e.

a stream of thoughts so heavy it could be a river.

[nottheoneoftroy]

Kintsugi

With my pieces scattered through time and space I will melt the sad prose that is stuck between neurons in my brain, and I will turn my boiling blood golden to piece together the mess you broke

And I will call it art.

— Will that be enough to mend the broken pieces?

[nottheoneoftroy]

I never used to sleep with the light on. The dark felt safe, familiar like it knew how to hold me without asking questions.

But here I am now. curled up in my sister’s bed, leaving quiet stains on her pillow and the corridor light spilling in like something I can’t quite shut out.

I don’t trust the dark the same way anymore. It has betrayed me once too many It stopped being empty and started holding shapes I couldn’t unsee, voices that knew exactly what to say.

So I keep the door slightly open, let the light stay, as if it could guard me from the thoughts that learned how to find me in the dark.

And with that alive sliver of light, an epiphany settles in: that not everything disappears when I close my eyes.

[nottheoneoftroy]

I must have been 8 or 9 when i first declared my favorite color Poetically unaware of its meaning Without knowing it lived in deep waters and late hours.

It showed up everywhere back then In school notebooks and scraped knees In the stretch of the sky before night settled in In the calm that followed tears

I chose it cause it felt familiar Because it knew how to hold silence Because it never asked me to be loud, to be seen.

I didn’t know then That it was the shade most fluent in sorrow The one that knows how to sit with it Without asking it to leave

I just knew it felt like mine soft, heavy, familiar A place where emotions could pool Without spilling over Where sadness wasn’t dramatic or loud Just present Just breathing

Only later did I realise I hadn’t chosen a colour at all But the language my heart would be returning to.

[nottheoneoftroy]

On the 14th of January, sometime around one in the afternoon, the winter sun fell directly onto the sea.

It cut through the usual grey-blue heaviness and cracked it open, leaving behind an almost otherworldly glimmer. For a brief moment, the water didn’t look familiar at all. It felt like I was witnessing the birth of a new color, one I didn’t know how to name, only how to feel.

I saw that same color again this morning, staring back at me from the mirror. It had settled quietly in my reflection, lingering in the space between sleep and waking. The morning after you appeared, this time unmistakably real. Not imagined, not replayed, not anticipated. Just there.

[nottheoneoftroy]

Colours grow heavier with time They can learn your name Wait for you in mirrors Follow you home

Back then i wore mine without suspicion Without guessing that one day It would escape my summer dresses And it would find refuge As the closest translation to the feeling I would one day learn how to carry.

And that was when I finally learned That the feeling grew with me Sunk into my chest And taught me how to stay afloat Even when the weight of it Pressed gently, constantly

[nottheoneoftroy]

rolling the dice,

it lands on two— the number of chances I handed you like they were nothing special.

it lands on five— the months I lost to this, carrying it alone, counting time by how much it hurt.

then it lands on three— like the truths you never said out loud, the steps I kept taking toward you,

and if it were to count the ways this could have ended differently the die would hover midair.

that was what everything felt like with you, a game of chance

[nottheoneoftroy]

Γειά,

Φαίνεται κάπως παράξενο να ξεκινά κανείς γράμμα με “γειά”, σχεδόν άβολο. Αλλά εδώ δε χωράει ο μεταπολεμικός ρομαντισμός του “Αγαπητέ”, πολλώ δε μάλλον του “Αγαπημένε μου”. Οπότε θα πρέπει να αρκεστείς στο “γειά”. Όπως χρειάστηκε να αρκεστώ εγώ σε πολλά άλλα.

Ξέρεις συνειδητοποίησα ό,τι δεν έχω γράψει ποτέ το όνομά σου. Κάπως ειρωνικό, αν σκεφτείς ότι έχω γράψει αράδες για το πόση δύναμη περικλείεται σε ένα και μόνο όνομα. Κρατώντας την παράδοση, δε σε προσφωνώ ούτε εδώ, στο πρώτο σου γράμμα. Δεν αντέχω να βάλω στη σειρά τα έξι αυτά γράμματα. Εξάλλου, έχω βρει πιο δημιουργικούς τρόπους να σου χαρίσω την ίδια δύναμη. Ο πρώτος θα πρέπει να ήταν εκείνες οι άμυνες που γκρέμισα με τόση ευκολία. Μόνη μου. Μία στροφή και σαν βαριοπούλα σε γυψοσανίδα, κατέρρευσαν όλα. Χθες, με έναν κόμπο στον λαιμό (που περιστασιακά ταξίδευε μέχρι το στομάχι μου και ξανά πίσω) ξεκίνησα το ταξίδι μου. Ένα ταξίδι προς εσένα. Να ψαλιδίζω χιλιόμετρο το χιλιόμετρο την απόσταση μεταξύ μας. Όπως έμαθα, η απόσταση δεν μετριέται μόνο σε μέτρα. Απόσταση είναι αυτή η επιμονή της φυσικής να εφαρμόζεται και στα συναισθήματα. Να θέλει βίαια να μας διδάξει τον τρίτο νόμο του Νεύτωνα. "Οι δυνάμεις που ασκούνται από την αλληλεπίδραση δύο σωμάτων είναι πάντα ίσες κατά το μέτρο και αντίθετες κατά την φορά”. Απόσταση είναι κάθε παρεξηγημένη ματιά, σαν εκείνες που ξεκινάνε βεντέτες στις ασπρόμαυρες ταινίες. Απόσταση είναι τα μικρά άπειρα ανάμεσα σε πεπερασμένα εκατοστά από καρέκλα σε καρέκλα και από ώμο σε ώμο.

Θα ήθελα να τα πάρω όλα πίσω, ξέρεις. Θα ήθελα να ήταν εύκολο να σβήσω κάθε συναίσθημα που νόμιζα ότι με έφερνε πιο κοντά σε αυτό που ήθελα. Βιάστηκα να τα γράψω όλα με στυλό. Θυμάσαι εκείνα τα στυλό στο δημοτικό που μας έπεισαν ότι σβήνουν με την μπλε μεριά της γόμας; Που με παιδική αθωότητα σκίζαμε χαρτιά, προσπαθώντας να το κάνουμε να σβήσει. Κάθε φορά ελπίζαμε από την αρχή ότι το στυλό θα σβηστεί. Και κάθε φορά άνοιγαν νέες τρύπες στο χαρτί.

Θέλω να τα διαγράψω, όλα. Να με φυγαδεύσω σε ένα μέρος, όπου η σκέψη σου και μόνο δε διαλύει κάθε άκρο μου σε κομμάτια. Εκεί που δε θα διπλώνω στα δύο σε κάθε άκουσμα του ονόματός σου.

Για άλλη μια φορά, έχω πάρει έναν διττό ρόλο. Σα να αδυνατώ να είμαι ένα πράγμα μόνο. Η ύπαρξή μου ταλαντεύεται ανάμεσα στην ισορροπία ενός φύλλου χαρτιού και του πρες παπιέ. Εγώ η ίδια με κρατάω κάτω, αμετακίνητη. Κάποιες φορές, για να μη με πάρει ο αέρας που εκπνέεις με κάθε πλαστική λέξη, κάθε φυσικό γέλιο που χτυπάει έναν συκγκεκριμένο νευρώνα του εγκεφάλου μου τόσο δυνατά, που νομίζω ότι θα εκραγεί. Κάποιες άλλες για να με βυθίσω. Όλο και πιο βαθιά. Τόσο που νιώθω ξάφνου το πρες παπιέ να δένεται στον αστράγαλό μου και να μετατρέπεται σε τούβλο που με οδηγεί με τρομερή ακρίβεια στον πάτο του ωκεανού.

Στην λίστα των θέλω, προσθέτω και τα κότσια να σε κατηγορήσω αληθινά. Γιατί φταις. Φταις για κάθε κίνηση που επαναλαμβάνεται στο κεφάλι μου σαν χορογραφία, δεκάδες φορές. Για κάθε μία, είναι το δικό σου πρόσωπο κρυμμένο πίσω από τη μάσκα. Πίσω από κάθε τροχοπέδη στην πορεία μου. Και κάθε φορά αποδείκνυες ότι η φιγούρα που σου έπλασα δεν είναι αληθινή. Έβρισκες τρόπους να σπας το καλούπι που η φαντασία μου έχτιζε. Και γω; Εγώ μάζευα τα σπασμένα κομμάτια αυτού του καλουπιού και του έδινα ξανά ζωή στα όνειρά μου, πλέκοντας μία νέα πραγματικότητα. Μία που μας χωράει.

Και κάπου εδώ, μάλλον έχω κοιμηθεί αρκετά. Το βάρος της έρχεται και με ξυπνάει βίαια.

Οπότε τέρμα τα όνειρα. Δεν μου αξίζει να ζω εκεί. Ούτε σε σένα αξίζει. Ξέρεις, όταν ξύπνησα, τα νέα ηχούσαν ακόμα στα αυτιά μου. Ο ροζ ουρανός στις 6:40 και η νηνεμία της θάλασσας με παίρνουν από το χέρι και περπατάμε προς το φως. Κι αυτό απόσταση είναι — τα βήματα από το κρεβάτι μου στη θάλασσα και από τη θάλασσα προς το φως.

Εκείνο το φως που έκλεψες, που ορίζει το όνομά μου και που μου δίνει τη δύναμή μου.

Την ανακτώ αυτή τη δύναμη. Παραλληλισμό μετά από παραλληλισμό. Και είναι αστείο το πώς αυτό το κεφάλαιο άνοιξε στο μαύρο σου αυτοκίνητο και τελειώνει σε ένα άλλο, λίγα μέτρα μακριά από την πρώτη φορά.

ένα πρωί του Σεπτέμβρη έκατσα δίπλα στη θάλασσα και σου έγραψα.

[nottheoneoftroy]

There’s a thin body of water cutting our hometown in two its name, a wordplay on the one that runs in the Underworld

They say the river washes everything away. But I’ve learned that memory is stubborn; it clings to rocks, to old words, to the smallest pieces of light.

And yet, somewhere in the current, I catch myself hoping that one day, when I drink from Lethe, I’ll forget you just enough to remember myself.

[nottheoneoftroy]

I think of forgetting as mercy. As a slow erasure that begins at the edges your voice blurring first, then the exact shade of your laugh, then the way your hand used to hang midair when you didn’t know what to do with it.

[nottheoneoftroy]

I have too many thoughts scattered across half-empty days.

They surface without warning, in the quiet moments between breaths.

Yesterday, I thought of your twin brother— the one you swear exists, though I’ve grown too familiar with your white lies to fully believe you. It’s a strange skill, learning doubt the hard way.

And then, somehow, I found out you were gone. No message, no sign. Just absence. I won’t have to look for your eyes across the table anymore, won’t have to memorize every word we exchange, won’t have to dissect the silence between them.

Still, it stung— finding out from someone else, realizing that once again, you slipped away quietly.

History repeating itself, but softer this time. A final act of disappearance.

And with your leaving, the echo stopped. For the first time, there was only quiet.

[nottheoneoftroy]

It almost scares me— how much more I can write, how many words keep escaping my head like air from a punctured lung.

Will it ever stop? Will you ever stop reflecting off everything I touch the mirror, the page, the water?

Will I ever find the courage to let it all go, to fall the way I ache to? Or is this the falling? The quiet, endless kind where crashing would almost feel like mercy.

Maybe I’ve worn this little Miss Perfect too long tight seams, polite smiles, so even gravity asks for permission before pulling me down.

And yet, somehow, I can say it now— I’m in love with you.

Because for everything you took, you left something behind:

hope,  dreams,   promises,    the need to try.

[nottheoneoftroy]

I added more songs to your playlist. Do I do it for historical accuracy?

-or are someone else’s words the only way I can survive this?

[nottheoneoftroy]

All I'm left with is the echo, still bouncing in the void, a never-ending pulse.

All I'm left with are bruises I liked it better when I could see them, I knew the pain would come when I pressed on them.

Now I don't; I can't see the wounds. I can't count them. I cannot calculate when they will ache.

[nottheoneoftroy]

I wish I could hate her. I wish I could see what makes her better

But wishing doesn’t bring redemption, it just keeps me awake.

Sleep used to be easy before you turned it into another thing I lost.

Maybe I should start a list of everything you took, everything I let you.

Maybe if I write it down, I’ll finally learn how to hate you properly.

[nottheoneoftroy]

Why am I still holding on to you?

Because now I almost have my answers— the ones I chased through sleepless nights, the ones I thought would heal me.

But healing never looked like this.

So I’ll gather what’s left of my strength, and learn to move on, to make peace with being the secret you never meant to keep, but never dared to let go of either.

[nottheoneoftroy]

She picked the shirt you wore the day we met again. She stood beside you, unknowingly, when I waited by the phone. She was already winning before I even knew there was a game.

Maybe you chose the simple ending the easy way out the one that didn’t require an explanation.

So now I’m showing my hand. No poker face left. Just the quiet aftermath of a game I never agreed to play.

[nottheoneoftroy]

I won't beg I have done a lot of it without ever using the word.