almost home
Three Goblin Art
macklin celebrini has autism
we're not kids anymore.
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
todays bird
dirt enthusiast
Stranger Things
oozey mess
he wasn't even looking at me and he found me
shark vs the universe
d e v o n
Cosimo Galluzzi
Lint Roller? I Barely Know Her
Sade Olutola
Origami Around
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
ellievsbear
trying on a metaphor
One Nice Bug Per Day
seen from Guatemala
seen from Chile
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Philippines
seen from South Korea
seen from United States
seen from Italy
seen from Mexico
seen from Uzbekistan
@somsmisikmezelf
00:00 ik heb hier nog nooit een woord over je geschreven. Maar het is je verjaardag vandaag en we praten niet omdat ik het contact gister verbrak uit paniek en pure wanhoop. Het voelt naar om te doen alsof ik niet weet welke dag het is.
“Grief isn’t empty it’s black and material I’ve seen it / It’s a force, independent, and eats you while you’re sleeping,”
— Mysteries of Small Houses; I - Towards a Definition, Alice Notley
one of the worst feelings ever is being in your own house and feeling like you need to go home
Hij ontmoette God tijdens een LSD trip, ze heeft mooie handen, zegt hij. Sindsdien
steekt hij soms kaarsjes aan in kerken, bewaart hij een splinternieuwe bijbel naast zijn bed.
Soms leest hij me Bukowski voor, prevelt de gedichten voor zich uit alsof het om gebeden gaat.
Als ik hem vertel dat ik atheïstisch ben, drukt hij me tegen zijn slaapkamermuur en zoent me
met de overtuiging van iemand die gelooft in leegte na de dood.
Verschijning
Ik zag je glanzen in je eigen silhouet
en het begon me toen opeens te dagen
dat door alle lichtlagen die je leefde
het geen enkel mens zou donderen
of ik het daadwerkelijk durfde te vragen
als een mier draag je je gewicht keer tien
en alle schaduwlijnen zijn je vreemd
je besloot om jezelf heen te draaien
als een zon die niemand je nog ontneemt
in de stiltecoupé schiet je in de lach
je danst op de liedjes in de Albert Heijn
ik zie je zachtjes huilen bij de zonsondergang
als je zegt dat niets zo heeft moeten zijn
en nu ik zo over je zit na te denken
besef ik me stiekem meer en meer
dat ik je eigenlijk niets te vragen had
maar het ontbreken van jou
en je verschijning brak me elke keer
Universe
No matter how happy I am or how good my mood is I always have this empty feeling deep in my heart that doesn’t go away.
Oud en vergeten
Je huis voelt als thuis al lang niet meer
En je blijft me vragen of je je deur wel goed hebt dichtgedaan
En hoe laat je dan weer naar huis moet
Want voor het eten zal je wel weer moeten gaan
Onze kinderen zijn alleen van jou
En de kleren in de kast herken je niet
Ze hangen er al honderd jaar
Maar ik voel dat je ze niet echt ziet
Dat is wat mij betreft niet anders
Je kijkt me allang niet meer echt aan
Soms wisselen we wat woorden
Maar ik kan de taal die je spreekt niet meer verstaan
Gesprekken kan je niet meer volgen
En je vraagt te vaak naar dingen terug
na nog geen drie seconden ben je het weer vergeten
Want alles gaat altijd veel te vlug
Je vraagt of je vader vanavond thuiskomt
En of je moeder heeft gebeld
Waar je broers en zussen zijn vandaag
Of ik thuis over je heb verteld
Soms zeg ik heel liefkozend
Dat je het soms gewoon even niet weet
Ik zeg je dat dat oké is
Zolang je mij maar niet vergeet
En ik weet dat dit al te laat is
Samen oud zijn leek zo'n mooi idee
Maar wil het zelf nog niet beseffen
Dat het nooit oud en gelukkig wordt met zijn twee
Meer nog dan dit ben je boos op me
Hoe ik dat in godsnaam durf te beweren
Als ik de overlijdensaktes van je ouders uit de lade pak
Dat je ze vandaag nog hebt uitgezwaaid zou je willen zweren
Je bent niet meer, je bent al weg
En ik probeer het niet meer uit te leggen
Dat ik rouw om jou, mijn lief
Juist als je me aankijkt en je ogen niks meer zeggen
(over mijn oma met dementie vanuit mijn opa's perspectief)
Ik huilde zoals ik al een hele tijd niet gehuild heb onderweg naar huis op de fiets net. Weet nieteens zo goed waarom. Het leven is intens en fijn en kut en alles tegelijk
“Je lijkt zo verloren, zo zoekend. Je wil sterk en onafhankelijk zijn, maar tegelijkertijd wil je dat dingen je raken. En zodra dingen je raken lijk je verbaasd en probeer je uit alle macht de gaten in je muren te dichten, zonder dat je ziet hoe zinloos het is.”
“Een dichter kan niemand troosten, maar poëzie kan een dijk slopen vanbinnen.”
— Anne Vegter (via dood-leuk)
Hey, ik las ‘misschien het einde van het begin van ons verhaal’ en ik voelde jouw pijn en mijn pijn. En ik wil je waarschuwen om goed je hart te bewaken, soms kan je beter tijd investeren in je hart laten helen dan in het in nog kleinere stukjes laten breken. Luister goed naar je hart maar ook naar je hoofd. <3
Dankjewel wat lief! Ik hoop dat je pijn snel verzacht. Ik doe mijn best mijn hart te bewaken maar soms voelt het alsof het leven het anders niet meer waard is.
