Απόψε θέλω να γράψω για εσένα. Εσένα, που μου έδινες λόγο να σηκωθώ το πρωί από το κρεβάτι, γεμάτος όρεξη για την μέρα που θα ακολουθούσε. Εσένα που έδινες νόημα στα βαρετά πρωινά του λυκείου. Εσένα, που τόσο πολύ ευχαριστιόμουν να βλέπω τα μάτια σου, ακόμα και όταν εκείνα δεν κοιτούσαν τα δικά μου. Εσένα που όταν γελούσαμε, εγώ χανόμουν σε αυτά τα μάτια. Εσένα, που η “καλημέρα” σου μου φαινόταν διαφορετική από τις υπόλοιπες, αλλιώτικη, πιο ευχάριστη. Εσένα που με τον ήχο της φωνής σου δεν άγγιζες απλά την καρδιά μου, αλλά την ψυχή μου. Εσένα, που κοντά σου έχανα τον χρόνο. Εσένα που όταν σε είδα τυχαία στον δρόμο έχασα τα βήματα μου. Εσένα, που είσαι ο λόγος που χαμογελάω κάτι άκυρες στιγμές και οι γύρω μου αναρωτιούνται - λογικά δεν σε έχουν γνωρίσει… Εσένα που γεμίζεις τα πιο όμορφα όνειρα μου με έναν τρόπο απίστευτο. Εσένα, που δεν τόλμησα ποτέ να γνωρίσω καλύτερα, γιατί ήσουν τέλεια όπως ακριβώς ήσουν. Εσένα, που ποτέ δεν σου απάντησα ειλικρινά “τι κάνω”. Εσένα, που δεν σου εξήγησα ποτέ όσα νιώθω για εσένα. Ίσως επειδή φοβάμαι μην χαλάσω κάτι τόσο αγνό, κάτι τόσο τέλειο. Βασικά δεν χρειάζεται να γράψω κάτι, αρκεί το ότι μου έβγαζες τον καλύτερο μου εαυτό. Αρκεί ότι αισθανόμουν καλύτερα εξ’αιτίας σου, χωρίς να κάνεις κάτι σπουδαίο. Αρκεί που έστω για λίγο οι δρόμοι μας συναντήθηκαν. Έτσι κατάφερα να σε ανακαλύψω. Έτσι συνειδητοποίησα τι ακριβώς είναι αυτό που ψάχνω. Έτσι σε πίστεψα. Είσαι ένα άτομο τόσο γνήσιο και φανταστικό που με έκανε για πρώτη να αμφιβάλλω για το εάν αξίζω κάτι τόσο υπέροχο. Έτσι ελπίζω να γίνω πρώτα καλύτερο άτομο, ώστε να βρω επιτέλους την δύναμη να σε ανακαλύψω ξανά από την αρχή. Και αν δεν συμβεί αυτό, φτάνει που ξέρω πως υπάρχεις…
jacobvanloon
gummygunk
stormborns
