@novagibi - Tumblr Blog

sokaklarkaos-deactivated2020042

Sen eskiden güzel bakardın gözlerime

Sen eskiden anardın beni kurduğun her cümlede

Şimdi içi boş bir rüya bıraktın ellerime

Kaçamadım kurtulamadım

Hayalin her zaman peşimde

sokaktakiyazar

Öfkelenince neden bağırırız ?

Hintli bir ermiş öğrencileri ile gezinirken Ganj nehri kenarında birbirlerine öfke içinde bağıran bir aile görmüş. Öğrencilerine dönüp “insanlar neden birbirlerine öfke ile bağırırlar?” diye sormuş. Öğrencilerden biri “çünkü sükûnetimizi kaybederiz” deyince ermiş “ama öfkelendiğimiz insan yanı başımızdayken neden bağırırız? O kişiye söylemek istediklerimizi daha alçak bir ses tonu ile de aktarabilecekken niye bağırırız?” diye tekrar sormuş. Öğrencilerden ses çıkmayınca anlatmaya başlamış: “İki insan birbirine öfkelendiği zaman, kalpleri birbirinden uzaklaşır. Bu uzak mesafeden birbirlerinin kalplerine seslerini duyurabilmek için bağırmak zorunda kalırlar. Ne kadar çok öfkelenirlerse, arada açılan mesafeyi kapatabilmek için o kadar çok bağırmaları gerekir.” “Peki, iki insan birbirini sevdiğinde ne olur? Birbirlerine bağırmak yerine sakince konuşurlar, çünkü kalpleri birbirine yakındır, arada mesafe ya yoktur ya da çok azdır. Peki, iki insan birbirini daha da fazla severse ne olur? Artık konuşmazlar, sadece fısıldaşırlar çünkü kalpleri birbirlerine daha da yakınlaşmıştır. Artık bir süre sonra konuşmalarına bile gerek kalmaz, sadece birbirlerine bakmaları yeterli olur. İşte birbirini gerçek anlamda seven iki insanın yakınlığı böyle bir şeydir.” Daha sonra ermiş öğrencilerine bakarak şöyle devam etmiş: “Bu nedenle tartıştığınız zaman kalplerinizin arasına mesafe girmesine izin vermeyin. Aranıza mesafe koyacak sözcüklerden uzak durun. Aksi takdirde mesafenin arttığı öyle bir gün gelir ki, geriye dönüp birbirinize yakınlaşacak yolu bulamayabilirsiniz.

fearless-man

stickyobjectcheesecake

“duvarlar ördüm, köprüler yıktım, döndüm bir baktım hiçbir şeyi unutmamışım.”

—

sokaktakiyazar

Emre Aydın ünlü olmadan önce, üniversitede bir kızla aşk yaşar. Emre Aydın’ın ilk sevdiği kadındır. Fakat her aşkta olduğu gibi, onların ilişkisinde de sorunlar vardır. Bir yandan şarkıcı olma hayali ve bu doğrultuda yaptığı çalışmalar bir taraftan da aşk ve okul hayatı… Her üniversitelinin hemen hemen yaşadığı şeyler. Amacı üniversiteden sonra sevdiği kadınla evlenip yuva kurmak sonra hayallerini kovalamak… Ama kadın onu bırakıp başkasıyla evlenir okul biter bitmez. Emre çok üzülür, günlerce üzüntüden dışarı bile çıkamaz. Sonra herkes gibi ” terkedilmenin acısını hafifletmek için, zaten pek de mühim değildin benim için” der gibisinden şu satırları besteler. ”Git gideceksen bekleme, farklı değilsin sende Gideceksen bekleme..” ”Beş para eder mi varlığın ? Ki yokluğun beni acıtsın ” Ama içi içini yer Emre’nin…Her tartışmalarında Emre’ye, adam olmaz senden diyen sevgilisine yine besteyle cevap verir. ”Adam olmaz , dedin senden Adam nedir , dedim içimden Farketmezdi , değişseydim Güvenseydim yada salıverseydim.” Ve devam eder: ”Adam olmadı hala benden Adam kölen olsun senin, ben olmam” Aradan biraz zaman geçince ayrılığın ve yalnızlığın acısı Emre’yi sarmalar. İyice sevdiği kadından umudunu yitirince bu sefer sevdiği kadına bir gün pişman olacağını hatırlatır. ”Belki bir gün özlersin Başka adamlarla Başka şehirlerde ” Bu da Emre’nin acısını dindirmez. Her besteden sonra başka bir besteyle ona seslenir. İçinde büyük bir yangın vardır, başka türlü dindiremiyor bu yangını. İçine düştüğü girdapta boğuldukça boğulur. Onu ne kadar çok sevdiğini ve ne kadar çok özlediğini yazar bu sefer. ”Kapı çaldı, sen sandım, gördüm boşluğu aynada, Bir şehir düştü, tam içimde özlemişim, anladım, Biliyor musun ? Evimdin sen benim, Ailemdin, nefesim, karanlıkta ellerimdin.” ”Mutlusun sen ben yokken, ben senin hiçbir şeyin, Düşe kalka tutunurken, artık özlemek istemiyorum.” Sevdiği kadının evliliğinden 2 yıl sonra Emre bu sefer bunları yazar ona: ”Evlenmişsin, nasıl oldu? Bulabildin mi sonunda? Hep anlattığın o meşhur huzuru” Haberi yokmuş ve sonradan öğrenmiş gibi bir de bestesinde ”mış”ekini kullanır. Burada da gururunu düşünüyor, oysa işin gerçeği tam tersidir. Emre sevdiği kadının evlendiğini ilk başından biliyordur. Ünlü olunca, hayatı değişir. Para, şöhret ve hayatına giren yeni kızlar ona her şeyi unutturur. Emre artık gününü gün ederken, her şeye sahipken, elini sallayıp ellisiyle birlikte olurken, bir gün huzurlu olmadığını fark-eder. Hiç kimsenin ve hiçbir şeyin üniversitede sevdiği o ilk aşkı kadar ona huzur vermediğini anlar. Ve bunu da besteler. ”Hiç kimse olmadı senin gibi, olmayacak biliyorum” Olmaz, olamaz… Aşk karın doyurmaz belki, ama aşksız da huzur olmaz. Savaş Yıldırak