Anonim: Hatalarla büyüdüm
baypoe: İnsan, hatalarla büyür zaten.
Anonim: Hatalarımın beni olgunluğa ulaştırması gerekirdi, oysa ben çocuk kaldım.
baypoe: Belki de senin büyüklüğün, çocukluğundur.
Anonim: Çocuklar, herkese güvenebilen, karşılıksız seven ve kolay affeden zavallı yaratıklardır. Onları seviyorum, çok masumlar. Ancak kendimi asla kabullenemedim
baypoe: Çocuklar, unutmayı başarabilen küçük masumiyetlerdir. Sana katılıyorum.
Anonim: Büyümek beklentileri yükseltti bu beni mahvediyor, asla yapmam dediğim şeyleri yapıyor, söylememem gereken şeyler söylüyorum. İnsanlar beni kabullenemiyor ve ben, çok yoruldum.
Anonim: Bir önerin var mı ? Çünkü ben nereye sığınmam gerektiğini bilemiyorum.
baypoe: Bir yere sığınmaya ihtiyacın olduğunu sanmıyorum, beklentiler yüksek ama sende o beklentileri boşa çıkarmayacak potansiyel mevcut.
Anonim: Nereden biliyorsun ?
Anonim: Çocuklar, kaçacak delik bulamayınca asılsız, absürd bahanelere sığınırlar.
Anonim: Büyümek bahaneleri yok ediyor.
baypoe: “Bahaneler kaybolmaz” derdi dedem, çocukların söylediği bahaneler büyüklerin yalanlarıdır.
Anonim: Büyükleri sevemiyorum, çocuklar kesinlikle daha akıllı.
baypoe: Sen üzüldüğün zaman, herhangi bir yerde, bir sokak, bir ev, eğer üstüne ağlıyorsan birde, yanına her çocuk gelecektir seni teselli etmeye. Aynı durum büyükler için de geçerli, onlar da gelecektir ama içinde ki çocuğu öldürmemiş bir şekilde.
baypoe: Diğerleri geçip gidecek yanından.
baypoe: Belki üzülecek sana ama çevre kültüründen öğrendiği ve toplumun ona öğrettiği ile yanına gelmeyecek.
baypoe: Oysa çocuklar öyle mi.
Anonim: Haklısın, ne zaman ağlayan bir insan görsem sarılıp beraber ağlamak isterim. Tam olarak bundan bahsediyorum. İstiyorum ama büyümek, ve toplum bana engel.
baypoe: Sen kırmızısın, toplum ise gri. Onlar seni yanına çekmeye, grileştirmeye çalışacak, karşı çık buna. Lütfen, kendin için.
baypoe: Belki de bu yüzden hayatmavisi normal maviden daha koyudur.
Anonim: Düşünsene yol kenarında oturmuş bir adam. Ağlıyor belki geçim sıkıntısından, belki bir yakınını kaybetmiş. Ve ona sarılmış, derdine ortak olmaya çalışarak ağlayan bir genç kız. Toplum ne düşünür!
baypoe: Düşünsene, o kızın yanına oturan yaşlı bir teyze, kız adama sarılmış, teyzenin başı önde, sol gözü kızarmış, belli, ağlamak istemiş ama toplum buna ne der deyip sıkmış kendisini. Adamın soluna oturan bir adam daha, gözyaşlarına hakim olamadan geliyor yanına, belki de teyzenin gözyaşları o adamın gözyaşları ile aynı.
Anonim: Düşünsene, toplumun gri renginden bir bir çıkıp gelen, göz yaşlarıyla boyanmış kimseleri.
baypoe: O gri toplum beni duygusuz olmakla suçladı hayatım boyunca. Oysa, oysa ben biri karşımda ağlayınca onu ciğerlerime alasım geliyor, içim parçalanıyor. Ağlayan birilerini görmeye tahammül edemiyorum tüketecek gözyaşım kalmadığından.
baypoe: Hıçkıra hıçkıra ağlayan her ses, benim o insanda kendimi bulmamı sağlıyor.
Anonim: Ağlayan bir insanın göz yaşı olmak. İşte beni anlayan biri.
Anonim: Ağlamayan insana duygusuz dediler. Bilmiyorlar ki gözlerimizden akamayan yaşlar, ciğerimize dökülüyor.
Anonim: Ne zaman ağlayan bir insanın yanında olamadığımı hissetsem. Ben en çokta buna ağlarım. Utancım kabahatimden büyük.
baypoe: Gözyaşları grileşmez! Bu da bizim sloganımız olsun.
Anonim: Olsun be.
theartofmadeline
blakekathryn
