Salonda uçuşan pervaneden geriye yalnızca, ince bir yanık kokusuyla tavana ışık veren lambanın üstünde belli belirsiz tüten bir duman kalmıştı. Diana, kıvrıla kıvrıla yükselen dumana bakarken, pervanenin kendini neden ateşe attığını düşünüyordu.
Karanlıktan aydınlığa kaçmasını emreden bir içgüdüye kulak vermiş olmalıydı. Işığa doğru telaşla kanat çırpması, onu çepeçevre kuşatan loşluğa bir isyandı sanki. Belirsizliğe isyandı. Işıkta eriyip gitmeyi, bir ömür boyu karanlıkta uçmaya tercih etmişti o.
--
Zaman ileriye doğru akıp gittiği sürece, büyülendiğimiz 'gelecek' el değmemiş 'geçmiş'ten başka bir şey değildir.'
--
...Ben eğitimim değilim çünkü. Zekam değilim, ilişkilerim değilim, işim değilim… Bunların toplamı da değilim. Yo, bu çok riskli olur… Her zaman senden daha iyi vasıflara sahip başka biri çıkar. Ama senin gibi biri daha yok. Bilirsin, herkesin parmak izi farklıdır. Ben içimizde de bir parmak izi olduğuna inanıyorum. Moda eldivenler giyerek örttüğümüz bir iz…
--
Resim yapıyordum zaten, sorun zamansızlık değildi. Sorun, yaptığım her yeni resmin bir öncekini aratıyor olmasıydı. Sonuçta, ben de her ressam gibi, tuvale içimi boyuyorum. Bu boyanın her geçen gün solgunlaştığını fark etmeye başlamıştım. Eski renklerim için ayrılmak zorundaydım kısacası.
--
...kalbine düşürülen bir iz. Şu anda silik belki, ama zamanı gelince belirginleşecek. Belki bildiklerinin arık hiçbir işe yaramadığını keşfettiğin bir günde olur bu. Belki de yaşamın bir merdivene benzediğini ve yukarı çıkmayı sürdürmek için geride bıraktığın basamaklara artık dönmemen gerektiğini fark ettiğinde.
Serdar Özkan, Kayıp Gül sayfa 42,61,68,81,205
areudirty
snowghoul
theartofmadeline
dededos