En ik waardeer je lieve woorden, maar het zijn die van mezelf die ik zo hard nodig heb.
No title available

blake kathryn
No title available
No title available

pixel skylines
Jules of Nature
I'd rather be in outer space 🛸
Mike Driver
untitled
Sade Olutola
Keni
Show & Tell
Cosimo Galluzzi

shark vs the universe
Misplaced Lens Cap

Jar Jar Binks Fan Club
Xuebing Du

PR's Tumblrdome
Claire Keane
cherry valley forever

seen from Canada
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from TĂĽrkiye

seen from Germany
seen from T1
seen from Malaysia
seen from United States
seen from India

seen from Italy

seen from United States
seen from United States

seen from Bangladesh

seen from Singapore
seen from United States
seen from China

seen from United States

seen from Malaysia

seen from United States
@onhelder
En ik waardeer je lieve woorden, maar het zijn die van mezelf die ik zo hard nodig heb.
Ik ben plots weer het kind dat haar ouders verbindt, maar zelf verloren raakt.
Ik leef
Maar ik ben niet op de wereld
Kun je dat begrijpen?
Dat ik een leven leef
Maar niemand mij kan bereiken?
Maar wat als je niet terug wil gaan
je maskers liever liggen laat en
met veel liefde diep begraaft
waar niemand ze nog vinden kan -
Want als je alleen voor een ander blijft, ben je in principe al weg.
Cats in the sun shining like gold
Kom, stort uw hart uit in mijn schoot, ik beloof u dat ik niet zal reageren. Leg uw lasten op mijn schouders en ik beloof u dat ik ze niet zal dragen. Laat uw tranen de vrije loop; 'k zal ze niet drogen. Schreeuw de longen uit uw lijf, kots uw pijn uit en verdrink in zelfmedelijden, ik zal niet kijken. We hoeven niet te praten en de stilte moet niet spreken voor ons, maar ik beloof dat ik er zal zijn voor u en dat mijn aanwezigheid geen greintje verlichting zal brengen.
alsof alles nog niet zwaar genoeg was
There are moments that I look at him—this kid that I raised, who I thought I knew inside and out—and I wonder who he is.Â
Beautiful Boy, dir. Felix van Groeningen (2018)
“You’re just embarrassed because I was like, this amazing thing—like your special creation or something…and you don’t like who I am now!”
ig: laurexon
“Je lacht niet meer zoals vroeger.”
— Six word stories (via ietsuitmijnpendatwoordenwerden)
Wat maakt u bang?
Dat ge u volledig kunt bloot stellen aan iemand, daarmee uw diepste geheimen deelt en dat ge een onoverwinnelijk gevoel ervaart. Ge zijt de gelukkigste mens op aarde. Maar dat dat gevoel van geluk ook van de ene dag op andere totaal kan verdwijnen omdat ze u beu zijn geraakt. Zonder uitleg zijn ze weg en ge ziet ze nooit meer terug. Iemand waar ge lief en leed mee deelde, elke dag hoorde en een steunpilaar was in uw leven is weg, zomaar. Dat is toch een angstaanjagende gedachte? Â
Ze zei dat ze een beetje verdrietig was. Haar lichaam schreeuwde dat. Maanden gingen verder, jaren gingen voorbij. Ze zegt dat ze nog steeds verdrietig is. Haar lichaam is nooit gestopt met schreeuwen.
Het voelt alsof mijn hart al gebroken wordt, zonder dat je hem breekt. Alsof ik mijn eigen hart alvast breek zodat jij het niet meer kan doen.
Maar wat als je niet van plan was hem te breken?