İDİ-MOHTİ

[osmnsahin]

Şikedir O Şike!

"Ligin 23. Haftasında lider Fenerbahçe kendi evinde Gençlerbirliği’ni Emre’nin penaltıdan attığı gollerle 2-0 yendi."

Maça dair notlar...

Haftalardır çok net pozisyonlara girip rezilce harcıyoruz. Özellikle deplasmanlarda oyunu rakip sahaya yıktığımız anlarda kaçırdığımız net poziyonların dönüşünde golleri yeyip puan kaybettik. Bu akşama da golün gecikmesi beni endişeye sevk etti. Bu konuda futbolcuların biraz daha sakin olmaları gerektiğini düşünüyorum. Özellikle son paslarda ve vuruşlarda “bencilce” davranıldığını düşünüyorum, umarım düzelir.

Üç forvetin de sakatlandığı dönemi atlatıyoruz. Sow’un dönüşü bu akşama güzel yansıdı. Emenike’ye söylenecek bir şey yok, tek başına oynamaktan ve umursamaz tavırlarından vazgeçmeli yoksa hem kendisi hem de takım için kötü olacak.

Sahaya çıkan 11’de 8 yerli futbolcu vardı. Yönetimin yabancı kuralının arkasında durmasının sebebi bu. Rakiplere oranla büyük avantaja sahibiz.

Özellikle Webo’yu çok aradığımızı görüyorum. Gerek yerden gerekse havadan toplarda çok etkiliydi ve takımı ileride tutuyordu. Emenike topla koşmaktan başka pek bir işe yaramıyor.

Günün yıldız hiç şüphesiz Alper’di. Haftalardır Alper’in yükselen performasının takımı şampiyonluğa taşıyacağını söylüyorum. Özellikle sol açıkta görev aldığı anlarda inanılmaz işler yapıyor. Allah nazarlardan korusun…

Alper için söylediklerimin benzerini Caner için de söyleyebilirim. Ultra işler yapıyor, sol bek olmasına rağmen takımın hücumdaki en etkili silahı nerdeyse, sinirine hakim olduğu sürece bize çok ekmek yedirir.

Sivas ve Elazığ deplasmanlarında hakemler tarafından tabiri caizse katledildik. Yine hafta içinde seyirciz oynayacağımız açıklandı. Yönetim federasyonu bastı. Bütün bunların üstüne Cüneyt Çakır iki penaltı çalınca kıyamet koptu tabi. Haftalardır canı yanan sinir krizleri geçiren birisi olarak bu söylemleri önemsemiyorum, hatta gülünç buluyorum.

[osmnsahin]

[osmnsahin]

Ağlamakla inlemekle ömrüm gelip geçiyor  Devâsı yok, garib gönlüm günden güne eriyor  Feryâdıma efganıma kimse bir ses vermiyor  Devâsı yok, garib gönlüm günden güne eriyor

[osmnsahin]

Mühürlü gözleri görmediğinden Sandıkları gibi sanılan adam Yarınlar farkında tarih farkında Seni seviyoruz savunan adam

[osmnsahin]

"Lamartine 'bazen bir kişi eksildiğinde, bütün dünya boşalmış gibi gelir insana' diyor. Erbakan, bizim için işte o kişidir." İbrahim Tenekeci

[osmnsahin]

OLMAYINCA OLMUYOR!

                                                            2014 yılında Brezilya’da düzenlenecek Dünya Kupası’na katılma şansını neredeyse sıfırladık. Millet olarak bir turnuvayı daha TV karşısında “Ah biz olsak…” nidaları eşliğinde izleyeceğiz. Hayırlı olsun…

Ne zaman bir turnuvaya katılamasak önce işe antrenör tayfasını kovarak başlıyoruz. Yeni gelen antrenör ve ekibine sonsuz kredi vereceğimizi belirterek başlıyoruz işe... Yeni departmanlar, gelişim kampları, Alman ekolü çalışma stratejileri, vesaire havada uçuşuyor. Yeni bir turne başlıyor. Giden antrenöre göre çok daha değişik bir aday kadro ile kampa başlıyoruz. Hemen arkasından başlayan hazırlık maçlarına göre toto açılıyor. Oynanılan maçların sonucu iyi ise üç gün önce başlatılan devrimin, sistemin meyvesi olarak görüyoruz. Eğer sonuçlar kötü ise alışma süreci olarak değerlendirip geçiyoruz. Kampın bitişinde teknik patronumuz içerisinde bolca “yeni, strateji, gelecek, meyve, genç” kelimeleri bulunan konuşmasını yapıyor ve millet olarak bir heyecan fırtınasına kapılıyoruz.

Bu arada eleme grubu kuraları çekiliyor ve ne hikmetse her seferinde basınımız tarafından rahatça çıkabileceğimiz söylenen bir gruba düşüyoruz. Üç beş gün rakipleri nasıl rahat yenip gruptan kolayca çıkacağımızı konuştuktan sonra Milli Takım'ı unutuyoruz.  Gel zaman, git zaman ligde maçlar oynanıyor, takımlarımız Avrupa’da maçlara çıkıyor, Avrupa’da boy gösteren oyuncularımız gol atıyor, asist yapıyor, falan filan derken biz hiç Milli Takımı konuşmuyoruz.

Ne zaman ki ilk eleme maçına bir hafta kalıyor, başlıyoruz Milli Takım hocasını baskı altına almaya. “Bu sefer üç büyüklerden kaç tane futbolcu alacak, Anadolu kulüplerindekiler yine mi haksızlığa uğrayacak, gurbetçilere şans tanıyacak mı?" vs. vs. diye sormayanı, tartışma programı yapmayanı, tweet atmayanı dövüyoruz!

Milli takım aday kadrosu açıklanıyor ve ilk bomba patlıyor. Yok efendim, bunun diğerlerinden farkı yokmuş da Milli Takım'a performansa göre oyuncu alınmıyormuş da… vs  eleştiri yağmuru başlıyor. Sağanak eleştiri yağışı altında çıkılan ilk maçta alınan skor, oynanan oyundan daha çok oynatılmayan büyük futbolcuyu konuşuyoruz. Takım içerisinde kamplaşma olduğunu, bazı futbolcuların birbirine selam dahi vermediğini, futbolcular arasında kavga çıktığını yazmayan gazete kalmıyor.

Bu arada oynanan ikinci maçın kritiği de tamamen oynatılmayan yıldız oyuncular üzerine olduğu için kaybedilen muhtemel puanlara telafisi mümkün gözüyle bakıyoruz. Kısa bir süre sonra milli takımı unutup kulüp kavgalarına, çekişmelerine,  şiddete, yöneticilerin dalaşına dönüyoruz. Milli Takım'ı sonraki milli maça bir hafta kalana kadar hatırlayana aşk olsun!

Zaman durmuyor tabi, milli maç gelip çatıyor. Yine aday kadro krizi, yine Üç Büyük-Anadolu kavgası… Ardı ardına gelen başarısız sonuçlardan çok suni krizleri konuşunca şansımızın azaldığını, kritik maçları oynadığımızı geç fark ediyoruz haliyle.

Neyse ki kritik maçlarda ortaya çıkan ruha(!) sahip olduğumuzu anımsayıp biraz daha geçiştiriyoruz.

Veee çok çok kritik maça geliyoruz.

Evet kıymetli dostlar şu ana kadar anlattıklarımı kısaca Abdullah Avcı’nın milli takım geçmişi oalrak görürsek gelinen kritik maçın Macaristan maçı olduğunu rahatlıkla anlayabliriz.

"Mutlak galibiyet" parolası ile çıktığımız maçta berabere kaldık, işimiz mucizelere kaldı her zamanki gibi…

Abdullah Avcı’nın maç sonu konuşmasında dikkatimi çeken cümle şuydu: “Olmayınca olmuyor.”

Vallahi ben yazdıklarımı okuyunca “iyi ki olmamış” diyorum.

Söz sizin…