Byliśmy tak blisko, a jednak tak daleko — jak grudzień i styczeń, obok siebie, ta sama zima, ale nigdy ten sam moment. Tacy byliśmy my: prawie, potem znowu prawie, to „prawie”, które nie daje mi spać.
W innym życiu — tym, które odtwarzam w myślach, gdy jestem zbyt zmęczony, by z nim walczyć — w końcu nam się udaje. Nie wahasz się, nie odsuwasz. Nie jestem kimś, kogo boisz się kochać. Spotykamy się tam, gdzie rok się przełamuje, gdzie nic nie wydaje się spóźnione, gdzie zima nie jest zimna.
Ale tutaj, w tym życiu, w prawdziwym — tym, w którym ciągle się budzę — wciąż uczę się nowych sposobów, by cię tracić. Bo w moich snach jestem wszystkim, czego kiedykolwiek chciałaś. A w prawdziwym życiu jestem najgorszą rzeczą, jakiej kiedykolwiek dotknęłaś.
I nienawidzę tego, jak bardzo to wszystko wydaje się prawdziwe. Jak każda wersja nas w mojej głowie jest delikatniejsza niż cokolwiek, co mogliśmy sobie wyobrazić. Jak przyszłość, o której kiedyś szeptaliśmy, rozsypała się w chwili, gdy próbowaliśmy ją utrzymać.
A jednak wciąż sięgam. Wciąż szukam tej wersji nas. Tej, w której zostałaś. Tej, w której jednak nam się udało. Tej, w której grudzień i styczeń w końcu nachyliły się ku sobie i pozwoliły się spotkać.
Ale może to wszystko, czym kiedykolwiek będziemy. Historią, która miałaby sens tylko w świecie, który nigdy dla nas nie zaistnieje. A „prawie” to wszystko, co mi zostało. I kiedy zamykam oczy, wciąż żyję tą częścią ciebie, która tak naprawdę nigdy nie istniała.
izzy806
areudirty
discoholicmusic
germansingergirl
tangentwithtanner
turnnoffyourmind
pixelskylines
