De vluchtelingencrisis legt een chronische Europese ziekte bloot: gebrek aan eenheid en politieke daadkracht, zegt professor en auteur Ian Buruma. Volgens hem heeft het continent bovendien een te eenzijdige, negatieve kijk op asielzoekers. 'Zij worden niet gezien als een verrijking.'
Wat een heerlijk voorbeeld van massamigratie-propaganda. Insinueren dat vluchtelingen een verrijking zijn voor een land is wel één van de meest makkelijke opmerkingen om doorheen te prikken. Want hoe zijn ze dan een verrijking? Ze kosten veel, héél veel. En een aanmerkelijk deel van die “vluchtelingen” zijn kind of oud… ouderen gaan niet meer werken en hebben dus vooral veel geld, zorg en hulp nodig. Kinderen moeten naar school, maar zonder geeld geen opleiding. Resultaat: de overheid betaalt.
,,Dat aantal is natuurlijk veel te klein. Vergeet ook niet dat de VS medeverantwoordelijk zijn voor de chaos in het Midden-Oosten. Maar de Amerikaanse unie is net zo onderhevig aan spanningen,''
Deze quote spreekt ook boekdelen. Brussel wil zó graag een wereldmacht zijn, dat ze allerlei arme landen er bij betrekt zonder dat ze ook daadwerkelijk een bijdrage kunnen leveren aan de EU in de vorm van financiën. Maar vervolgens is de EU, vroeger en nu, altijd een mak schaap geweest als het aan komt op belangrijke wereldwijde beslissingen.
Ook in het geval van het Midden-Oosten wachten we altijd eerst af wat Amerika doet, en dan kijken we of we mee moeten doen. Voordeel van dat makke schapen gedrag is dat je altijd een ander de schuld kan geven: komt de hulp te laat, dan heeft Amerika niet vlot genoeg gehandeld. Komt de hulp ongewenst, dan is Amerika de betweter en bemoeial. Als we écht zouden willen, hadden we binnen een paar jaar heel de wereld van IS kunnen ontdoen. Kijk naar de 2e Wereld Oorlog: dat emmerde ook maar voort met de Nazi’s die steeds meer de overhand kregen. Pas toen Amerika z’n spierballen liet zien en de boel begon schoon te vegen, was het probleem binnen een paar jaar “opgelost”, en kon de wereld beginnen met het repareren van de geleden schade.
Brussel is een samenvatting van de problemen die zich al voor deed in de tijd van de 2e Wereld Oorlog. Een hoop grote ego’s die als een mak schaap afwachten wat de échte wereldmachten doen. Om vervolgens een stap te nemen áchter de grootmachten aan, zodat ze altijd een ander de schuld kunnen geven. En nu, met IS en de geforceerde uitbreiding van de EU, gaat Brussel exact hetzelfde probleem herhalen.
Alleen nu zijn er burgers die niet direct in oorlog zijn, en heeft men geleerd om het langzaam genoeg te doem om burgers mak te houden. De viezigheid druipt er van af als je na gaat hoe er de laatste jaren met de burger, hun privacy, hun identiteit én soevereiniteit wordt gespeeld. We zijn de belastingbetaler die ze liever kwijt dan rijk zijn, maar waar ze niet zonder kunnen. En Amerika gaat het een keer genoeg vinden om telkens maar de boeman te zijn terwijl zij wél vechten voor vrijheid.
Ja, Amerika heeft genoeg nationale problemen, zoals de zorg, de leen-mentaliteit en het studiestelsel. Maar internationaal voegen ze wel woord bij daad, en beschermen ze alles wat hun lief is. Probeer dat maar eens bij Brussel terug te vinden. Toch?
