Vermij me

Gedachten, gedichten, zo af en toe.

[vermijme]

Ik wil zachte handen voelen

Niet de ruwe die me braken, kneedden tot iets ongewis

Niet de koude die iets vroegen

Niet de sterke die me knepen, duwden, vast wisten te pinnen

Niet die met het goeie doel van snelle scalpels, stalen scharen.

Handen die me houden

Die verheffen en me raken tot

Mijn huid met al haar cellen zich herinnert wie zij waren.

[vermijme]

Mijn lijf van mij.

Mijn lijf van mij.

Ik zeg het, maar het voelt meer

als een toverspreuk dan als een

onweerlegbaar feit dat met een beetje

dapperheid door niemand wordt betwist.

[vermijme]

Wat als de zon achter de wolken

maar een tikkeltje verschuift, om nooit

meer terug te komen? Wat als de

aanblik van het leven maar heel even

bovendrijft en weer verdwijnt

tussen het grillig kroos? Wat als ik

voor de liefde koos? Ik ben en

was, maar wil nog zoveel worden.

[vermijme]

Ik waai een beetje alle kanten op vandaag. Geen vraag die me gesteld wordt komt ook bij me aan - een windvlaag raakt gedachten van opzij waardoor het lijkt alsof ik in mijn eentje achterblijf.

[vermijme]

Ik ben bang en bangst om te verliezen wat ik had - wat eigenlijk al verloren is.

Ik mis. Ik mis. Ik mis.

[vermijme]

Mijn huid ontdaan van alle lagen die

ik door de jaren heen zorgvuldig heb gevormd -

de zachte klei op willekeurige en weldoordachte plaatsen

veranderde de aanblik van degene die ik was en hardde uit

door warme lucht van twijfel en verlangen.

Ik voel mij naakt, maar eens gebarsten is de weg terug

naar oud niet meer te gaan en bovendien gun ik mijn

huid de pijn van zonnestralen die doordringen tot aan daar

waar ik zo lang verzon dat licht niet mocht geraken ~

[vermijme]

Schaam je niet voor je

blikken met wanhoop vervuld ~

je liefde en pijn met de wens om een

plek om te schuilen en dat je

daarmee even niet in de wereld kon

zijn.

[vermijme]

Ik voel me een verstekeling in

woelig dansend water. Waar ga

ik heen en hoe - vooral - kom ik

er heelhuids aan? Wat als het

water plotseling kookt of

juist in ijs verandert?

Vind ik dan wel

opnieuw mijn weg

of blijf ik

weerloos

achter ~

[vermijme]

Veel liever ging ik eropuit, zien

wat het leven brengt en wat de dingen met me doen, maar mijn

verlangen is een laag vernis om alles wat ik mis en waar ik ooit had willen gaan en het

bedekt wat er nu eigenlijk toe doet ~

[vermijme]

Ik teken je opdat je in mijn hoofd vast mag bestaan

ik weet nog niet je naam of de manier waarop je loopt maar

wel dat ik je zal ontmoeten - en dat ik tot aan die tijd

mijn lichaam rustig voorbereid om te verdragen dat je van me houdt ~

[vermijme]

Over een foto

Je ogen spreken van verdriet en met verlatenheid

een boek ligt hier en daar gestrooid en kaal hout contrasteert met feloranje koude muren

een nietig popje aan het bed en aan de deur een ander

tientallen stukjes liefde die

tijdens hun reis beseften niet te weten waarnaartoe ~

[vermijme]

~

Herfstig waait het weer door open ramen en gedachten

het licht van dag is zachter maar

dringt enkel dieper door

de regen zingt wat mist wat mist

en ik verdwijn naar wat nog is in oeverloze nachten.

[vermijme]

iPhone

Een apparaatje maar, van slecht gewonnen materiaal

een ingang naar gebruik van taal

en beelden die je nooit zou zien.

Het hort en stoot tot aan z’n dood en het is gek maar

ik voel rouw als ik het apparaatje in mijn lade leg.

[vermijme]

~

Ik heb de stilte getrotseerd

Ik was liefst meteen teruggekeerd

Totdat ik in haar ogen keek

Een blik die uit de verte kwam

En mij beloofde wees niet bang

Het niets is geen bedreiging meer ~

[vermijme]

Er is geen regen die me raakt

zolang zij weet waarheen ik ga

en druppels slechts laat vallen waar

ik er niet in verdrinken kan.

[vermijme]

Vliegeraar

Ik voel mijn eenzaamheid

dat ik er niet voor vlucht ~

[vermijme]

Het is een druk van binnenuit die voelt

alsof de wereld plots bestaat

uit zware kilo’s lucht

die de adem

stokken -