Bir gün bir iyilik yaptım.
Yorucu bir iş gününden çıktım. O hafta biraz fazla harcama yaptığım için param kalmamıştı ve tiplerden aldığım 70 lira ile eve dönüyordum. Bir restoran önünde iki küçük kız vardı. Evsiz oldukları her hallerinden belliydi. Ben yanlarında geçerken para istediler. Aç olduklarını söylediler. Gün içerisinde birçok kişiye denk geliyordum böyle ve artık kime güvenip güvenemeyeceğimi bilmiyordum. Herkese yardım edemem çünkü. Gerçekten ihtiyacı olduğunu bilmem lazım ve çocukları kullanarak dinlendiren sonra paralarını alan aileleri biliyor olmam bu güven azaltıyordu. Bir tepki vermeden geçtim yanlarından sonra içimden bir ses geri dönmedi söyledi. Cebimde 70 lira vardı sadece, zaten haftaya asıl param da yatacaktı. Yanlarına geldim ve onlara para vermeyeceğimi ama yemeğe göreceğimi söyledim. Saf bir sevinç vardı yüzlerinde. Çalıştığım yere yakın bir pizza dükkanı vardı. Oraya gittik. Büyük iki pizza söyledim içecekler ile birlikte. Cebimdeki para bunu karşılıyordu ve geriye bana akbil dolduracak bir on lira kalıyordu. Olsun dedim. Kızlarla konuşmaya başladım. Öğrendim ki birinin ailesi uyuşturucu kullanıyormuş ve onu para bulması için sokağa gönderiyormuş. O da bundan bıkmış ve arkadaşı ile birlikte evden kaçmışlar. Şimdi sokakta yatıyorlarmış. Üzerlerindeki kıyafetlere baktım, eski, ince ve şu anki soğuğa katlanmayacak şeylerdi. Cebimde başka para olsa onlara kazak falan alırdım ama elimde olan tüm parayı da yemeğe verdim onlara. Çocuklar okumak istiyordu. Birisi avukat olmak istiyordu diğeri de kendi gibi evsiz çocuklara yardım eden biri olmak ileride.
Çok acıdı içim. Kendi kardeşimi düşündüm. 10 yaşında. Evde, yemeği önünde, telefonu ve tableti yanında sıcak odada mutluydu. Ama bu iki küçük temiz kalpli kız sokakta. Büyük bir empati kurdum. Bir yandan çok üzülürken, diğer yandan yemeklerini yerken yüzlerinde oluşan gülümseme mutlu ediyordu beni. Üç gündür düzgün bir şey yememişler çünkü. Öyle söylediler. Kimse bir şey vermiyormuş. Hepsini yiyemediler. Paket yaptırdım ve verdim onlara.
Hesabı ödemek için garsonu çağırdım ama çocuk hesabın ödendiğini söyledi. Önce mekan sahibinin bizim konuşmalarımızı duyduğunu düşünüp onların ödediğini sandım ama sonra iki yan masada oturan bir çift hesaplarını ödeyip kalkıyorlardı. Kadın bana bakıp gülümsedi. “Bu iyi kalbi hep koru” dedi. Konuştuklarımızı duymuşlardı ve hesabı onlar ödemişlerdi.
O an iyilik yapmanın size tekrar iyilik ile döneceğini somut bir şekilde gördüm. Cebimdeki tüm parayı düşünmeden birine verecektim ki, benim gibi düşünen başka bir insan buna engel olmuştu bilmeden.
İyilik yapın. Ne olursa olsun, elinizden bir şeylerin eksilmesi sizin yokluk çekeceğiniz anlamına gelmez. Hayat size yaptığınız iyiliğin karşılığını mutlaka verir. Ben hep buna inandım ve bunu savundum. Verebileceğiniz tek şey bir gülümseme bile olsa, bunu diğerlerinden esirgemeyin.
dailybridgerton
tangentwithtanner
ellievsbear
gummygunk
amandla
theartofmadeline
gamechangershow
