A więc tak wygląda koniec. Tak wygląda ta owiana tajemnicą, ostatnia prosta, po której nie ma już niczego. Czas zadawania pytań i stawiania wniosków. Dlaczego? Dlaczego nam się nie udało? Czyja to wina? Przecież tak dobrze nam było ze sobą? Przecież miałeś mnie za bratnią duszę? Twoje pytania odbijają się echem po mojej głowie, a ja milczę, nie wiedząc, czy uda mi się w pełni oddać istotę tej całej maskarady, tej ubranej w piękne gesty i słowa iluzji, której się dopuściliśmy.
To, co Ty uważałeś za oczywiste i normalne, mnie dusiło i przygniatało do ziemi, wwiercało się do granic świadomości. Zmuszało do nieustannej ucieczki. Ty zawsze dostrzegałeś prawdę w jej najczystszej formie, odważnie dotykałeś jej twardej formy, ja- lewitująca gdzieś w krainie snów- prawdy nigdy nie znałam. Ty miałeś piękno jedynie za uroczy dodatek do rzeczywistości, podczas gdy dla mnie rzeczywistość to piękno. Piękno ratujące od pospolitości. Przybierające kształt kolorowych smug piękno wschodzącego słońca. Twoje oczy koloru topniejącego lodu. Onieśmielające witalnością i potęgą piękno młodości, zapisane w nieposkromionej sile marzeń i roziskrzonym spojrzeniu. Piękno to gładkość i bladość Twojej skóry, Twój lekki chód i sposób, w jaki błyszczą Twoje oczy, kiedy się uśmiechasz. Piękno to Twoje roztańczone spojrzenie. Piękno to Ty, to najbliżsi nam ludzie i ludzkość w ogóle, czyli wszystko to, czego nie potrafiłeś, bądź zdecydowałeś się nie dostrzegać. I chociaż biorąc po rozwagę całą moją aparycję, a także mnie w ogóle, prawdopodobnie byłam dla Ciebie jedną z tysięcy kobiet chodzących po Ziemi, musisz wiedzieć, że Ty, pomimo wad i irracjonalności całej tej relacji, w którą się uwikłaliśmy, podarowałeś mi jedno na milion, jedyne w swoim rodzaju swoiste i obezwładniające piękno, piękno przed którym klękają narody, a grawitacja i wszelkie prawa fizyki na chwile przestają działać. I za to właśnie piękno, za tą krainę, w którą nieświadomie mnie porwałeś, jestem i będę Ci dozgonnie wdzięczna.
turnnoffyourmind
jacobvanloon
discoholicmusic
