Paryż, król i pycha doczesnych
Paryż należy zwiedzać dwa razy - gdzieś te słowa czytałem i w pełni się z nimi zgadzam.
Najpierw jest szalona gonitwa po muzeach i miejscach, które MUSI się zobaczyć.
Za drugim razem są spacery i smakowanie miejsca przesiąkniętego urzekającą atmosferą.
W takich niespiesznych wędrówkach dotarłem do kościoła Saint-Germain-des-Prés (6. dzielnica), który ma znaczącą polonicę, za Wikipedią: „W 1669 opatem klasztoru został Jan II Kazimierz Waza, który wcześniej zrzekł się korony polskiej i przybył do Paryża. Po śmierci jego serce zostało pochowane w kościele Saint-Germain-des-Prés, natomiast sam król spoczął w katedrze wawelskiej w Krakowie (https://pl.wikipedia.org/wiki/Saint-Germain-des-Prés_(opactwo); zdjęcie kościoła też pochodzi z tego źródła).
Życiorys króla obfituje w różnego rodzaju, jak mogę domniemywać, wahania, wątpliwości i zawirowania osobowościowo-charakterologiczne, zwłaszcza w wieku dorosłym ok. 30-40 lat, o czym można przeczytać w Wikipedii: https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_II_Kazimierz_Waza.
Potem jakby uspokojony i okrzepły, a zarazem wytrwały a nawet dość hardy starał się być najlepszym królem, ale nie do końca mu się to udało.
Życiorys miał burzliwy i niespokojny, i chyba można zaryzykować twierdzenie, że czasy go przerosły lub miał znaczniejszych przeciwników, którym nie sprostał.
To za jego panowania miała miejsce inwazja szwedzka, o której w zbeletryzowanej formie czytamy w sienkiewiczowskim „Potopie” pasjonując się losami bohaterów; zawiera wątek królewski spleciony ze zdradą i odkupieniem Kmicica.
To za jego panowania Rzeczpospolita prowadziła wojny kozackie, moskiewskie, tatarskie, szwedzkie, pruskie, siedmogrodzkie…
„Zakonne ciągoty” powróciły, gdy opuściwszy po abdykacji Polskę został opatem Saint-Germain-des-Prés, a potem samotnie umierał w klasztorze, w środkowej Francji.
Zyskał u oceniających go historyków epitet „pożałowania godny”, a jemu ówcześni ICR - Iohannes Casimirus Rex z fałszowanych srebrnych przez Tynfa monet tłumaczyli jako „initium calamitatis regni” - początek nieszczęść królestwa.
Obecnie w kościele (i to w sumie od niedawna) można podziwiać tablicę upamiętniającą króla (spójrz na dwa pozostałe zdjęcia).
Jako mieszkańcowi Wrocławia jest mi podwójnie przyjemnie.
Teraz zrobię wtręt o pysze.
Pysze rozumianej jako jeden z siedmiu grzechów głównych.
Pamiętacie, a może chcecie pod wpływem tego wpisu obejrzeć film „Siedem”? http://www.filmweb.pl/Siedem#
Klasyczny kryminał z seryjnym mordercą i dość „specyficznym” kluczem zabójstw.
Jest też tam pycha.
Pychę ciekawie wyjaśnia Joanna Petry-Mroczkowska we fragmencie książki: http://mateusz.pl/mt/znak/sggd.htm
Dlaczego o tym piszę i co połączy te dwa fakty: zwiedzanie kościoła z polonicami i pychę?
Bo w tym kościele znajdziesz jeszcze jeden miły polski akcent: popiersie „naszego” papieża.
Wraz z tablicą kto jest jego fundatorem.
I to jest w porządku, i taka jest tradycja, że osoba lub grupy osób, związki, stowarzyszenia, etc. upamiętniają także pamięć o sobie, tak niejako przy okazji.
Ale ta tablica ma jeszcze kilka dodatkowych słów wyjaśnienia. Otóż ta tablica upamiętniająca ufundowanie papieskiego popiersia zawiera jeszcze jeden wpis: parę słów kto jest inicjatorem, bez mała - pomysłodawcą!
Przyznam, że zobaczyłem coś takiego po raz pierwszy.
Coś niebywałego!
Pycha, która nie pozwala przemilczeć minimalnego, własnego wkładu. Bo czymże jest inicjatywa, czym jest podsuwanie pomysłu na daną rzecz czy jakieś działanie?
A uwiecznianie tego?
Oszczędzę miejsce zdjęcia tej tablicy, ale nie oszczędzę nazwiska Rafała Dutkiewicza - pysznego prezydenta Wrocławia, który by w kraju nie narazić się na śmieszność i krytykę, realizuje swoje lekceważenie skromności za granicami kraju.
Na zakończenie fragment książki Joanny Petry-Mroczkowskiej:
„Pyszny żyje oburzeniem, że nie jest doceniany przez wyższych, próżny, w obawie przed upokorzeniem, bojąc się, iż wyda się jego prawdziwa wartość”.
baratheonpilled
2087
dailybridgerton
germansingergirl
tangentwithtanner
gummygunk
izzy806