Het is februari. De zon bedekt de kamer, de lakens, mijn lichaam (ze streelt de kleine vlekjes op mijn arm, nestelt zich in de leegte tussen mijn nek en mijn sleutelbeenderen) in haar kwetsbaarheid.
Ik ben niet leeg. Ik ben open.
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
RMH
Show & Tell

No title available
dirt enthusiast

Kiana Khansmith
Misplaced Lens Cap

No title available

JVL

Janaina Medeiros
AnasAbdin
i don't do bad sauce passes
ojovivo

#extradirty
YOU ARE THE REASON
h

❣ Chile in a Photography ❣
d e v o n

No title available
almost home

seen from France
seen from United Kingdom

seen from United Kingdom

seen from Mexico

seen from Germany

seen from Argentina
seen from United States

seen from Canada

seen from Türkiye

seen from Malaysia
seen from United States
seen from Indonesia
seen from Malaysia
seen from United Kingdom

seen from France

seen from United States

seen from Japan

seen from United Kingdom
seen from Australia

seen from Singapore
@nietswaard
Het is februari. De zon bedekt de kamer, de lakens, mijn lichaam (ze streelt de kleine vlekjes op mijn arm, nestelt zich in de leegte tussen mijn nek en mijn sleutelbeenderen) in haar kwetsbaarheid.
Ik ben niet leeg. Ik ben open.
Wakker worden in het licht van januari.
De wind zwiert tussen de bomen, geurt naar oma’s tuin, slaat de takken heen en weer, ik kijk omhoog, zie de topjes van de bladeren ritselen, vraag: mag ik met jullie mee dansen? Bomen praten niet.
Wat mag ik je wensen voor het nieuwe jaar?
Rust. Veel rust.
ph Adi Dekel
Instagram: poezieiseendaad
© Carolyn Baumann
Ik leef niet in de illusie dat dit is hoe ik het me had voorgesteld. Ik voel zelf ook wel hoe fragiel het allemaal is, hoe knokig, hard en koud. Hoeveel pijn het soms doet, vooral ’s nachts, dat knagende schuldgevoel dat zich heeft genesteld in het kuiltje bij mijn borstbeen. — Jante Wortel, Weerlicht
Het heeft iets sinisters, de crèmes die in haar zinken. Het zonlicht dat er sproeten op batikt en de rimpels laat uitbreken. Hoe ze luchtjes bewaart die ik liever vergat, zijn geur af en toe nog sluimert tussen mijn spleten. Soms herinner ik me de eerste keer, de handen op mijn blote rug, hoe de vingertoppen wel inductieplaten leken. Van elke porie een mondje maakten, happend naar meer, tot het verweerde. Ik trok weg van het bed, van alle beloftes, de uren vergeefs. Slechts gekleed in mijn huid wandelde ik richting de tuin. Ik hoorde hem huilen naar mij. Het vel zette de zon al om in vitaminen. Maakte met iedere stap de botten sterker, de tanden harder. - Ellen Deckwitz, Over de Huid
De haat en de angst. Ik dacht dat het zo hoorde. Ik hoopte dat het zo bleef. — Armando, De straat en het struikgewas
Mijn mager woord, mijn troosteloos dal.
Ik heb u bemind in velden vol koren, waar zon in nacht zou doven waar de dood aan mij zat te vreten en de uren der groei mij uiteenreten. uw vingers strelen zo zachtjes mijn wonden (ik schreeuw) Met mijn bloed ben ik bij u De doornkroon littekende mijn gezicht ik kijk u aan gij knikt, neemt mij dicht, kom leg uw verdriet in mijn schoot, ik ontrafel het wij zijn het einde dat vlood
Het is een vreemde stad en de honden luisteren niet meer naar de mensen. Het onderwerp gaat met je op de loop: dat je je oor op een roos drukt wil nog niet zeggen dat hij je toespreekt. Dag dieren. Dag vrienden. Voor je het weet zit je huid vol met doornen. — Hannah van Binsbergen, Kokanje
Hoeveel afgedankte, verloren geraakte dingen had ik achter me, dingen die nu toch aanwezig waren, in een draaikolk van beelden. - Elena Ferrante, uit: De Verborgen Dochter
I'm in bad love Don't be sad, love I'm amazed that you ever loved me
Frank Eugene, “Adam and Eve”, circa 1900
"Mamma, wat spook je uit, bel je niet meer? laat ons tenminste weten of je dood of levend bent.' Geroerd mompelde ik: 'Ik ben dood maar ik maak het goed.' - Elena Ferrante, uit: De Verborgen Dochter