Doğrudur, insanlar grinin tonları gibidir, bazıları siyaha, bazıları beyaza yakındır. Bazılarının aydınlık yüzünü, karartan bir hüznü, bazılarının da hüzünlü yüzünü, aydınlatan bir mutluluğu vardır iç aleminde… Herkes göründüğü gibi olamıyor bazen. Muammadır insan her haliyle. Bazen iki karpuzu bir koltuğumuza sığdırmaya çalışır her ikisinden de oluruz. Bazen de bir karpuza bile müdarasız davranır, gururdan, kibirden yok olur gideriz. Sevilmek isteriz hem de çok. Sevilince de birden yücelir, karşımızdakini değersizleştiririz. Çoğu zaman doyumsuzuzdur, kapımızı çalan mutluluğu göremeyiz. Hep bir ikilem yaşarız, seçim yapamayız, birini daha garanti görür öteleriz, bir beklentimiz vardır önce onun olmasını bekleriz. Olmazsa yıkılır, en yakın olana koşarız, ama o da yorulmuştur artık tatmin etmez bizi… Bu kısır döngüyü her defasında yaşarız. Hayatta her şeyi tecrübe edebiliriz. İkinci defa yapmayabiliriz aynı hatayı, ancak aşkta tecrübe yoktur hep çocuğuzdur ona karşı… Sadece büyüdükçe biraz daha temkinli olabiliriz o kadar… Nazım’a “BENCE SEN DE ARTIK HERKES GİBİSİN” i yazdıranda sanırım bu ikircikli halimizdir… Biricik ve özel olarak yaratılan insanın herkes gibi olması acıdır. İnsan, araf ümitlerinden arındırarak kendini, bir yol belirlemeli bedeli ne olursa olsun. En azından belirsizliğe, yaşanmamışlığa karşı, sevineceğin ya da üzüleceğin somut bir verin olur. Ne zorlaştırmalı hayatı, ne de zorlamalı… Sular gibi olmalıyız, yokuş yukarı değil, yatağımızı kendimiz bulmalıyız…
ellievsbear
turnnoffyourmind
prguitarman
vaporwave
gracieabrams
germansingergirl