O D I L I A

[odiliamei]

ik wil nabijheid, maar ik raak haar altijd eerst met mijn herinneringen; elke hand die mij nadert, passeert langs eerdere wonden en elke belofte langs eerdere breuken

[odiliamei]

ik besta in de ruimte waar verlangen en herinnering elkaar ontmoeten, maar zelden tot overeenstemming komen

[odiliamei]

wat mensen interpreteren als afstand is voor mij een manier om het leven niet opnieuw te laten escaleren tot iets wat ik moet overleven

[odiliamei]

ik heb geleerd dat hoop tijd nodig heeft, maar dat het lichaam geen geduld kent wanneer het eerdere uitkomsten heeft onthouden

[odiliamei]

nabijheid die geen richting meer heeft, weegt zwaarder dan verlies

[odiliamei]

stilte is de enige plek waar woorden mij niet achtervolgen met beloftes die ze niet kunnen dragen

[odiliamei]

ik laat liefde liever oplossen in nuance dan vastlopen in verwachting, want in die verschuiving blijft verlies denkbaar zonder vernietiging en kan nabijheid bestaan zonder mij volledig op te eisen

[odiliamei]

semantische nabijheid (2)

misschien is mijn grootste angst niet dat liefde eindigt, maar dat ze blijft voortbestaan zonder betekenis en zich herhaalt uit gewoonte in plaats van keuze

[odiliamei]

ik heb geleerd dat sommige mensen niet vertrekken door te gaan, maar door te blijven terwijl ze innerlijk al verdwenen zijn

[odiliamei]

semantische nabijheid (1)

mijn aandacht gaat naar breuken want daar waar zinnen hun eigen uitgangspunt verliezen en stiltes te vroeg optreden om toevallig te zijn, bevindt zich de meeste informatie

[odiliamei]

ik lig wakker met gedachten die geen oplossing zoeken, alleen erkenning dat ze bestaan

[odiliamei]

woorden hebben de neiging zichzelf te reduceren

[odiliamei]

wat ik begrijp, verteert wat ik voel

[odiliamei]

ik ben niet bang voor liefde, maar voor haar vermogen om van vorm te veranderen zonder uitleg

[odiliamei]

wat niet werd gezegd, heeft me vaker gebroken dan wat wel werd uitgesproken

[odiliamei]

ik leef in herhalingen; dagen die elkaar blijven citeren tot betekenis verdwijnt. ik ben aanwezig op papier, maar verdwaald in mezelf, alsof ik ben achtergebleven in een zin die nooit werd afgemaakt.

[odiliamei]

misschien is dit wat er overblijft als alles wat mij overeind hield even wegvalt en ik mezelf tegenkom zonder uitleg