Seni Trabzon’da dedemin yanına, ceviz ağacının altındaki mezarına ellerimle koyalı tam 30 gün geçmiş…
Toprağında sarı çiçekler olan dağlara, yaylalara bakıyorsun şimdi.
Halam ‘’40 yıllık gurbetluk bitti abi’’ demişti. Bazı sözcükler vardır baba, tıpkı kurşun gibi kalbin ve beyninin içinden geçer. İşin boktan kısmı ise duyduktan sonra yaralı ve yarım yamalak şekilde yaşamaya kaldığın yerden devam edersin.
Tam olarak böyle hissediyorum…
Küçük bir sahil şehrinde şansımız olmadığını, daha iyi bir gelecek hak ettiğimizi düşündüğün için 21 yaşında, annem ve abimle, parmağında tek bir altın alyansla Bursa’ya gelmiştin.
Çok çalıştın. O kadar çok çalıştın ki…
Sırf çocukken yaşadığın zorlukları bizler de yaşamayalım, güzel bir geleceğimiz olsun diye.
Annem anlatmıştı bir keresinde, Rasim Dede’nin Orman İşleri’ndeki mevsimlik işine de çocuk olmana rağmen hep sen gitmişsin.
5 çocuklu bir ailenin en büyüğü, abisi olmak kolay değil… Dedem de çalışmayı pek sevmeyince iş başa düşmüş…
Bir de şeyi anlatmıştı… 1 haftalık okul harçlığın şu toprak fırınlarda yapılan Trabzon ekmeğiymiş. Yanına reçel bile koysan lüksmüş. Kışın köyden okula giderken çantandan çıkarırken ekmek düşüp bayırdan yuvarlanmış, kar’a karışmış. Dayağı yersin diye de anlatamamışsın, 1 hafta okul arkadaşlarından geçinmişsin.
Dedem üniversiteye gönderememiş seni.
Biz bu zorlukları görmeyelim diye canını dişine taktın. Borçla, harçla ev yaptın, dükkan diktin, araba aldın.
Hatta ilk evimizi yaparken hiç paran kalmamış ve evde tüp bitmiş. Sikindirik bir piknik tüp. Alyansını satıp tüp almışsın annem yemek yapabilsin diye. Sonra parmağında hiç alyansın olmamış.
Abimi evlendirip, çocuk sahibi yaptın, ablam üniversiteyi bitirdi ve iyi bir şirkete girip o da evlendi, çoluğa çocuğa karıştı. Ben de üniversiteye başladım.
Yürürken ayağımıza taş bile değmesin diye elinden ne geliyorsa hepsini yaptın…
Sonra emekli oldun ve tam rahata erecekken boktan bir hastalığa yakalandın. Alzheimer’a…
Bana dair en son hatırladığın şey ne onu bile bilmiyorum. Abimin, ablamın güzel zamanlarını gördün ama bense yarım kaldım.
Üniversiteyi kazandığım haberini aldığında kahvede arkadaşlarına ‘’benim oğlan 4 yıllık üniversite kazandı’’ diyerek gururlandığını biliyorum.
Ben ilkokul 1. sınıfta aldığım kırmızı kurdeleyi de en çok senin için istemiştim. Keşke aldığım ödülleri ya da abimle yaptığımız mobilyaları, hayata geçirdiğimiz işleri görebilseydin.
Ne kadar gurur duyacağını tahmin edebiliyorum ama olmadı…
Son üç sene sesini bile duyamadım, gülüşünü göremedim. Eğer bunu yapmak için elime bir şans geçseydi ömrümün geri kalanını hiç düşünmeden verirdim.
İlkokuldayken Renault Broadway’imizle beni okuldan aldıktan sonra, eve gitmeden önce Uludağ’a çıkarken gittiğimiz o çay bahçesine götürürdün. Yine Efes Tombul Şişe birandan söylerdin, bana da Tamek’in şu eski kahverengi şişesindeki meyve suyundan.
Hasta olduğun 7 yılda hayatımda neler oldu sana hepsini anlatırdım. Yarın olmasa da olurdu…
Herkesin ismine özel tipogragi ile sayfa düzeni yaptığın ve özel bir defter hazırladığın askerlik anı defterinin ön yazısında şunu yazmıştın:
‘’Sizlerin o engin hoşgörüsüne sığınarak bu naçiz defterimin sayfalarını siz arkadaşlarıma adıyorum. Şu anda ismini anımsayamadığım bir şairimiz
‘İnsan hayal ettiği müddetçe yaşar’ demiş. Öyle sanıyorum ki ileride, geçirdiğimiz güzel günleri hayal ederek yaşamanın tadını bir kez daha fazla çıkartacağım.’’
İnsan hayal ettiği müddetçe yaşıyormuş.
Ben de ölmediğini ve emekli olduktan sonra hayalindeki gibi Trabzon’a yerleştiğini, köyde ev yaptığını hayal ediyorum.
Zigana’ya çıkarken Renault Broadway’inin teybinde Sait Uçar, 'Benim İlacum Yayla' çalıyor. Köyün başındaki kahvede Trabzonspor’un maçını izliyorsun, küçükken çelik çomak oynadığın, sığırları otlattığın o yaylada tırpanla otları biçiyorsun…
O evi yapmışsın ve balkonunda Uzun 2000’inden bir dal sigara yakıp karşıki dağları izliyorsun.
Hiç merak etme ama o evi abim ve ablamla tam istediğin yere yapacağız.
Bunu hayal ederek hayatıma devam ediyorum, şimdilik başka türlüsü mümkün görünmüyor.
Bir de mezarından bir avuç toprak, dibindeki ceviz ağacından bir dal ve yattığın toprakta biten çiçeklerden bir avuç toplayıp yanıma aldım.
Her zaman kalbimde ve benimlesin.
ellievsbear
tangentwithtanner
amandla
discoholicmusic
jimmyeatworldofficial