CAPÍTULO 3 | 'Hai vida para alén das cidades'
Vou montar o campamento base na A6. Xa case está decidido. Por iso de aforrar. Tempo e non cartos. O tempo está infra-valorado mais ten o seu aquel elástico que sempre anima. Nun mesmo día podes facer Compostela-Muras-San Sadurniño-Lugo e tirar proveito de millentas cousas. E persoas. O traxecto pola autoestrada tamén dá para cabilar. E claro, comezas a darlle voltas á cabeza e pensas: con todo o que están a facer nestes concellos por que ninguén olla pra eles?
El é que as alternativas que se constrúen desde o rural non serven? Non son exportábeis? Non son o suficientemente transformadoras? E non só falo de concellos do Bloque, aí está Manzaneda dando tamén exemplo.
San Sadurniño leva 8 anos a desenvolver orzamentos participativos. Lembro unha das miñas primeiras reportaxes en Sermos Galiza falando disto con Secundino, o alcalde. Tiraran da idea após o modelo desenvolvido en Porto Alegre, no Brasil, e organizan a veciñanza en asembleas parroquiais. Oito anos levan. Oito. Subiron até impostos por vontade popular para garantir mellores prestacións de servizos.
Agora comezaron coa recollida de lixo porta a porta. Un modelo de xestión de residuos moito máis selectivo, que xera postos de traballo e visa aplicar os 3R (Redución, Reutilización, Reciclaxe). Lembro unha conversa con Mikel Errekondo cando estivo en Compostela sobre o tema. El foi alcalde de Usurbil, un dos municipios bascos que puxeron en andamento esta idea, xunto con Hernani. Entre calada e calada de cigarro, que é como saen as mellores conversas, Errekondo explicaba como desenvolveran composteiros comunitarios para grandes bloques de vivendas. Ninguén fala de Usurbil nen de San Sadurniño. Para que?
Outro tanto en Muras. O ano que vén os centos de aeroxeradores instalados por empresas transnacionais comezarán a reverter por vez primeira beneficios na poboación local. O fin da pobreza enerxética nun municipio excedentario e exportador de enerxía. Ademais, andan a darlle á cabeza a unha cooperativa para o aproveitamento multifuncional do monte. Teñen gando vacún, produción forestal e apostan nos cogumelos. O que falta é xente e nesas están, á procura dunha maneira de recuperar poboación.
Ideas hai, en Manzaneda levan un tempo con iniciativas ben interesantes ao respeito. Unha delas, de moitas, foi a fundación dunha cooperativa galega, promovida entre o goberno e a veciñanza, de recollida e transformación da castaña. Amarelante S.C.G. Dá traballo a 5 familias, recuperou pola vía do aluguer ou a cesión os soutos tradicionais e este ano comezan a facer fariña, para consumo animal e humano.
Aposta nos recursos propios para construír alternativas de futuro. Así. Sinxelo.
Non todo comeza e remata nas cidades. De cando en cando deberíamos ollar o que se está a facer aquí, ao lado. E sentirmos o orgullo de que nós, desde espazos despoboados,pequenos, envellecidos e as máis das veces olvidados, tamén estamos a construír futuro. O noso.
[Imaxe. Capela octogonal de Boel. Ribeira de Piquín]
jacobvanloon
ellievsbear
stormborns
dededos
2087
blakekathryn
tangentwithtanner