No One @notsohappykid-blog - Tumblr Blog

Ayoko na.

Tama na. Ang sakit na.

Tapos..

Sa jeep kanina. May lalaking sumakay na may dalang skate board. Nagpromise ka sakin na sabay tayong matututo mag skate board diba kasi goal ko un matagal na. Diba? Naalala mo pa ba? Nasa jeep tayo nun. Paulit ulit pa nga ako kasi di ako makapaniwalang may makakasama ako sa goal ko na yun. Naalala mo pa ba?

May pahabol pa pala ako.

Yung kaibigan ko pumunta dito kahapon. Sabi niya nung napadaan daw siya sa San Fe at nakita ung mga rosas. Naalala niya daw ako. Kasi dti daw araw araw daw akong may rose.. Naalala mo pa ba yun? Ang saya saya ko araw araw nun😊

Eto na yung continuation..

Sumunod... Kumain ako sa Munch Potato.. Kung san nung huli akong bumili don tinanong ako nung tindera kung asan ka na daw. Tangina torture un. Kaya kahit kelan di na ako ulit bumalik dun kasi puta ang sakit. Pero kanina bumili ulit ako dun, nilagay ko ung bag ko sa kung pano natin nilalagay un lagi. Pumwesto ako sa pwesto natinat inorder ko ung favorite natin. Tangina lalong mas masakit. Ayoko na to ituloy puta wala namang nakikinig sakin asan ka na tangina bumalik ka na sakin parang awa mo na. Pero itutuloy ko pa rin kasi mas masakit ung susunod.. Sumakay na ako ng jeep. Pauwi na sana. Ang masaklap pa.. Ung jeep natin ung nasakyan ko, ung puro blue? Naalala mo pa ba? Gusto ko nang maglupasay dun sa bigat ng narardaman ko. At napagdesisyunan kong dumaan muna sa dati niyong bahay. Bumaba ako at pumwesto ako dun sa lugar kung san kitang kita ko ung bahay niyo. Umiiyak na ako sa kinatatayuan ko kaya umalis na ako. Di ko alam kung tinotorture ko na lang ba ung sarili ko o ano e. Kasi nung binalikan ko lahat, ANG SAKIT GAGO. Buti na lang tumawag na si aila.. Kasi magpapasagasa na sana ako kanina..

Di ko alam paano sisimulan ito.

Pero sisimulan ko sa simula ng araw ko. Ang aga ko pumasok. Kasi may flag cem. As usual magisa ako. Nung nasa bandang HRM na ako. Bigla akong napalingon tapos bigla kitang naaninag. Akala ko ikaw ung nakita ko. Akala ko talaga. Pero natakpan lang pala ung view ng isang mata ko kaya sobrang lumabo at inakala kong ikaw yun. Nakakaiyak pa kasi umasa pa rin ako na ikaw un kahit alam ko at alam naman ng lahat na hindi pwede mangyari yun.. Pagpasok ko ng room, sumasabay ata sa kalungkutan ko ung room namin.. Kasi nakapatay ung ilaw at wala pa rin tao. Kaya nagearphones na lang ako at di ko namamalayan na naluluha na pala ako don dahil pa rin sa encounter ko sa "inakala kong ikaw" kanina. Mapanakit pa ung mga kanta. Flag cem na. Naalala nanaman kita. Habang nasa harap ako gusto ko nang umiyak sa kinatatayuan ko kasi naalala ko na tuwing gusti kitang makita titingin lang ako sa stage ata andun ka sa speakers nagaayos. Pero ngayon. Kahit halughugin ko pa bawat lugar ng eskwelahan namin. Walang bakas mo ang matatagpuan ko.. Sumunod, naalala kong 24 nga pala ngayon. Natutuwa naman ako pag may bumabati sakin noon. Kasi kinikilig pa nga ako. Pero ngayon parang kada bati sakin ng mga tao, parang dinudurog ako ng paulit ulit. Sobrang down na ako. Sumabay pa ung teacher namin na sinabihan akong Di raw ako makakagraduate... Naisip ko na baka tama nga sya na baka dko naman talaga kaya at ako na lang ung naniniwala na kaya ko kahit hindi naman.. Lalo na akong nadadown. Hinahanap ko si aila para di ko ituloy ung gagawin ko, pero wala siya absent pala. Natuliro na ako lalo di ko na alam gagawin ko. Para bang patuloy lang na umiikot ung mundo ko pero ayoko na. Pagod na ako. Parang wala ako sa mundo kanina sa sobrang lungkot at bigat ng nararamdaman ko. Sumunod, tinanong ako ni Miguel king nakakausap pa daw ba kita. Natigilan nanaman ako. Parang dinurog nanan ng 10x to the power of 24 ung puso ko. Tangina di ko na kinakaya. Pero sinagot ko pa rin siya.. Sumunod si Janel naman ung nagtanong. Di ko na sinagot. Di ko na talaga kaya. Sumunod ung Science Club. Ayoko na iexplain pero Tangina din un. Sumunod ung pagiyak ko sa chapel. Ayoko talaga umiyak kasi nakakahiya. Pero ayun naluha nanaman ako at nung naramdaman ko nang hahagulgol na ako umalis na ako. Ayoko maging center of attraction. ---to be continued--

They really want to see me breaking.

Labels? Nah. Im into REALationship.

Ngayon, para sakin. Icinecelebrate ang mga "monthsary" para icelebrate ung araw na un na sinagot mo sya. Yung napaka magical na araw na un kung saan nagsimula lahat.. :) hindi para bilangin at magparamihan ng months sa kaibigan mo o sa kung kaninoman. Just sayin' 💤💤

Nitong mga nakaraang araw..

Sunod sunod ung mga bagay na nakakapagpaalala sayo. Basta ang natatandaan ko, nagsimula kong maapektuhan nung na naggroupings kami kina *toot* tapos naalala ko, nung naggroupings din kami dun dati, sinundo mo ako. Pagtapos nun, pinakita naman sakin nina Janel ung picture natin nung araw na yun. Ang sakit.. Sumunod, nung inaatake ako ng sakit ko pero di ako makauwi kasi madaming groupings at gngwa sa school, napaupo na lang ako sa HRM at naiyak. Kasi alam ko na kung andun ka, panigurdo hindi ganun kabigat at kahirap ung sitwasyon ko. Sumunod, tinanong ako ni *toot* kung naging tayo ba daw talaga. Di ko alam isasagot ko kasi gusto ko na lang maiyak nun sa kinatatayuan ko. Sumunod, si *toot* na tinulungan ako sa surprise ko sayo, pinakita niya sakin ung nga nakasave pang mga pictures sa laptop nya. Naiyak ako nun. Sumunod, at ang pinakamalupet, ung tinweet ni *toot* sakin. Masakit. Sobra. Sobra. Sobra. Sobrang sakit. Feels like my body wants to shut off. Yan lang yung mga naalala ko. Pero alam kong napakadami pang mga bagay na nakapagpapaalala sakin sayo nitong mga nakaraang araw. Masakit. Kasi parang biglang isininasampal sakin ng realidad na wala na talaga. Na wala ka na sakin. Na tapos na. Masakit. Masakit kasi para sakin hindi pa rin natatapos ang lahat...

Pagod na akong bumangon.

Pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na.

Di ko alam.

Gusto ko lang naman umiyak. Ung may makikinig sakin. Ung iintindihin ako. Ung ako naman. Ako naman ung icomfort. Ako naman.

cathagbheag

If u wanna be my friend u have to understand that sometimes I can’t cope with conversations. And just because I’m on tumblr effectively shouting into the void but not replying to your message doesn’t mean I hate u it just means that the thought of talking to anyone in depth is extremely overwhelming

He.

Changed me. To be a better person. Boyish ako e. Sobra. Ung tipong tinatanong nako ng parents ko kung tomboy daw ba ako. Kasi kung umupo ako sa jeep laging kala mo lalaki, gusto kong naka cap lagi, naka boxers. Mga panlalaki na porma. Kung kumilos ako panlalaki, nanapak. Kung makipagusap ako parang lalaki. Lahat ng mga kasama ko kadalasan lalaki. Siga ako. Ganun ako. Pero nung nakilala ko sya. Nagibg feminine ako. Mas naging babae ako. Babae na ako kumilos. Babae na mga kasama ko. Babae na ako makipag usap. Babae na ako umupo. Di na rin ako nagkacap. Naging mas malambot ako. Naramdaman ko kung pano maging prinsesa. Kung pano dapat at ung tamang turing sa babae. Ang saya ko kahit nabawasan ung pagka boyish side ko. Kasi mas napanindigan ko ung gender ko. Pero ngayon na wala ka na. Bumabalik ako sa dati. Sa kung gano ako kasiga. Kung pano ako makipag usap. Ang hirap. Kasi ayoko na. Ayoko na nun. Ayoko nang wala ka.

karolinaskrzypek

Munch Potato

Kanina bumili ako ng fries for the first time this school year which is so unusual kasi last SY halos everyday akong andon. Kasama siya. Tumatambay don. Kahit dun lang kami nakakapagusap, sobrang saya at kilig na ung nararamdaman ko. Kahit minsan puro bad news dala nya saken, makita ko lang sya pagtapos nya kunin ung fries, masaya nako. Kahit wala nang fries, masaya na ako. Tapos as I've said nga bumili ako don. Tapos ung mabait na tindera na medyo may edad na, tinanong ako. "Asan na yung friend mo?" Natigilan ako kasi kahit ung term lang na friend ung ginamit niya, alam namin parehas kung sino ung tinutukoy nya... Di ako nakasagot. Nagsalita na lang ulit siya. "Graduate na ba siya?" Tas sbe ko nmang oo. Tas sbe nya "Ah dkapala 4th yr, 3rd yr ka plang pla." Tas tinanong rin niya ko kun sa School pa daw ba sya nagaaral, sbe ko di na kasi nasa Novaliches na sya. Pagtapos nun, gusto kong kiligin at umiyak.

Torn between...

To move on? And like forget everything. Like it did't happened. Like nothibg mattered. You didn't mattered. To just let go of every memory. I can never forget thise day when all I just wanted was to kill myself. To just die. It might not be an unusual thing for me. But the unusual was you were there beside me. I know how hard I am. I dont listen to other's advice. I dont even listen to you sometimes. But you never get tired of me. After calming me and erasing the thought of killing myself you will make me laugh til I cry again, but this time its not because im in pain but because of how hard I laugh because of you. You were too good to be true.. Its like "Your hand fits in mine like its just made for me." Lahat ng mga sinasabi mo kahit napaka effortless, its either, kikiligin ako ng sobra o matatawa ako hahhahaha. Lalo na ung mga banat mo na alam kong di scripted o nabasa lang sa kung san sa twitter o facebook. Hahahha. Kung gano mo kamahal babysister mo. Kung gano mo na namimiss papa mo. At tuwing father's day, nalukungkot ka. Kung pano ka umiyak nung March 24, 2015. Kung pano mo ako kinikindatan lagi sa hallway. Kung pano mo ako lalong napahulog sayo. Hahaha. Or to keep on reminiscing everything? And erase the idea of moving on? Aasa pa rin ba ako na may continuation pa to? Na hindi ka lang dumaan sa buhay ko para maging isang napakalaking lesson? Na matutupad pa natin lahat? Hindi ko alam. Kasi parehas mahirap. Parehas masakit. At parang parehas kong ikamamatay.

Hindi ko maintindihan. Kasi nanjan ako para sakanila tuwing kailangan nila ako. Handa akong makinig intindihin at tumulong sakanila. HANDA AKO. Pero sila? The least thing the can do is just to not make me feel bad. PERO DI PA RIN NILA MAGAWA. I just wanna kill myself right now.

I wanna see blood again.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

No One