pokolenieikea.com

[panikea]

Wszyscy moi kumple mieli normalne żony, które wyglądały jak kobiety i jak kobiety się za- chowywały. Lubiły zakupy, bały się bandytów. Wszyscy, tylko nie ja. Moja zdecydowanie wyglądała jak kobieta, ale słysząc czasem jej odzywki, czułem się, jakbym się ożenił z kumplem z wojska. Kiedyś strasznie to lubiłem, była taka INNA... Aż do czasu, kiedy zatęskniłem za laską patrzącą mi w oczy wzrokiem sarenki, która słodkim głosikiem prosi: „Załatwisz to, kochanie? Nie poradzę sobie bez ciebie” zamiast jej pieprzonego: „Dobra, nie było tematu. SAMA to załatwię”. I: „NIE, DO CHOLERY, TO NIE JEST DLA MNIE ZA CIĘŻKIE!!!”.

Piotr C. Paulina Świst z powieści MIASTECZKO

[panikea]

Czy życie ma tak wyglądać? Cały czas nowe kobiety i każda jest nudna. I w końcu pewnie znajdę jakąś praktyczną trzydziestolatkę, która stwierdzi, że w sumie to jeszcze ciągle nieźle wyglądam, mam wszystkie zęby, nie mam brzucha i dzieci z inną też nie, więc może warto. Bo w zasadzie rynek jest już przebrany. I czekać to już nie ma sensu, bo przecież w wieku rębnym w Warszawie jest piętnaście procent więcej kobiet niż mężczyzn. I będziemy jeździć na wypady do Azji, na wiejskich filharmoników do Wiednia, będziemy wiedzieć, jaką kawę kto pije rano, będzie poprawny seks może nawet dwa razy na tydzień, ale żadnych emocji. Miłość jest dla młodych, dla osób w średnim wieku zostają tylko decyzje. - Piotr C. Paulina Świst z powieści Miasteczko 

[panikea]

Ostatnio zerwał mi się pasek od torby. Przyszedłem do kaletnika. Na drzwiach było, że jest czynny od jedenastej. Była dziewiąta, a facet po siedemdziesiątce siedział w środku i coś klepał. Torbę obejrzał. – Tandeta – stwierdził. Pokiwałem głową, że w sumie to ma rację. – Na zaraz to się tego zrobić nie da, ale na siedemnastą może pan przyjść po odbiór. – A w co mam włożyć te klamoty? Nie ma pan jakiejś reklamówki? – zapytałem. – Pan poczeka, dam panu TORBĘ ZASTĘPCZĄ. Samochód zastępczy to już kilka razy dostałem, ale torby to jeszcze nie. Dostałem czarną, skórzaną aktówkę. – Płaci się z góry. – Ile? – Dwadzieścia złotych. Dałem panu dwudziestkę. – A jak się pan nazywa? – Piotr. – A co pan robi? – Prawnikiem jestem. – Wziąłby się pan za coś uczciwego.

Piotr C. Paulina Świst - z powieści Miasteczko

[panikea]

– Pocałuj mnie – żąda Sara. Całuję. Głęboko. Jej usta są nieprawdopodobnie miękkie. Nagle szeroko je otwiera. Nasze języki zaczynają igrać między sobą. Aż wbija zęby w moje wargi. Złośliwa małpa. Czuję ekstazę. – Tańczymy – wydaję rozkaz. – Słucham?? – pyta warszawianka. – Tańczymy. Otwieram drzwi od samochodu i puszczam pierwszą lepszą stację. Radiohead. Creep. Proszę, martwa, dudniąca muzyka. Kawałek ze śmietnika historii, kiedy latałem po mieście w subaru, z głośnikami rozkręconymi na ful, a wóda lała się strumieniami. Świat bez większych zobowiązań. Kupić, sprzedać, bawić się, czasami dać komuś po ryju, ale w sumie to też była zabawa. Kiedyś, z jakąś kobietą, jazda samochodem na plażę. Kąpiel w zimnym Bałtyku, jej nagie ciało pokryte solą. Która to była? Twarze się mieszają, pośladki się mieszają, cycki się mieszają. Nic już nie pamiętam. A wtedy wydawało się to najważniejsze na świecie.

Piotr C. z powieści Ostatnie tango

[panikea]

Mężczyzna rozpaczliwie szuka spokoju. Chce mieć choć jedno miejsce na świecie, gdzie może złożyć broń. Mężczyzna także tęskni za kobietą, która jest dla niego odpoczynkiem. Przy której może zrzucić zbroję.  Paulina cały czas kazała mi swoją czyścić.

Paulina Świst, Piotr C. z powieści MIasteczko

[panikea]

A kiedy wstałem i zobaczyłem ją pogrążoną we śnie, poczułem dziwną tkliwość i przeświadczenie, że nie ma bez niej życia. Czy tęsknię? Tak. Czy chciałbym wrócić? Nie. Czy życie ma tak wyglądać? Cały czas nowe kobiety i każda jest nudna.

Paulina Świst, Piotr C. z powieści Miasteczko

[panikea]

Pośpiesznie zdjęła pantofle. Miała na sobie ciemną sukienkę. Skromną, ale nie na tyle, by nie można było dostrzec zgrabnych nóg rysujących się od kolana do sandałków na niezbyt wysokim obcasie. Byłam przekonana, że mężczyźni ciągle się za nią oglądali. Nie za specjalnie wierzyłam w szczęśliwe zakończenia, ale tu, jak dobrze pójdzie, to za jakiś czas będzie pakowała czarne pończochy do walizki, szykując się na romantyczny wyjazd z jakimś łysym dentystą. Większość facetów nie chciała się do tego przyznać, ale uwielbiała ten typ kobiet. Mogli się przy niej wykazać. Przy mnie podobno nie mogli. Tak przynajmniej twierdził mój mąż. Były. No i co ja miałam z tym zrobić? Udawać, że sobie nie radzę, żeby on czuł się lepiej sam ze sobą? Przypuszczam, że wątpię.

Paulina Świst, Piotr C. - z powieści Miasteczko

[panikea]

– Mogłoby się tak zdarzyć, że wyszłabym za biednego faceta. Mogłoby się tak zdarzyć, że wyszłabym za brzydkiego faceta, ale w życiu nie wyszłabym za faceta, z którym nie mam orgazmu. Za kogo ty mnie masz?

Paulina Świst, Piotr C. z powieści Miasteczko

[panikea]

"Wziął do ręki szklankę z wodą. – Są naturalne. – Słucham? – Jej usta. Są naturalne.

Wolno podniosłam jedną brew do góry, ale nie chciało mi się tłumaczyć, co u kobiety znaczy słowo „naturalne”. Po to kobieta się rozwodzi, aby nie musieć L się kłócić z mężem."

Witamy w MIasteczku

[panikea]

Byłem w Biedrze, z gwałtowną potrzebą podratowania zawartości swojej lodówki i wprowadzenia się w stan baśniowy w weekend.  Wyładowuje się na pas transmisyjny.  Stoją za mną dwie dziewczyny w kolejce. Na oko, nie więcej niż 15 lat. Rozmawiają.  - Powiedział że mam ładne obcięte włosy – mówi pierwsza.  I dodaje po chwili z zafrasowaną miną:  - Ale nie wiem czy nie kłamał.  Obie kiwają zgodnie głowami, że tak, młodzi chłopacy tacy są, nie można im ufać.  Pierwsza sprawdza telefon.  - No patrz, co za świnia. Nawet nie odczytał. A napisałam do niego dwie godziny temu. Napiszę do Sylwii, on na nią leci, że mnie podrywa. Będzie miał dym.  15 lat!!! Ten koleżka, jeszcze nie wie jak bardzo ma przechlapane. Prawie, PRAWIE zacząłem mu współczuć 🤣 

[panikea]

– Widzisz kogoś? – Chrząknęła. – Tak. Księdza proboszcza w masce Zorro i lateksowej bieliźnie. Po co ja właściwie wyjeżdżałem z Warszawy? Trzeba było od razu odrzucić ten spadek. Umówiłbym się z jakąś śluzarą, która właśnie po trzeciej piña coladzie zapraszałaby mnie do domu na Netflix & chill. Albo jeszcze lepiej – siedziałbym teraz na kanapie w kancelarii i oglądał sobie jakiś mecz. Kobiety są przereklamowane. Jak Dubaj i filmy Marvela.

NADCHODZI MOJA NOWA KSIĄŻKA

[panikea]

Kiedy się obudziłam, na telefonie znalazłam wiadomość od Norberta. Był to jego penis w stanie wzwodu (o ile można to tak górnolotnie nazwać) i podpis: „Myślę o Tobie”. Zastanowiłam się chwilę, po czym mu odpisałam: „Kutasy wyszły już z mody. Podeślij mi trochę kasy”. - Piotr C. " # To o nas"

[panikea]

Mój ojciec nigdy nie był dobry w odpowiadaniu na fundamentalne pytania. Raz zebrało mi się na filozofię i zapytałem go: „Tato, a jaki jest sens życia?”. „Żaden, synu, żaden – odpowiedział. – No, chyba tylko taki, żeby ludzie wkurwiali cię jak najmniej”. — Piotr C. “# To o nas”

[panikea]

Nie ma nic lepszego niż ten moment, kiedy wyszliście razem, a ty po raz pierwszy kładziesz dłoń na jej udzie. I widzisz, że ona się do ciebie uśmiecha. Nie trzeba nic więcej mówić, wszystko jest już wiadome.

Piotr C. Związki DE LUXE

[panikea]

"Hej, Malv! Nie wiem, co pomyślisz o tym mailu i jak go odbierzesz, ale nie po to go piszę, żeby się nad tym zastanawiać. Jeśli będziesz chciała, to po prostu skasujesz, i tyle. Niezależnie kiedy bym z Tobą zerwał, efekt byłby ten sam. Może to wytłumaczenie nie ma sensu, ale chciałem dać nam szansę inaczej: dać sobie szansę na otworzenie się na ten związek. To, że skończyło się tak, a nie inaczej, nie znaczy, że moje gesty były nieszczere i udawane. Robiłem, to co czułem. Wątpliwości mam zawsze, odnośnie do wszystkiego, staram się, żeby nie dyktowały mi każdego kroku. Mam taką tendencję, self-preservation thing, do uciekania przed tym, co rani moje uczucia. Moje commitment issues są ogromne. Przepraszam, że Cię w ten sposób zraniłem, nie mam nic na swoją obronę. To żałosne w tym kontekście, ale chcę, żebyś wiedziała, że każda chwila z Tobą była dla mnie cenna i będzie mi tego brakowało. Może kiedyś przypomnisz sobie to i zrozumiesz, że byłaś/jesteś kimś wyjątkowym w moim życiu. Mimo tego, jak to popieprzone chwilami było. Bruno"

Piotr C. z powieści BRUD

[panikea]

Leżałam w łóżku i nie mogłam zasnąć. Bipnięcie telefonu. Filip pisze: „Hajtam się”. Przełknęłam ślinę. To zawsze robi wrażenie na kobiecie, jak twój eks wiąże się z inną. Wiesz, że nie jest twój. Nie chcesz z nim być. Ale to i tak boli. „Dobry wieczór, Filipie z Berlina. Kiedy?” Filip pisze: „Ale w tym momencie ona mnie doprowadza do szału”. „Czemu?” – zapytałam. Filip pisze: „Myślałem właśnie o nas. Fajne wspomnienia. Pamiętasz, jak zmywaliśmy razem naczynia w tej restauracji przy Otto-Suhr-Allee? „Pamiętam. Jak mogłabym zapomnieć?”. Filip pisze: „Ale dlaczego to nie ty?”. „Ile wypiłeś, Filip?” Filip pisze: „Nic. Lepiej byłoby powiedzieć, że dużo. Ale niestety jestem trzeźwy. Jak świnia”. „Co się dzieje? Opowiadaj. Wyrzuć to z siebie”. Filip pisze: „Nie”. „Dlaczego?” Filip pisze: „Powiedz mi tylko jedno”. „Tak?” Filip pisze: „Czemu to się nam nie udało? Ja cię tak bardzo kochałem”. Bo byłam młoda i głupia. Bo myślałam, że cały świat stoi przede mną otworem. Bo byłam szczęśliwa, ale chciałam być szczęśliwsza, pomyślam. „Bo byliśmy młodzi, ja jeszcze młodsza, nieodpowiedzialna, nie znałam siebie ani nie wiedziałam, czego chcę. Nie znałam świata. Nie potrafiłam docenić, jak mnie kochasz. Musiałam swoje przeżyć i poznać. Z mojej winy nam nie wyszło, wiesz o tym” – odpisałam. Filip pisze: „Boże, ja bym się w każdym momencie chciał z tobą ożenić”. „Wydaje ci się”. Filip pisze: „Byłaś pierwszą kobietą, przy której chciałem zostać na zawsze”. „Tylko dlatego, że mnie nie mogłeś mieć. Kochałeś wyobrażenie o mnie, a nie mnie. Ja wcale nie byłam taka fajna, jak ci się wydaje”. Filip pisze: „A teraz ja ci zadam pytanie”. „Tak?” – zapytałam. Filip pisze: „Gdybym powiedział: «Chuj z tym wszystkim. Jesteś miłością mojego życia. Wróć do mnie». Co byś powiedziała?”. Patrzyłam w ekran i łza ściekała mi po policzku. Jedna. A później druga. Dlaczego to wszystko jest takie niesprawiedliwe? A później napisałam: „Że piłeś. Przyznaj się”

Piotr C. z powieści # To o nas

[panikea]

Dlaczego 33-, 35-, 37-letni facet przychodzi z roboty, siada na kanapie i tylko ogląda telewizję? Jaja mu tam uwiązali? Przecież jest, kurwa, młody. Dlaczego nie marzeń? Nie ma planów?  Dlaczego kobieta przez miesiąc, dwa, trzy, pół roku, potrafi robić „metamorfozę pośladków”, a nie potrafi zrobić metamorfozy swojego życia?

Piotr C. Związki de LUXE