Wychodzę z domu, późnego popołudnia. Wsiadam na rower i jadę do okolicznej wioski. Nie jest za ciepło, jednak będąc (nie)poetą cieszę się tą jesienną pogodą. Oglądam niebo, szarawe lekko z chmurami, rozmytymi. Chmury kłębiaste, wiatr średni. Pamiętam to z lekcji produkcji rolniczej. Nie sądziłam, że to się liczy do zawodu, naprawdę. Jednak tak, liczy się. Próbuję ogarnąć myśli, jednak notuje tylko to jak mocno wieje wiatr i jak jest mi zimno. Miotają mi się myśli, czy dojadę, w końcu zostały jakie dwa kilometry. Nie wiem, droga z lekka niebezpieczna. Rozkopana, tylko prawy pas nadaje się do jazdy. Myślę, że nie chciałabym tak umrzeć. Chciałabym ale nie tak. Nie dostaje gwarancji, że to na pewno mnie zabije. Staram się być w miarę spokojna, jak na to jak potrafię być. Oddalam się z tego miejsca. Ciało jedzie prosto przed siebie, próbując się nie rozpłakać i nie zatrzymać się na środku drogi, pośród pól. Stwierdzam, że muszę jechać dalej by dotrzeć do miasteczka jak najszybciej. Umysłem się oddalam, nie wiem czemu i jak szybko byłam w stanie to zrobić. Nie wiem o czym myślę najpierw, o czymś mniej istotnym pewnie. Nie należę do typów ludzi, którzy rozmyślają. Raczej analizuję wściekle każdą sprawę, dokładnie, czego nigdy nie robię. Nie jestem dokładna. Dojeżdżam pod miasteczko, oczy załzawione od zimna i emocji. Czuję zimno na mojej twarzy i dłoniach. Spoglądam lekko w dól i widzę rozkopany rów z wodą i wyobrażam sobie młodą blondynkę, około lat 20, martwą. Jej siną skórę, siniaki na ciele. Jej dłonie, na klatce piersiowej, pod piersiami. Widzę na jej brudnej sukience, widać, że była zwiewna. Musiała wyglądać na niej pięknie. Musiała. Nic nie wygląda pięknie na kimś smutnym bądź martwym. Kimś zranionym, obolałym. Widzę jej siniki, wszędzie na całym ciele. Na twarzy, rękach, nogach. Jej zaschniętą krew na sukience, rozcięta warga. Wyobrażam sobie jej ból, który musiała przeżyć przed śmiercią, która prócz ratunku musiała by wybawieniem dla niej. Zdaje się, że zaczęłam czuć jej ból. Tego jest za dużo, nie ma tam tego ciała, nie ma tej blondynki, nie ma jej w tym rowie przy drodze. Jest tylko kilka centymetrów wody i pola.
izzy806
kianamaiart
romaincrisis
amandla