Naamloos @ourstoriesthatareover - Tumblr Blog

Maar hoe is het voor jou dan? Je bent de beste zee die je kunt zijn toch ontbreekt er wat Mislukte aanrakingen, maken het stroef Ik bedoel, dit is de negentigste dag dus ik doe Wat ik eerder had moeten doen Peddel er op uit, leer je weer opnieuw kennen, neem een duik Onderzeese beving, ribbeling op het water Golftoppen hoger en we dalen op de golven

Herfsthaar.

Zes maanden.

Na veel hopeloze mogelijke beginnen van dit verhaal ben ik tot de conclusie gekomen dat er misschien niet eens een goed begin is om dit verhaal te beginnen. Misschien omdat ik mijn eigen gedachten niet eens op een rijtje kan zetten.

Na twee maanden radiostilte was je er weer. Je vertelde me, hoe typisch, dat je me miste. Dat je me terug wilt. Dat je ziet hoe ik ben gegroeid in de periode dat we uit elkaar zijn geweest en dat je dit zo bewondert. Hoe mijn hart vijf maanden geleden een salto zou hebben gemaakt, kwam hij dit keer niet verder dan het normale ritme waarop hij als altijd klopt. Want het enige wat door mijn hoofd ging is de angst dat het te laat was. Er is te veel gebeurd om dit nog te laten werken. Maar ik ben niet iemand die opgeeft, en heb eerlijk verteld dat ik het niet weet hoe nu verder.

In dezelfde week ontmoette ik jou, S. De date die ik af wilde zeggen omdat ik er geen zin in had. Mijn hoofd stond er niet naar. Maar toch ging ik en het was leuker dan ooit. Even voelde ik me vertrouwd, het was als vanouds maar dan met een nieuw persoon. Je bent leuk, slim en attent. Maar niet zo geïnteresseerd in mijn vak en ook niet echt een prater. Maar ondanks dat je deze dingen mist ben ik zo gefascineerd door je. Je doet dingen anders, op zo'n manier dat ik tegen je opkijk en het enorm fijn vind om met je te zijn.

En hier zit ik nu, in de luxe positie dat ik tussen twee mannen moet kiezen en altijd iemand teleur moet stellen. Hier lig ik nu, nadat S me wakker heeft gebeld en me vanuit München heeft verteld dat hij er zo naar verlangt om bij me te zijn. En ik alleen maar kan denken aan de keuze. Want iemand zal gekwetst worden. Kies ik voor iemand die nieuw is, waarin ik alles opnieuw moet uitvinden.. Of kies ik voor degene met wie ik vier jaar lang een relatie heb gehad, met wie het vertrouwd is en weet wat ik aan diegene heb. En de laatste keuze: of kies ik voor mijzelf? Om alleen te zijn en me te richten op alles wat op dit moment op mijn pad komt en vooral niet op de liefde.

Er zijn altijd dingen die je tegenhouden om met bepaalde mensen meer aan te gaan dan een vriendschappelijke relatie. Het moet passen, er moet een klik zijn. Maar wanneer weet je of je deze klik hebt? Dat het echt niet beter gaat worden dan dit? Waarom moet er altijd iets beter zijn dan wat je hebt. Mensen zijn moeilijk.

Tindertaferelen

Een tijdje geleden, hopeloos op zoek naar een beetje liefde, werd ik door een vriendinnetje (lichtelijk gedwongen) aangeraden om Tinder eens te proberen. Een beetje sceptisch installeerde ik deze app op mijn telefoon, in de hoop dat ik hier mijn prins op het witte paard zou vinden. Natuurlijk kende ik alle romantische verhalen van spannende Tinder dates die zich uiteindelijk vormden tot mooie relaties. Dus daar ging ik, het swipen naar links en rechts werd een gewoonte en het zien van ‘Je hebt een match!’ maakte me stiekem wel een beetje gelukkig. Uit principe praatte ik niet als eerst tegen mijn kersverse matches, dat blijkt namelijk tinder regel #1 te zijn. Het swipen ging door en veranderde in lange gesprekken op Tinder die zich niet veel later verder afspeelden op Whatsapp. Weer een tijdje later stond het dan in mijn agenda. Een Tinder date. Blinde paniek, wat als het een man van 50 was? Wat als diegene totaal andere verwachtingen had dan het vinden van een leuk meisje? Wat als jij/hij tegenvalt? Waren vragen die ik mijzelf constant stelde. Maar de grote dag was aangekomen en die avond was het toch echt zo ver. Met lood in mijn schoenen en een boel zenuwen liep ik naar de plek waar we afgesproken hadden. Ik zag je aankomen, maar deed net alsof ik je niet zag. Daar was je. Drie kussen op je wang en samen lopen naar het café waar we wat zouden gaan drinken. Het eerste café was vol, het tweede ook, het derde ook.. De schaamte groeide, maar we zouden hoe dan ook wat gaan drinken ergens. Na een stukje lopen vonden we een café waar we dan eindelijk rustig konden gaan zitten en de typische ongemakkelijke gesprekken konden voeren wat (denk ik) op iedere Tinder date wel aan bod komt. Het was gezellig en de drankjes bleven maar komen. We hebben gelachen, serieuze gesprekken gevoerd, nog wat gelachen, nog een drankje en zo ging de avond verder en verder. Na ongeveer zes biertjes voelde ik mij lichtelijk aangeschoten en werd het tijd om samen richting de trein te lopen. Geen trein te vinden die richting Utrecht reed.. Dan maar samen omreizen vanaf Amsterdam Centraal naar Amersfoort en vanuit daar naar Utrecht. Dat was best een rit, en na ongeveer 4 uur samen wist ik even niet meer zo goed wat ik moest zeggen. Toen zoende je me en dat vond ik eigenlijk helemaal best. De hele treinrit werd er weinig meer gezegd, maar het zoenen herhaalde zich redelijk vaak. Toen ik uiteindelijk op Utrecht aankwam zette jij me af bij de trein en zei ik dat ik zou laten weten als ik thuis was. En dat deed ik. Zo werd er nog even gesproken en ging ik al vrij snel richting dromenland. De volgende ochtend spraken we niet meer, de middag en avond ook niet. En nu kom ik op het punt waar ik het niet meer snap, of misschien niet wil snappen. De hele avond is er geen moment geweest dat het ongezellig was. Vervolgens hoor je niks meer en is het alsof er niks is gebeurd. Misschien is dit wel Tinder eigen of mannenlogica, maar kan iemand mij deze logica uitleggen? Want daar ben ik de weg kwijt. Al met al is Tinder heel goed voor je zelfvertrouwen, tot het moment dat je een blauwtje loopt en je weer verder swipet alsof er niks is gebeurd. Tinder is een gek tafereel.

#tinder #taferelen

qkmps

110 miljoen gedachten’

betweenstillness

Ga verder met je leven en laat hem los.

(via ditbenikinwoorden)

Liefste R, Gisteren ben teruggekomen uit Stockholm. Ik zou je graag laten weten hoe fijn ik het daar had, bij mijn broer, vriendin van m'n broer en beste vriendin. Ik wil je laten weten hoe goed ze voor me gezorgd hebben en wat voor lieve woorden ze gedeeld hebben. Ik ben hen hier zo ongelofelijk dankbaar voor. Ze hebben me ook aangeraden om jou om duidelijkheid te vragen. Want hoe gaat het eigenlijk verder met ons? Waarom hebben we in april een afspraak staan? Is dit omdat je bang was om het echt te verbreken? Of is dit omdat je me wil vragen hoe het met me gaat? Er zijn zo veel vragen die rondspoken in mijn hoofd. En daarom heb ik het je gevraagd. En daarom heb ik je ook gevraagd dat wanneer je niks meer voelt, het contact te verbreken met mij. Het contact dat we hebben vreet me op van binnen. Maar deze vraag ook. Want hoe moet ik verder zonder jou? Ik wacht smachtend op een teken van leven van jou. Verder leef ik van dag tot dag, elke gebeurtenis tot gebeurtenis en tot elke minuut over is. Het is tijd om mijzelf op 1 te zetten in plaats van ons (jou). Want wat er over was van ons is er nu niet meer. En dat doet pijn.