τα λάβαρα του πόθου.
Σε αυτούς κατατάσσομαι Που τους διαπομπεύουν Που τους αναιρούν Και το πείσμα τους γδέρνουν.
Σε αυτούς κατατάσσομαι τους άγονους που ‘ν’ ανεξερεύνητοι σαν γαίες.
Σε αυτούς τους δόλιους Που κρατούν το μαχαίρι Έτοιμοι να το μπήξουν στο στήθος τους Μα μια απρόσμενη χαρά τους κρατά εδώ.
Σε αυτούς κατατάσσομαι Αυθαίρετα και γενναία Και χαιρετώ του σύμπαντος Τις ιαχές που αντηχούν Στα πάμφωτά μου σκοτάδια.
Οι μεγάλες αγάπες
Οι μεγάλες αγάπες είναι η κοινή τροχιά που διαγράφουν ξεστρατισμένα αστέρια· ούτε πολύ μεγάλη, μήτε μικρή, τόση όση χρειάζεται για να αποκρυσταλλωθούν οι φόβοι να συνεχίσουν ξεχωριστά. Η πορεία καταγράφεται. Φτάνουν μακριά. Εκεί που ποτέ δε φαντάστηκαν πως αντέχουν κι έπειτα ξεφεύγουν από την έλξη, ανακαινίζουν την ύπαρξή τους μεταφέροντας την εμπειρία σαν κόρη οφθαλμού, σαν αποκούμπι κι άλλοθι. Οι μεγάλες αγάπες έρχονται εξαπίνης, βλασταίνουν στις εύφορες πεδιάδες που ‘μείναν ακαλλιέργητες για καιρό, διανύουν χιλιόμετρα αδιαφορώντας για τα επίγεια εμπόδια- την απόσταση, την τριβή, την φθορά, την ενοχή, τον φόβο μπροστά στο άγνωστο του ρίσκου. Οι μεγάλες αγάπες έρχονται μ’ ένα σκοπό· την υπέρβαση. Πρέπει να είσαι άξιος της έλευσής τους.
Δε ζητούν εξάλλου πολλά. Ζητούν ειλικρίνεια, πίστη και διορατικότητα. Χρειάζεται να προβλέπεις το μετασχηματισμό τους στον χρόνο και να απομακρύνεσαι με τρόπο μυστικό την κατάλληλη στιγμή, σίγουρος πως έχεις δώσει όσα εφόδια απαιτούνται κι έχεις θωρακίσει τις ψευδαισθήσεις της φυγής. Ο αποχωρισμός είναι φαινομενικός εξάλλου. Οι μεγάλες αγάπες δε μπορούν να συμβιβαστούν στα γήινα. Θέλουν ελευθερία, θέλουν ισορροπίες, θέλουν ρίσκα και θέλουν το παράδοξο φινάλε, το ήσυχο, το απρόβλεπτο, για να συνεχίσουν ξεχωριστά και το ίδιο δυναμικά να πολεμάνε για να μοιάζουν ισάξιοι της αγάπης που μοιράζονται. Επιβάλλεται να αφουγκράζεσαι τα σημάδια. Αφού απομακρυνθεί ο κίνδυνος η αγάπη να γίνει θηλιά, οι μέτοχοι της, το ίδιο ξαφνικά υπερβαίνουν τον υλικό κόσμο και ενώνονται. Γίνεται μια κοινή αλυσίδα η αγάπη, εφαλτήριο για την ανέλιξη, άλλοθι για την απελπισία και την ίδια στιγμή απωθητική δύναμη για τη στασιμότητα του κόσμου του επιστητού.
Οι μεγάλες αγάπες δε ξεχνιούνται, δε φεύγουν, δε χάνονται. Ζούνε μέσα μας μετέωρες όπως τις αφήσαμε μέσα σε αγκαλιές που έμοιαζαν με πατρίδες και συνεχώς αλλάζουν μορφές όπως η ενέργεια. Εξακολουθούν να μεστώνουν με μυστικότητα και υπαινιγμούς τους καρπούς της κοινής σποράς και μοιράζονται τη σοδειά δίκαια μεταξύ τους επιμένοντας στο ρου τους. Άλλοτε περνάνε σιωπηλά στο παρασκήνιο αν κι είναι το ίδιο ζωντανές με με τις μακρές περιόδους που μονοπωλούσαν τις σκέψεις και τις επιθυμίες. Είναι εκεί. Διέπονται από σιωπές -ευχές και θύμησες-φυλαχτά κι είναι αυτές που επιβεβαιώνουν πως η υπέρβαση στέφθηκε επιτυχώς. Τα ξεστρατισμένα αστέρια δε φοβούνται πια. Αντιλαμβάνονται πως πλέον δεν έχουν να χάσουν ρισκάροντας να μείνουν μακριά από την πηγή φωτός σε μια άγονη γωνιά του απέραντου ουρανού, γιατί διδάχθηκαν και τώρα ξέρουν ότι είναι αυτό που κυνηγάνε. Ξέρουν να εξελίσσονται μόνα τους και δεν ξεχνάνε πού το οφείλουν. ..
Κι οι μεγάλες αγάπες διασταυρώνονται και εισχωρούν η μια ενδόμυχα στην ζωή της άλλης ασκώντας μια μορφή άτυπου ελέγχου υπέρ των διδαχών τους και ποθούν εσαεί την συνύπαρξη τους σε έναν κόσμο άφθαρτο- όχι τούτον εδώ τον μικρό… μα αυτός είναι ό,τι έχουμε και δεν φτάνει να διακλαδιστούν. Αρκεί όμως για να αξιωθούν της ανάγκης για υπέρβαση.
«Ο Νεφεληγερέτης»
Εγώ θα πρέπει να ‘μαι η Μαρία Νεφέλη κι εσύ φευ ο Νεφεληγερέτης. Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία.
Και ο Αντιφωνητής:
Ο ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ
– Α τι ωραία να ‘σαι νεφεληγερέτης.
/
Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά.
[ Οδυσσέας Ελύτης – Μαρία Νεφέλη, 1978 ]
Σούρουπο στην Ραφήνα
Σκέψεις για την υπόθεση του ντοκυμαντέρ "The Sacred Triangle; Bowie,Iggy & Lou 1971-73" το οποίο αναφέρεται στις παράλληλες πορείες του David Bowie,Iggy Pop & Lou Reed αρχές της δεκαετίας του 70.
Τότε που κυκλοφορούσαν τους πιο epic δίσκους τους και στις φωτογραφίες φαινόντουσαν οτι έκαναν τρομερή παρέα.Αλλά...
Πύρινες αχτίδες καίνε τ' αγαλματένιο δέρμα της στην ερημιά της ηθικής -στης εξορίας τον τόπο- Με τα γόνατα στο χώμα όπως και τότε στα αψηλάφιστα πένθη ναυαγισμένη. Συνέπλεξε με το μίτο σαν πανάκεια...
Η Bonnie με τον Clyde της, οι μοναχικές «Κούκλες Μελαγχολικές», ο Βροχοποιός, ο Μόχα και δίπλα τους Χαζοπούλια, Αερικά και Δαίμονες να πετούν μαζί κάτω από τα αυγουστιάτικα χλωμά αστέρια.
5η :D και το πιο ωραίο ειναι το επόμενο λιμάνι!
Όσα μου έμαθαν οι #panellinies2014 ή αλλιώς "η εξομολόγηση μιας απόφοιτης"
Πέρσι τέτοιες μέρα ξεκινούσα την προετοιμασία για τις πανελλήνιες. Ήξερα εξ αρχής ότι τούτος ήταν ο πρώτος προσωπικός μου αγώνας. Έπρεπε να υπερασπιστώ τον εαυτό μου μέχρι τέλους με την μεγαλύτερη δυνατή αυτοπεποίθηση και πολλή υπομονή. Έπρεπε να οπλιστώ με την δύναμη και το κουράγιο κάθε μέρα να κάνω ακόμα μεγαλύτερη αυθυποβολή. Αυθυποβολή, αυτή η έννοια ίσως εσωκλείει όλον τον αγώνα. Όχι μόνο τον δικό μου. Όλων των υποψηφίων και εν γένει όσων μπαίνουν σε μια ψυχοφθόρα διαδικασία προκειμένου να καταφέρουν κάτι, οτιδήποτε.
Δεν είχε σημασία που δεν είχα έναν αποκρυσταλλωμένο στόχο εξ αρχής, δεν είχε σημασία που δεν ονειρευόμουν μια συγκεκριμένη σχολή, που δεν ήξερα “τι θα γίνω τώρα που θα.. μεγαλώσω.” Ήξερα ότι έχω “δυνατότητες” και για αυτό έπρεπε να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό. ( Έλα όμως που όταν δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό μένεις με τον χειρότερο.)
Θυμάμαι την αγωνία, την αυτοσυγκράτηση κ τους υπολογισμούς μου και πώς αυτοί σταδιακά μεταμορφώνονταν και μετουσιώνονταν μέσα στο μυαλό μου.. Ακόμα μπορώ να ακούω στα αυτιά μου τις συμβουλές των φίλων και των φιλολόγων μου.
"Οι Πανελλήνιες είναι μαραθώνιος, όχι κατοστάρι"
Και ο καιρός περνούσε με ρυθμό νωθρό, με όλες τις δοκιμασίες που επιφυλάσσει η τρίτη λυκείου, με πολλή κούραση, με απελπισίες, ξεσπάσματα και ραθυμία. Μια αισιόδοξη σκέψη όφειλα να έχω πάντα στο νου μου: “είναι προσωρινό” κι απέδιδε. Με την έννοια ότι ισορροπούσα στο σκοινί που τέντωνε η καθημερινότητα και το άγχος. Με γενναίες δόσεις καφεΐνης και μουσική- πολλή μουσική και σημειωσούλες σε όλα τα βιβλία και τα τετράδια: “__ days left”, “λίγο ακόμα”. Τις ίδιες σημειώσεις μου κάνανε και οι καθηγητές μου: “υπομονή”, “σε λίγο θα το απομυθοποιήσεις”, ” συνέχισε,αγωνίσου, θα δικαιωθείς.” Και τους ευχαριστώ βαθιά για την αμέριστη συμπαράσταση. Καθώς και όλους τους λίγους “δικούς μου ανθρώπους” που άλλοι με μια αγκαλιά, άλλη με ένα τηλέφωνο, συνέβαλαν στο “να μην διαλύσω το παζλ στον αέρα.”
Οι μέρες έφευγαν κι ήταν τόσο γρήγορο όσο μου υπόσχονταν όταν απελπιζόμουν. Τελικά παπαγάλισα άψογα και τις εκατον-πόσες σελίδες της ιστορίας κατεύθυνσης, τελευταία στιγμή και την βιολογία. Έμαθα και να βάζω σε “κουτάκια” τη σκέψη μου στην έκθεση και τη λογοτεχνία. Εντούτοις, σε ό,τι αφορά τα προαναφερθέντα δυο μαθήματα, εκείνη την πολυπόθητη στιγμή έδρασα κατά το δοκούν. Μάλλον επειδή δεν είχα καλύτερο τρόπο να αντιδράσω. Στο θέμα των φαινομένων “ανθρωπιάς” στην έκθεση, ας πούμε, απήντησα με την διάλυση του κράτους δικαίου, τις αυτοκτονίες, τις κατασχέσεις, τις απολύσεις. Δεν προστάτευσα τον κώλο μου, όπως βέβαια, όφειλα. Αλλά τι σημασία έχει? Έγραφα νηφάλια και ήξερα ότι κάθε λέξη που αποτυπώνω στο τετραδιάκι των πανελληνίων σώζει την ψυχή μου από μια παρατεταμένη περίοδο υποταγής κι ανελευθερίας. Δεν μετανιώνω ακόμη κι αν τιμωρηθώ με λογοκρισία. Και στη λογοτεχνία τα νοήματα που έδωσα ήταν πιο “μεγάλα” από τα “μικρά” που μας ζητούσαν.
Τα “μικρά” λογίζονται για “μεγάλα”.
Μικρά ονομάζω τα επουσιώδη, τα παράλογα και όλα τα ά-λογα που καλείται να απομνημονεύσει κάθε δεκαοχτάχρονος. Μικρό ονόμαζω το “ισχύει η ιδιομορφία στην χρονική ακολουθία…” για παράδειγμα ή το “ 1890 εκκλησίες, 22 μοναστήρια, 1647 παρεκκλήσια και 1401 σχολεία με 85.890 μαθητές”. Κι όμως, τα …”αντι-σος” κυρίως, ήταν τόσο ενδιαφέροντα. Και τα εκτός ύλης ακόμα. Χαίρομαι που μελέτησα ένα δείγμα της αριστοτελικής σκέψης, χαίρομαι που μελέτησα κι έμαθα -ακόμα και με το πλέον λάθος τρόπο: την απομνημόνευση.
Κι έτσι είμαστε στις τελευταίες μέρες του Ιουνίου: Κοιτώ από ώρα το μηχανογραφικό μου, έχω αγωνία για τους βαθμούς, για την “κάστα” των διορθωτών στους οποίους έτυχαν τα γραπτά μου κι έχω άπλετο χρόνο να μελετήσω τα προγράμματα σπουδών των σχολών, να ονειρευτώ ένα μέλλον όμορφο, την νέα εποχή, με τους νέους ανθρώπους, είμαι έτοιμη να ρίξω μαύρη πέτρα στα σχολικά-μίζερα χρόνια και να αρχίσει ένας αγώνας νέος, όμως πιο δικός μου. Είμαι επομένως αισιόδοξη για την νέα “φούσκα” που θα λογίζεται καθημερινότητα.
Παρεμπιπτόντως, ο Μίλτος Πασχαλίδης είχε πει κατ’ εμέ το πιο κυνικά ορθό για το μηχανογραφικό: “όταν βάζεις ένα δεκαοχτάχρονο παιδί να συμπληρώσει μηχανογραφικό είναι σαν να τον βάζεις να συμπληρώσει δελτίο προ-πο.”
Η περίοδος αγωνίας τελειώνει μαζί με την ζωή μου ούσα ανήλικη. 1η Ιουλίου, στα γενέθλιά μου επάνω, θα “βγουν” τα αποτελέσματα. Έτσι θα μπορώ να σχεδιάσω τον χάρτη της ενήλικης ζωής μου με μεγαλύτερη ασφάλεια και να επαναδιατυπώσω τις διαδρομές αυτές που θα με φέρουν πιο κοντά στην τόσο πολύ ποθούμενη ευτυχία. Κι αν μου έμεινε κάτι έντονα χαραγμένο στο μυαλό από όλες τις γνώσεις είναι το “ευδαιμονίη ψυχής τε και κακοδαιμονίη” του Δημόκριτου και το “ήθος ανθρώπω δαίμων” του Ηράκλειτου.
Ξεκινώ λοιπόν, ξανά από μια αρχή με αυτά και την φράση του Πάβιτς στο Λεξικό των Χαζάρων: “Κάθε άνθρωπος έχει μπροστά του χιλιάδες δρόμους. Αλλά ο πραγματικά δικός του δρόμος είναι αυτός που αν αποφασίσει να τον ακολουθήσει, ο φόβος του μεγαλώνει.”
Κι ελπίζω. Ελπίζω μάλλον από ματαιοδοξία πως θα βοηθήσει η μετέπειτα πορεία μου να αλλάξει ο ρους του κόσμου και να σβήσουν τα κακώς κείμενα. (εφηβικές επιπόλαιες σκέψεις που ωστόσο δεν θέλω να πάψουν να καλπάζουν στο μυαλό μου.)
-Ευχαριστώ-
27/6/2014
Νεφέλη Σ. ,
ετών 17 και 363 ημερών.
Νεφελόκοσμος. turned 2 today!
κι επειτα επιστρέφω κι εγώ κι εδω και στην ζωή... :)